اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه
»
شمارهٔ ۶۷
«اوحد» در دل می زنی آخر دل کو
عمری است که راه می روی منزل کو
تا چند زلاف خلوت و خلوتیان
هفتاد و دو چلّه داشتی حاصل کو


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به تأمل در دل و وجود خود میپردازد و از مخاطب میخواهد که در جستوجوی حقیقت و منزل نهایی خویش باشد. او اشاره میکند که مدتهاست در مسیری پرپیچ و خم در حال حرکت است و به تنهایی در میان جمعی از زاهدان و عابدان قرار دارد. در پایان، او از مخاطب میخواهد که با جدیت به دنبال حقیقت برود و به دستاوردی به جز خالی بودن در این چهل سال برسد.
هوش مصنوعی: دل را به عشق پر میکنی، اما دلت کجاست؟ عمری را در راهها میگذرانی، اما منزلت کجاست؟
هوش مصنوعی: چند وقت دیگر میخواهی در تنهایی و بین انسانها با مشکلات و سختیها زندگی کنی؟ چه دستاوردی در این چالشها به دست آوردهای؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
افضل درِ دل می زنی، آخر دل کو؟
عمری ست که راه می روی، منزل کو؟
شرمت بادا ز خلوت و خلوتیان
هفتاد و دو چله داشتی، حاصل کو؟
آن حسن که در جان کندت منزل کو
و آن نوع شمایل که شوی مایل کو
اینک دو جهان عشوه بهر گوشه چشم
آن عشوه که تاختی زند بر دل کو
اوحد در دل میزنی آخر دل کو
عمری است که راه میروی منزل کو
تا کی گویی ز خلوت و خلوتیان
هفتاد و دو چله داشتی حاصل کو
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.