دل زدستم شد و دلدار بدستم نامد
سخت بی یارم وآن یار بدستم نامد
زآن گلستان که ببویش همه آفاق خوشست
گل طلب کردم و جز خار بدستم نامد
سوزن عقل بسی جامه تدبیر بدوخت
لیک سر رشته این کار بدستم نامد
در تمنای وصالش بامید شادی
غم بسی خوردم وغمخوار بدستم نامد
دردم آنست که بیمار کسی گشت دلم
که ازو داروی بیمار بدستم نامد
ای تو صد ره بسر زلف زمن جان برده
این سر زلف تو یکبار بدستم نامد
جور صد یار جفاکار کشیدم بامید
که یکی یار وفادار بدستم نامد
همچو خود بلبل شوریده بسی دیدم لیک
در جهان همچو تو گلزار بدستم نامد
چند از بهر گلی حلقه زدم بر در باغ
غیر خار از سر دیوار بدستم نامد
من بوصف لب لعلش شکرافشان کردم
لیک آن لعل شکربار بدستم نامد
سیف فرغانی گرچه زشکر محرومی
طوطیی چون تو بگفتار بدستم نامد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهٔ عاشقی است که دل از دست داده و هرچه کوشیده، معشوق و وصال او را به دست نیاورده است. در هر بیت با ردیف «بدستم نامد» یکی از ناکامیها برشمرده میشود: به جای گل خار یافته، عقل و تدبیر کارساز نبوده، غمخوار و دارویی نیافته و از زلف و لب یار بیبهره مانده است. در بیت پایانی، شاعر در عین محرومیت از شکرِ لب معشوق، خود را طوطیای شیرینسخن و بیهمتا میخواند.
هوش مصنوعی: دلم از دستم رفت ولی معشوق را به دست نیاوردم؛ سخت تنها و بییارم و آن یار هرگز نصیبم نشد.
هوش مصنوعی: از آن گلستانی که همهٔ جهان از بوی آن خوش است، گل خواستم اما جز خار چیزی نصیبم نشد. یعنی از وجود معشوق که همه از او بهره دارند، من جز رنج بهرهای نبردم.
هوش مصنوعی: عقل مانند سوزنی بسیار تدبیر و چارهاندیشی دوخت و ساخت، اما سرِ رشتهٔ این کارِ عشق را پیدا نکردم و آن را نفهمیدم.
هوش مصنوعی: در آرزوی وصال او و به امید شادی، غم بسیار خوردم، اما کسی که غمخوار و دلسوزم باشد نیافتم.
هوش مصنوعی: درد من این است که دلم بیمار عشق کسی شد که هیچ دارویی برای این بیمار از او به من نرسید.
هوش مصنوعی: ای کسی که صد بار با سرِ زلفت جانم را ربودهای، حتی یک بار هم سرِ زلف تو به دستم نیامد. شاعر میان «جان بردن با زلف» و «به دست آوردن زلف» بازی کرده است.
هوش مصنوعی: به امید یافتن یاری وفادار، ستم صد یار جفاکار را تحمل کردم، اما حتی یک یار وفادار نیز نصیبم نشد.
هوش مصنوعی: بلبلان عاشق و شوریدهای مانند خودم بسیار دیدم، اما در همهٔ جهان گلزاری مانند تو نیافتم؛ یعنی عاشق فراوان است و معشوقی چون تو بیمانند.
هوش مصنوعی: بارها برای گلی بر در باغ کوبیدم و التماس کردم، ولی از سر دیوار باغ جز خار چیزی به دستم نرسید.
هوش مصنوعی: من در وصف لب سرخ او سخنانی شیرین مانند شکر نثار کردم، اما خودِ آن لب شیرینبار نصیبم نشد.
هوش مصنوعی: ای سیف فرغانی، هرچند از شکرِ لب معشوق بیبهرهای، طوطیای به شیرینسخنی تو نیافتم. یعنی شاعر از وصال محروم است اما در گفتار شیرین بیهمتاست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.