چو شست عشق در جانم شناسا گشت شستش را
به شست عشق دست آورد جان بت پرستش را
به گوش دل بگفت اقبال رست آن جان به عشق ما
بکرد این دل هزاران جان نثار آن گفت رستش را
ز غیرت چونک جان افتاد گفت اقبال هم نجهد
نشستست این دل و جانم همیپاید نجستش را
چو اندر نیستی هستست و در هستی نباشد هست
بیامد آتشی در جان بسوزانید هستش را
برات عمر جان اقبال چون برخواند پنجه شصت
تراشید و ابد بنوشت بر طومار شصتش را
خدیو روح شمس الدین که از بسیاری رفعت
نداند جبرئیل وحی خود جای نشستش را
چو جامش دید این عقلم چو قرابه شد اشکسته
درستیهای بیپایان ببخشید آن شکستش را
چو عشقش دید جانم را به بالایست از این هستی
بلندی داد از اقبال او بالا و پستش را
اگر چه شیرگیری تو دلا میترس از آن آهو
که شیرانند بیچاره مر آن آهوی مستش را
چو از تیغ حیات انگیز زد مر مرگ را گردن
فروآمد ز اسپ اقبال و میبوسید دستش را
در آن روزی که در عالم الست آمد ندا از حق
بده تبریز از اول بلی گویان الستش را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وسعت عشق و تحولاتی که در جان او به وجود آورده میپردازد. او از شست و شستش در عشق و پیوند با معشوق صحبت میکند و ابراز میکند که این عشق موجب نثار جانها و ماندگاری دل او شده است. او به مفهوم هستی و نیستی اشاره کرده و میگوید که عشق باعث آتشسوزی در جان او شده است. در ادامه، از بی علتی و بندگی عشق سخن میگوید و اینکه چگونه عشق به او بلندی و عزت بخشیده است. در نهایت، شاعر به نداهای قبلی در عالم الست اشاره میکند و نیکبختی خود را در این عشق و ارتباط با معشوق تبیین مینماید.
هوش مصنوعی: وقتی عشق در جانم شناخته شد، آن عشق را با دست خود از جانم گرفت، زیرا جان من تنها برای پرستش اوست.
هوش مصنوعی: اقبال (که در اینجا به معنای نیکفرجامی و سعادت است) به دل اشاره میکند و میگوید این دل با عشق ما جانهای زیادی را فدای آن کرده و از این عشق رستگار شده است.
هوش مصنوعی: چون دل و جان از عشق و غیرت به شدت تحت تأثیر قرار گرفتند، اقبال (یعنی سرنوشت یا حالت روانی) نمیتواند دور شود و این دل و جان من همواره در حال حفظ و نگهداری از آن است و پایدار میماند.
هوش مصنوعی: در زمان غیبت وجود، حالت وجود (حس بودن) در دل وجود دارد و در واقع وقتی موجود نیستی، هستی نمیتواند وجود داشته باشد. این شرایط باعث شده که آتشی در جان انسان بیفتد و هستی واقعی او را بسوزاند.
وقتی اقبال و بخت نیک، سند عمر جان را خواند و به عدد شصت،سالگی و پایان عمر محدود، رسید، آن را تراشید و پاک کرد و به جای آن، واژه ابد را بر دفتر عمرش نوشت.
هوش مصنوعی: شمس الدین، که مقامش بسیار بلند است، آنقدر والا و رفیع است که جبرئیل (فرشته وحی) هم نمیتواند جایگاه او را دریابد و درک کند.
هوش مصنوعی: زمانی که عقل من شمسالدین را مشاهده کرد، مانند یک کوزهٔ شکسته گردید و دیگر نمیتوانست درست بیندیشد. او به خاطر این شکستگی، حقایق نامتناهی را بخشید و از آن زوال خود سخن نمیگوید.
هوش مصنوعی: وقتی جانم عشق او را دید، از حالت وجودم به آسمان پرواز کرد و به خاطر شانس و خوشاقبالی او، به من مقام و ارزشی بالا و پایین داد.
هوش مصنوعی: هرچند تو، دلاور و قوی هستی، اما از آهو بترس؛ زیرا آهوهایی که شجاع هستند، در واقع شیرانی بیخبر از قدرت خود هستند و این بیچاره، همان آهو، مست و شاداب است.
هوش مصنوعی: زمانی که حیات به طریق شگفتی برشکست، مرگ از ترس به زانو درآمد و خوشحالی اقبال به گونهای بود که او دست زندگی را میبوسید.
هوش مصنوعی: در آن روزی که در مقام «الست»، یعنی در زمان میثاق یا عهد اولیه، صدای حق بلند شد که از تبریز، شهری در ایران، همگان باید بگویند «بلی»، و با این پاسخ به عهد خود با خداوند وفادار شوند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
بهار خط، گل و می شد، نگاه فتنه مستش را
سیه مستی دوبالا گشت، چشم میْپرستش را
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۱ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.