باوفا یارا جفا آموختی
این جفا را از کجا آموختی
کو وفاهای لطیفت کز نخست
در شکار جان ما آموختی
هر کجا زشتی جفاکاری رسید
خوبیش دادی وفا آموختی
ای دل از عالم چنین بیگانگی
هم ز یار آشنا آموختی
جانت گر خواهد صنم گویی بلی
این بلی را زان بلا آموختی
عشق را گفتم فروخوردی مرا
این مگر از اژدها آموختی
آن عصای موسی اژدرها بخورد
تو مگر هم زان عصا آموختی
ای دل ار از غمزه‌اش خسته شدی
از لبش آخر دوا آموختی
شکر هشتی و شکایت می‌کنی
از یکی باری خطا آموختی
زان شکرخانه مگو الا که شکر
آن چنان کز انبیا آموختی
این صفا را از گله تیره مکن
کاین صفا از مصطفی آموختی
هر چه خلق آموختت زان لب ببند
جمله آن شو کز خدا آموختی
عاشقا از شمس تبریزی چو ابر
سوختی لیکن ضیا آموختی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به شکوه از وفای از دست رفته و جفای یار می‌پردازد و می‌پرسد که این جفا را از کجا آموخته است. او به یاد وفاهای زیبای گذشته اشاره می‌کند که در ابتدا وجود داشته و در برخورد با زشتی‌ها، وفا را فراموش کرده‌اند. شاعر نسبت به عشق و بلای آن نیز تأمل می‌کند و به دل خود یادآوری می‌کند که حتی در غم و رنج، می‌توان از زیبایی‌ها و خوبی‌ها درس گرفت. او بر این باور است که صفای واقعی را از شخصیت‌های بزرگ و انبیا آموخته و تأکید می‌کند که از تجربیات زندگی باید درس گرفت و در شکایت‌ها و نارضایتی‌ها غرق نشد. در نهایت، اشاره‌ای به شمس تبریزی دارد که مانند بارانی بهاری آرامش و روشنی را به زندگی عاشقان می‌آورد.
هوش مصنوعی: ای یار باوفا، تو به ما سختی و بی‌وفایی را آموختی، حالا این بی‌وفایی را از کجا یاد گرفتی؟
هوش مصنوعی: کجاست آن لطافت و وفا که تو از ابتدا در شکار دل ما یاد گرفتی؟
هوش مصنوعی: هر جا که زشت‌کاری و خیانت دیدی، خوبی و وفا را یاد گرفتی و عمل کردی.
هوش مصنوعی: ای دل، تو نیز از این بیگانگی و فاصله که در این دنیا بین انسان‌ها وجود دارد، به خاطر یار آشنا (محبوب) یاد گرفته‌ای.
هوش مصنوعی: اگر جانت می‌خواهد که به معشوق بگویی «بله»، این را هم از بلای عشق آموخته‌ای.
هوش مصنوعی: به عشق گفتم که مرا بلعیده‌ای، آیا این کار را از اژدها یاد گرفته‌ای؟
هوش مصنوعی: عصای موسی که قدرت معجزه‌آسا داشت و اژدها را بلعید، نشان‌دهندهٔ قدرت و جادوگری است. آیا تو نیز این قدرت را از همان عصا آموخته‌ای؟
هوش مصنوعی: ای دل، اگر از نگاه معشوق خسته و دل‌زده شدی، پس از لب او در واقع درمان و تداوی عشق را آموخته‌ای.
هوش مصنوعی: چه‌طور می‌توانی از شیرینی شکر لذت ببری و در عین حال از کسی گله‌مند باشی، در حالی که فقط یک بار اشتباه از او یاد گرفته‌ای؟
هوش مصنوعی: از شکرخانه (منبع زلال و خوش‌بو) هیچ نگو، جز اینکه شیرینی‌اش را به‌گونه‌ای یاد کن که از انبیا (پیامبران) آموخته‌ای.
هوش مصنوعی: این پاکی و صفا را از جمعیت ناپاک دور نگه‌دار، زیرا که این صفا را از پیامبر اسلام، مصطفی (ص)، آموخته‌ای.
هوش مصنوعی: هر چیزی که مردم به تو یاد داده‌اند را به زبان نیاور و فقط آنچه را که از خدا آموخته‌ای بیان کن.
هوش مصنوعی: ای عاشق، تو از شمس تبریزی مانند ابر در حال سوختن هستی، اما در عین حال، روشنایی و نور را از او آموخته‌ای.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.