دلم بربود دوش آن نرگس مست
اگر دستم نگیری رفتم از دست
چه نیکو هر دو با هم اوفتادند
دلم با چشمت این دیوانه آن مست
نمی دانم دهانت هست یا نیست
نمی دانم میانت نیست یا هست
تویی آن بی دهانی کو سخن گفت
تویی آن بی میانی کو کمر بست
بجانم بنده آزاده یی کو
گرفتار تو شد وز خویشتن رست
دگر با سیف فرغانی نیاید
دلی کز وی برید و در تو پیوست
گدایی کز سر کوی تو برخاست
بسلطانیش بنشاندند و ننشست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از ربوده شدن دلش به دست چشم مست معشوق میگوید و از او یاری میخواهد. سپس با تصویرهای ظریف دهان و کمر نابودنمای معشوق را میستاید و اسیری عشق را عین آزادی و رهایی از خود میداند. در پایان، سیف فرغانی میگوید دلی که به معشوق پیوست دیگر بازنمیگردد و گدایی کوی او را بر پادشاهی برتر میشمارد.
هوش مصنوعی: دیشب آن چشم مست و خمار تو دلم را ربود؛ اگر یاریام نکنی و دستم را نگیری، از دست رفته و نابود شدهام.
هوش مصنوعی: دل من و چشم تو چه خوب با هم جور درآمدهاند: دل من دیوانه است و چشم تو مست؛ هر دو بیخود و از یک جنساند.
هوش مصنوعی: دهان تو چنان کوچک است که نمیدانم وجود دارد یا نه، و کمرت چنان باریک است که نمیدانم هست یا نیست.
هوش مصنوعی: تو همان کسی هستی که با آنکه گویی دهان نداری سخن میگویی، و با آنکه گویی کمر نداری کمربند بستهای؛ یعنی کارهای ناممکن از تو برمیآید.
هوش مصنوعی: به جان، غلام آن آزادهای هستم که گرفتار و اسیر عشق تو شد و بدینسان از خودی و نفس خویش رهایی یافت.
هوش مصنوعی: دلی که از سیف فرغانی بریده و به تو پیوسته است، دیگر نزد او بازنمیگردد و با او همراه نمیشود.
هوش مصنوعی: گدایی که از سر کوی تو برخاست، اگر او را بر تخت پادشاهی هم بنشانند، نمینشیند؛ یعنی گدایی درگاه تو از پادشاهی برتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چو با جُفتِ عِنینِ خویش پیوَست
چو شاخِ خُشک، گَشته سروِ او پَست
چه خوش عیش و چه خرم روزگار است
که دولت عالی و دین استوار است
سخا را نو شکفته بوستان است
امل را نو دمیده مرغزار است
هنر در مد و دانش در زیادت
[...]
چه . . . یر است این ز . . . یر خر زبر دست
که خر چون دید زو، آنگونه بشکست
خر نر را . . . ون در کردم این . . . یر
به سان ماده خر خوابید در غست
چو . . . ادم ماده خر ار، کره بفکند
[...]
فلک را عهد بس نااستوار است
همه کار جهان ناپایدارست
بسا کس کز پی یک روزه راحت
بمانده روز و شب در انتظارست
هوایی دارد و آبی زمانه
[...]
چو دانستی که معبودی تو را هست
بدار از جستوجوی چون و چه، دست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.