ای درآورده جهانی را ز پای
بانگ نای و بانگ نای و بانگ نای
چیست نی آن یار شیرین بوسه را
بوسه جای و بوسه جای و بوسه جای
آن نی بی‌دست و پا بستد ز خلق
دست و پای و دست و پای و دست پای
نی بهانه‌ست این نه بر پای نی است
نیست الا بانگ پر آن همای
خود خدای است این همه روپوش چیست
می‌کشد اهل خدا را تا خدای
ما گدایانیم و الله الغنی
از غنی دان آنچ بینی با گدای
ما همه تاریکی و الله نور
ز آفتاب آمد شعاع این سرای
در سرا چون سایه آمیز است نور
نور خواهی زین سرا بر بام آی
دلخوشی گاهی و گاهی تنگ دل
دل نخواهی تنگ رو زین تنگنای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به دلالت نی و صدای آن اشاره می‌کند، که نمادی از عشق و ارتباط با معشوق است. او به این نکته می‌پردازد که نی بی‌دست و پا چگونه می‌تواند خلق را به سمت خداوند هدایت کند و این ارتباط را از طریق نغمه‌هایش برقرار کند. مولانا به مخاطب یادآور می‌شود که در دنیا، ما همه در گدایی و نیاز به نور الهی هستیم، در حالی که خداوند غنی و بی‌نیاز است. او همچنین به تضاد بین دلخوشی و تنگدلی اشاره می‌کند و می‌گوید که برای یافتن نور باید از این دنیا فراتر رفت.
هوش مصنوعی: ای کسی که به صدای نای، جهانی را تحت تأثیر قرار داده‌ای و آدمیان را به شگفتی واداشته‌ای.
هوش مصنوعی: نی همان یار محبوب و دوست‌داشتنی است که جای بوسه را بوسه‌ای دیگر جایگزین کرده است. به عبارت دیگر، محبت و عشق او به گونه‌ای است که بوسه‌ها را جایشان عوض می‌کند.
هوش مصنوعی: آن نی که از آن، صدا و نغمه بلند می‌شود، دیگر به بند و موانع جسمانی وابسته نیست و از قید و بندهای دنیوی آزاد شده است.
هوش مصنوعی: نی (نی، که در موسیقی عرفانی به کار می‌رود) بهانه‌ای است و حقیقتاً نی، همان پرنده‌ای است که آوازش (بانگش) را منتشر می‌کند. در واقع، نی به خودی خود اهمیت ندارد و آنچه که مهم است، صدای درونی و روحانی است که از آن می‌تراود.
هوش مصنوعی: این همه ظواهر و روپوش‌ها تنها برای پوشاندن حقیقت خداوند است، زیرا او به تنهایی خالق و برتر از همه چیز است و اهل معرفت و بندگان واقعی او را به خدا نزدیک‌تر می‌کند.
هوش مصنوعی: ما بندگان و گدایان خدا هستیم و او غنی و بی‌نیاز است؛ از آنچه ببینی و درک کنی، بدان که اینها همه از فضل و نعمت خداوند است که بر گدایان نازل می‌شود.
هوش مصنوعی: ما همگی مانند تاریکی هستیم و تنها نور در آفتاب است که تابش این خانه را فراهم کرده است.
هوش مصنوعی: در این سرا، نور و سایه با هم درآمیخته‌اند. اگر خواهان نور هستی، باید بر بام این سرا بیایی تا آن را مشاهده کنی.
هوش مصنوعی: گاهی دل خوشی‌هایی داری و گاهی دلتنگ می‌شوی. اگر نمی‌خواهی دلتنگ شوی، از این تنگنای دنیا دوری کن.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
گفت: ای من، مرد خام کل درای
پیش آن فرتوت پیر ژاژخای
رفت ریمن مرد خام لک درای
پیش آن فرتوت پیر ژاژخای
روز رشن است ای نگار دلربای
شاد بنشین و به جام می گرای
تا توانی هیچ یک ساعت مباش
بی می شادی فزای غمزدای
می خور و در ساز گیتی دل مبند
[...]
ای جهان و جان بگردان روی و رای
تا بماند در جهان جانی به جای
آفتابی چون شوی تابنده روی
و آسمانی چون شوی گردنده رای
سرو باشد پیش قدت گوژپشت
[...]
هست کاری پشت و رو نه سر نه پای
روی در دیوار و پشت دست خای
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.