|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عاشقانه و زجر ناشی از جدایی اشاره دارد. شاعر از معشوقهاش میخواهد که از او نگهداری کند و از نگاه به دیگران پرهیز کند. او به ظلمی که بر او میشود اشاره میکند و از غم و غصهای صحبت میکند که ناشی از نبود معشوق و توجه به دیگران است. در واقع، شاعر به علاقه و وفاداریاش به معشوقهاش تاکید میکند و از او میخواهد که به جز او به کسی دیگر نگاه نکند.
هوش مصنوعی: از ترس او به سمت من نگاه نمیکنی، خوشحال میشوم چون از خجالت من به سوی دیگری نگاه نکردی.
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از حالتی صحبت میکند که او به غیر یار خود نمینگرد، اما یار وی به دیگران توجه دارد. او از عشق و بیوفایی صحبت میکند و به نوعی حسادت و درد در این رابطه را به تصویر میکشد. در عین حال، او نیز نمیتواند از دیگران چشمپوشی کند و دچار دوگانگی شده است. احساساتش به گونهای است که اگر یک چشم بر یارش داشته باشد، چشم دیگری به غیر او میافتد.
هوش مصنوعی: ای خدا، چه ظلمی است که گلستان از صدا و آواز زاغ خالی مانده و محفل تو از گفتگوهای دیگران دور است.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.