کسی که او بغم عشق مبتلا آمد
زدوست روی نپیچد اگر بلا آمد
بنور عشق توان دید دم بدم رخ دوست
که حق پدید شد آنجا که مصطفا آمد
ایا توانگر حسن از کرم دری بگشا
که نزد چون تو سخی همچو من گدا آمد
سوی توبنده بجان دیگری بتن پیوست
برتو بنده بسر دیگری بپا آمد
اگر چه در چمن تو گلست ونیست گیا
نصیب بنده چرا زآن چمن گیا آمد
صواب می شمری بر گنه جزا دادن
سزد که عفو کنی گر زمن خطا آمد
دلم زجا نرود از جفای تو هرگز
که جان رفته بیک لطف تو بجا آمد
بدست عشق تو ای دوست دانه دل من
چو گندمست که درحکم آسیا آمد
هم ازمنست که با من کدورتی داری
زخاک باشد اگر آب بی صفا آمد
چو خاک کوی تو آورد باد گفتم زود
برو بچشم خبر کن که توتیا آمد
بتن بگو چو جان شو چو دل بعشق رسید
بمس بگوی چوزر شو که کیمیا آمد
مرا در اول عشق تو گفت ای درویش
سرت برفت چو پایت بدست ما آمد
بکوی عشق تو جان داد سیف فرغانی
حسین بهر شهادت بکربلا آمد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از وفاداری در برابر بلای عشق سخن میگوید و از معشوق، که او را توانگر زیبایی میخواند، بخشش و لطف میخواهد. خطا و کدورت را به گردن خود میگیرد، عشق را آسیابی برای دل و کیمیایی برای وجود میداند و خاک کوی دوست را سرمهٔ چشم میشمارد. در پایان، جان دادن خود در کوی عشق را به شهادت حسین در کربلا مانند میکند.
هوش مصنوعی: کسی که گرفتار غم عشق شده باشد، اگر بلا هم بر سرش بیاید، از دوست روی برنمیگرداند.
هوش مصنوعی: با نور عشق میتوان هر لحظه چهرهٔ دوست را دید؛ همانگونه که با آمدن پیامبر حق آشکار شد.
هوش مصنوعی: ای که در زیبایی توانگری، از سر بخشش دری بگشا؛ زیرا گدایی چون من نزد بخشندهای چون تو آمده است.
هوش مصنوعی: این بنده با جان به سوی تو پیوست، در حالی که دیگری فقط با تن پیوست؛ این بنده با سر به نزد تو آمد و دیگری با پا.
هوش مصنوعی: با آنکه در باغ تو همه گل است و گیاه بیارزش نیست، چرا سهم من از آن باغ فقط گیاه شد؟ یعنی چرا از لطف تو بیبهره ماندم.
هوش مصنوعی: تو کیفر دادن بر گناه را درست میدانی، اما شایسته است که اگر از من خطایی سر زد، مرا ببخشی.
هوش مصنوعی: دل من هرگز به سبب ستم تو از جای خود نمیلغزد، چون جانی که از تن رفته بود با یک لطف تو بازگشت.
هوش مصنوعی: ای دوست، دانهٔ دل من در دست عشق تو مانند گندمی است که زیر فرمان آسیاب افتاده و خرد میشود.
هوش مصنوعی: اگر با من کدورت و رنجشی داری، تقصیر از خود من است؛ همانطور که اگر آب ناصاف باشد، تیرگیاش از خاک است.
هوش مصنوعی: وقتی باد خاک کوی تو را آورد، گفتم زود برو و به چشم خبر بده که سرمهٔ روشنیبخش رسیده است.
هوش مصنوعی: چون دل به عشق رسید، به تن بگو که مانند جان لطیف شود؛ و به مس بگو که مانند زر شود، چون کیمیا آمده است. عشق کیمیایی است که وجود را دگرگون میکند.
هوش مصنوعی: در آغاز عشق، معشوق به من گفت: ای درویش، چون پایت به دام ما افتاد، سرت را از دست دادی.
هوش مصنوعی: سیف فرغانی در کوی عشق تو جان داد، چنانکه حسین برای شهادت به کربلا آمد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شبی خیال تو در خون چشم ما آمد
چه آشناست که در خون آشنا آمد
خیال روی تو نقشی بر آب زد، پُر آب
ز نقش روی تو آبی به چشم ما آمد
صبا به کوی تو میرفت و جان من همراه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.