تا سواد شب نقاب صبح صادق کردهای
روز را در دامن مشکین شب پروردهای
ای بسا شبها که با مهرت به روز آوردهام
تا تو بر رغم دلم یک شب به روز آوردهای
از بخاری چشمه خورشید را آشفتهای
وز غباری خاطر گلبرگ را آزردهای
مه رخان چین به هندویت خطی دادهاند
زان سیه کاری که با خورشید رخشان کردهای
گرچه جان بخشیدهای از پسته تنگم ولی
شد ز عناب لبت روشن که خونم خوردهای
مردم چشم جهان بینت اگر خوانم رواست
زانکه در چشم منی وز چشم من در پردهای
جاودان در بوستان عارضت سرسبز باد
آن نبات تازه کز وی آب شکر بردهای
گرد عنبر بر عذار ارغوان افشاندهای
برگ سوسن بر کنار نسترن گستردهای
یا کنار چشمه حیوان به مشک آلودهای
یا غبار درگه صاحب به لب بستردهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف خطِ تازهدمیده بر چهرهٔ معشوق است و آن را با تصویرهایی چون شب بر روز، بخار بر خورشید، غبار بر گلبرگ و عنبر بر ارغوان بیان میکند. شاعر در میانه از رنج شببیداری و خونخوردگی خود در عشق میگوید و معشوق را مردمک چشم خود مینامد. در بیت پایانی، سیاهی پشت لب معشوق را به گرد درگاه ممدوح (صاحب) مانند میکند و غزل را به ستایش او میکشاند.
هوش مصنوعی: از وقتی سیاهی شب (موی یا خط سیاه) را روبندِ صبح راستین چهرهات کردهای، گویی روزِ روشن را در دامن شبِ مشکبو پرورش دادهای؛ یعنی چهرهٔ روشنت میان سیاهی خط و زلف جای گرفته است.
هوش مصنوعی: چه بسیار شبها که با عشق تو تا صبح بیدار ماندهام، و تو برخلاف خواست دلم شبی (خطِ سیاه) را بر روزِ چهرهات آوردهای. «شب به روز آوردن» هم به معنای تا صبح بیدار ماندن است و هم آوردن سیاهی بر روشنی رخ.
هوش مصنوعی: با بخاری (خط تازهدمیده) چشمهٔ خورشیدِ رخسارت را تیره و آشفته کردهای و با غباری، دلِ گلبرگِ چهره را آزردهای.
هوش مصنوعی: زیبارویان چین به غلام سیاهِ تو (خال یا خط سیاهت) سند بندگی سپردهاند، به سبب آن کار سیاهی که با خورشید درخشان چهرهات کردهای و آن را پوشاندهای.
هوش مصنوعی: هرچند از دهان کوچک پستهمانندت به من جان بخشیدهای، از سرخیِ لبِ عنابگونت آشکار شد که خون مرا خوردهای.
هوش مصنوعی: اگر تو را مردمکِ چشم جهانبین بخوانم رواست، زیرا مانند مردمک در چشم منی و با این حال از چشم من پنهان و در پردهای.
هوش مصنوعی: آن گیاه تازه (خط نورسته) در بوستان رخسارت که آبروی شکر را برده است، همیشه سرسبز و پایدار باد.
هوش مصنوعی: گرد عنبر بر گونهٔ ارغوانیات پاشیدهای و برگ سوسن را بر کنار نسترنِ چهره گستردهای؛ یعنی خط تیره بر رخسار سرخ و سپیدت روییده است.
هوش مصنوعی: یا کنار چشمهٔ آب حیات (لب) را به مشک آغشتهای، یا با لبت غبار درگاه ممدوح (صاحب) را روفتهای؛ یعنی سیاهی پشت لبت گویی گردِ بوسیدن آستان ممدوح است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای دهان آلوده جانی از کجا می خوردهای
و آن طرف کاین باده بودت از کجا ره بردهای
با کدامین چشم تو از ظلمتی بگذشتهای
با کدامین پای راه بیرهی بسپردهای
با کدامین دست بردی حادثات دهر را
[...]
من کیم باری که نامم بر زبان آوردهای
یا به نوک کلک در تصنیف نامم بردهای
مردمان گویند از می توبه تا کی کردهای
باز لعبت بازی دیگر برون آوردهای
با که بر هم بستهای این نقش و این شَین از کجاست
نذر تا کی کردهای سوگند تا کی خوردهای
گه مقصّروار در بحث مراتب ماندهای
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.