ای خاک درِ تو آب رویم
بر باد مده چو خاکِ کویم
بیچاره بماندهام کزین پس
ره نیست به عقل چاره جویم
در کورهی آتشِ فراقت
بگدازم اگر ز سنگ و رویم
بر بادِ صبا فشان عرق چین
تا زنده کند صبا به بویم
غمهایِ تو با که بگذرانم
اندوهِ تو با که باز گویم
از صفحهی سینه صبغة الله
ای مدّعان چه گونه شویم
از ضربتِ صولّجانِ زلفش
دل سیر نمیشود چو گویم
آرام دگر نمیکند بیش
در سینه دلِ ستیزه جویم
بر یادِ لبش چو سبزه دایم
تکیه زده بر کنارِ جویم
می در سر و سر ز می پر آشوب
گو باش ستیزهی عدویم
رنگ است درست و پاره پاره
آلوده به خونِ دل رکویم
خون شد دل و قطره قطره بگذشت
بر صفحهی زعفران رویم
از کوزهگران چه باک دارم
مادام که پر بود سبویم
من هیچ نیام چنین گرفتم
نه از متعلّقان اویم
ای آرزوی دل نزاری
کی دست رسد به آرزویم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از درِ معشوق التماس میکند که او را رها نکند و از درماندگی و ناتوانی عقل در چارهجویی، سوختن در آتش فراق و نداشتن همدم مینالد. او عشق را رنگی الهی میداند که ملامت مدعیان آن را نمیشوید و با مستی و بیپروایی، دشمنی دیگران را به هیچ میگیرد. شعر با اشکِ خونین بر چهرهٔ زرد و اعتراف به ناچیزی خود پیش میرود و در پایان، نزاری میپرسد کی به آرزوی خود، یعنی وصال معشوق، میرسد.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که خاکِ درگاهت مایهٔ آبرو و عزّت من است، مرا مانند خاکِ کویت به باد مده و نابودم مکن.
هوش مصنوعی: درمانده شدهام، زیرا از این پس راهی نیست که با عقل برای خود چارهای بجویم.
هوش مصنوعی: در کورهٔ آتشِ جدایی تو، اگر از سنگ و مس (روی) هم باشم ذوب میشوم. «روی» به معنای فلز مس است و با «روی» به معنای چهره ایهام دارد.
هوش مصنوعی: عرقچین یا دستمالِ خوشبوی خود را در باد صبا بیفشان تا صبا با بوی تو مرا زنده کند.
هوش مصنوعی: غمهای عشق تو را با چه کسی سپری کنم و اندوهت را برای چه کسی بازگو کنم؟ کسی همدم من نیست.
هوش مصنوعی: ای مدعیان و ملامتگران، رنگِ الهیِ عشق (صبغة الله، به اشاره به قرآن) را که بر صفحهٔ سینهام نشسته چگونه بشویم؟ این عشق پاکشدنی نیست.
هوش مصنوعی: دلم مانند گوی از ضربهٔ چوگانِ زلف او سیر نمیشود و همچنان خواهان این ضربههاست. «گویم» هم به معنای گوی هستم است.
هوش مصنوعی: دلِ ناآرام و ستیزهجوی من دیگر در سینهام قرار و آرام نمیگیرد.
هوش مصنوعی: به یاد لب او همیشه مانند سبزه بر کنار جوی تکیه زدهام؛ یعنی کنار جویِ اشک یا جوی آب در حسرت او نشستهام.
هوش مصنوعی: شراب در سر دارم و سرم از مستی آشفته است؛ بگذار دشمن هر چه میخواهد با من ستیزه کند، باکی ندارم.
هوش مصنوعی: خرقه و جامهٔ کهنهام پارهپاره شده و تنها رنگش سالم مانده، چون به خون دل آغشته است.
هوش مصنوعی: دلم خون شد و قطرهقطره به صورت اشکِ خونین بر چهرهٔ زرد چون زعفرانم روان گشت.
هوش مصنوعی: تا وقتی سبوی من از شراب پر است، از کوزهگران و طعنهٔ دیگران هیچ ترسی ندارم.
هوش مصنوعی: گیرم که من هیچام و از نزدیکان و وابستگان او نیستم؛ با این حال دل از او برنمیگیرم.
هوش مصنوعی: ای آرزوی دلِ نزاری، کی دستم به تو که آرزوی منی خواهد رسید؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
درمان دل خود از که جویم
افسانهٔ خویش با که گویم
تخمی که نروید آن چه کارم
چیزی که نیابم آن چه جویم
آورد فراق زردرویی
[...]
آیینهٔ بخت پیش رویم
اقبال به شانه کرده مویم
گر نیست جمال و رنگ و بویم
آخر نه گیاهِ باغِ اویم؟
ای گریه، ترا چه شکر گویم؟
کز تست هزار آبرویم
آید همه، بوی آتش دل
هر بار که از جگر ببویم
بیگانه و آشنا به یک بار
[...]
من از تو بجز وفا نجویم
بیرون ز گلی وفا نبویم
الا ره بندگی نپویم
اسرار تو پیش کس نگویم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.