بتی کو زهره و مه را همه شب شیوه آموزد
دو چشم او به جادویی دو چشم چرخ بردوزد
شما دلها نگه دارید مسلمانان که من باری
چنان آمیختم با او که دل با من نیامیزد
نخست از عشق او زادم به آخر دل بدو دادم
چو میوه زاید از شاخی از آن شاخ اندرآویزد
ز سایه خود گریزانم که نور از سایه پنهانست
قرارش از کجا باشد کسی کز سایه بگریزد
سر زلفش همیگوید صلا زوتر رسن بازی
رخ شمعش همیگوید کجا پروانه تا سوزد
برای این رسن بازی دلاور باش و چنبر شو
درافکن خویش در آتش چو شمع او برافروزد
چو ذوق سوختن دیدی دگر نشکیبی از آتش
اگر آب حیات آید تو را ز آتش نینگیزد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل معشوقی را وصف میکند که زیباییاش بر ماه و زهره و آسمان چیره است و دل عاشق را چنان ربوده که دیگر از آنِ خودش نیست. عاشق آغاز و انجام خود را از عشق او میداند و از سایهٔ خودی میگریزد تا به نور برسد. در پایان، زلف و چهرهٔ معشوق عاشقان را به رسنبازی و سوختن فرامیخوانند و شاعر میگوید کسی که لذت این سوختن را چشید، حتی آب حیات را بر آن آتش ترجیح نمیدهد.
هوش مصنوعی: معشوقی زیبا چون بت دارد که هر شب به زهره و ماه رسم دلبری و ناز میآموزد. دو چشم او با افسونگری چنان است که چشمان آسمان (ستارگان یا خورشید و ماه) را خیره و بسته میکند.
هوش مصنوعی: ای مسلمانان، شما مراقب دل خود باشید؛ اما من چنان با او درآمیخته و یکی شدهام که دلم دیگر با من همراه نیست و از آنِ او شده است.
هوش مصنوعی: در آغاز از عشق او پدید آمدم و در پایان دلم را به او سپردم؛ همانگونه که میوه از شاخه میروید و سپس از همان شاخه آویخته میماند. یعنی آغاز و انجام عاشق، هر دو اوست.
هوش مصنوعی: از سایهٔ خود، یعنی هستی و خودی خویش، میگریزم، زیرا نور حق در پس این سایه پنهان میماند. کسی که از سایهٔ خود بگریزد هرگز آرام و قرار نمییابد، چون سایه همیشه با اوست.
هوش مصنوعی: سر زلف معشوق مانند ریسمانی بانگ میزند که زود بیایید و رسنبازی کنید، و چهرهٔ چون شمع او میگوید پروانه کجاست تا در من بسوزد. یعنی زیبایی او عاشقان را به خطر و جانبازی فرامیخواند.
هوش مصنوعی: برای این رسنبازی با زلف او دلیر باش و چون حلقه و چنبر، خود را خم و تسلیم کن؛ و هنگامی که شمع چهرهٔ او افروخته شد، خود را در آتش آن بیفکن.
هوش مصنوعی: هنگامی که لذت سوختن در عشق را چشیدی، دیگر بی آن آتش آرام نمیگیری؛ حتی اگر آب حیات هم بیاید، نمیتواند تو را از آن آتش بیرون بکشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
امیرا باش تا سلطان ترا طبل و علم سازد
ز بهر جنگ بدخواهان ترا خیل و حشم سازد
سپاهی از عرب خواهد سپاهی از عجم سازد
ترا اندر سپهداری مکان روستم سازد
در آن کشور که تو خواهی ترا باغ ارم سازد
[...]
که من پروانه ام خود را بجایی میتوانم زد
بدستی عاشق از سنگ ملامت خانه میسازد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.