ای (که) تو جان جهانی و جهان جانی
گر بجان و بجهانت بخرند ارزانی
عشق تو مژده ور جان بحیات ابدی
وصل تو لذت باقی ز جهان فانی
خوب رویان جهان کسب جمال از تو کنند
آفتاب ار نبود مه نشود نورانی
زآسمان گر بزمین در نگری چون خورشید
غیر مه هیچ نباشد که بدو می مانی
ماه در معرض روی تو برآید چه عجب
شب روان را چو عسس سخت بود پیشانی
ظاهر آنست که در باغ جمال کس نیست
خوبتر زین گل حسنی که تواش بستانی
از سلاطین جهان همت من دارد عار
گر تو یک روز گدای در خویشم خوانی
شرمسارست توانگر ز زرافشانی خود
چون گدای تو کند دست بجان افشانی
از چنین داد و ستد سود چه باشد چو بمن
ندهی بوسه، وگر من بدهم نستانی
خسته تیغ غمت را ببلا بیم مکن
کشته را چند بشمشیر همی ترسانی
سیف فرغانی از عشق بپرهیز و منه
پا در آن کار که بیرون شد از آن نتوانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش معشوقی است که جان جهان و سرچشمهٔ زیبایی همهٔ خوبرویان شمرده میشود، چنانکه ماه هم نور خود را از او میگیرد. عاشق آمادهٔ جانفشانی است و گدایی درگاه معشوق را برتر از پادشاهی میداند، اما از بیاعتنایی او گله میکند که نه بوسه میدهد و نه بوسه میپذیرد. در پایان، شاعر خود را از ورود به عشق برحذر میدارد، زیرا راه بیرونآمدن از آن نیست.
هوش مصنوعی: ای کسی که جانِ جهانی و خودِ جهانِ جانی؛ اگر تو را به بهای جان و همهٔ جهان بخرند، باز هم ارزان است.
هوش مصنوعی: عشق تو به جان مژدهٔ زندگی جاوید میدهد، و وصال تو لذتی ماندگار است که از این جهان فانی به دست میآید.
هوش مصنوعی: زیبارویان جهان زیبایی خود را از تو میگیرند؛ همانگونه که اگر خورشید نباشد، ماه روشن نمیشود.
هوش مصنوعی: اگر مانند خورشید از آسمان به زمین بنگری، جز ماه چیزی نمییابی که به تو شبیه باشد.
هوش مصنوعی: شگفت نیست که ماه گستاخانه در برابر روی تو بیرون میآید؛ شبگردان مانند داروغه و نگهبان شب پیشانی سخت و بیشرم دارند.
هوش مصنوعی: پیداست که در باغ زیبایی کسی گلی زیباتر از گل حسنی که تو باغبان آنی ندارد؛ یعنی زیبایی تو بیهمتاست.
هوش مصنوعی: اگر روزی مرا گدای درگاه خود بخوانی، همت من از پادشاهان جهان ننگ خواهد داشت و آنان را به چیزی نخواهد گرفت.
هوش مصنوعی: وقتی گدای تو در راه تو جان نثار میکند، توانگری که زر میبخشد از بخشش اندک خود شرمنده میشود.
هوش مصنوعی: از چنین داد و ستدی چه سودی میبرم، وقتی تو به من بوسه نمیدهی و اگر من بوسه بدهم، نمیپذیری؟
هوش مصنوعی: کسی را که تیغ غم تو زخمیاش کرده، از بلا نترسان؛ تا کی کسی را که پیشتر کشته شده با شمشیر میترسانی؟
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به خود میگوید: ای سیف فرغانی، از عشق بپرهیز و در کاری قدم مگذار که دیگر نتوانی از آن بیرون بیایی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
صنما! گرد سرم چند همیگردانی
زشتی از روی نکو زشت بود گر دانی
یا بکن آنچه شب و روز همی وعده دهی
یا مکن وعده هر آن چیز که آن نتوانی
از حد و غایت نافرمانی در مگذر
[...]
هرکه زو دیده بود یزدان بی فرمانی
درد او را نکند هیچ خورش درمانی
همه دردی را درمان بتوان کرد بجهد
نقرس است آنکه ز درمانش همی درمانی
چون بود دردی کان را نتوان درمان کرد
[...]
رومه سوزک مژه میکنی از نادانی
ای بهر کندن و هر سوختنی ارزانی
جان کن ای کور جگر سوز و سخن نیکو گوی
مژه وارونه چه کردند ترا میدانی
مژه بر هم نزنی شب ز غم هجران را
[...]
یافت احوال جهان رونق جاویدانی
چرخ بنهاد ز سر عادت بیفرمانی
در زمان دو سپهدار که از گرد سپاه
بر رخ روز درآرند شب ظلمانی
باز در معرکه چون صبح سنانشان بدمد
[...]
ای خدا! دار درین ساحت دهر فانی
صدر دین را ببزرگان دگر ارزانی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.