من این نامه که اکنون مینویسم
به آب چشم پر خون مینویسم
ازین در بر نوشتم نامه لیکن
نه آن سوزست کاکنون مینویسم
به عذرا درد وامق مینمایم
به لیلی حال مجنون مینویسم
نگارا قصهٔ خود را به خدمت
نمیدانم که تا چون مینویسم
تو بپذیر، ارچه من عذری نیارم
تو خوش خوان، گرچه من دون مینویسم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر با احساساتی عمیق و دردناک از غم و عشق خود مینویسد. او با استفاده از نمادهایی چون آب چشم و سوز دل، از شدت احساسش نسبت به معشوق سخن میگوید. همچنین، با اشاره به شخصیتهای عاشقانه مثل وامق، لیلی و مجنون، حالت خود را به آنها تشبیه میکند. او در نهایت از معشوق میخواهد که نوشتههایش را بپذیرد، با وجود اینکه خود را ناقص و با عذر میبیند.
هوش مصنوعی: این نامه را که حالا مینویسم با اشکهای خونی خود مینویسم، یعنی از شدت غم و اندوه.
هوش مصنوعی: این نامهای که اکنون مینویسم، همان احساسی را ندارد که در گذشته داشتم و حالا آن شور و شوق را در خود نمییابم.
هوش مصنوعی: من به عذرا (دختری زیبا) درد و عشق وامق را نشان میدهم و برای لیلی (عشقی افسانهای) حال مجنون (دیوانهٔ عشق) را مینویسم.
هوش مصنوعی: ای نازنین، نمیدانم که آیا باید داستان خود را برای تو بنویسم یا نه، زیرا به هر حال، وقتی مینویسم، باید در دل فکر کنم که آیا این کار را میکنم یا نه.
هوش مصنوعی: تو بپذیر که هرچند من بهانهای برای نوشتن ندارم، تو باز هم لذت ببر از آنچه مینویسم، هرچند نوشتههایم سطحی و کمارزش باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.