دو چیز نخواهد بد در هر دو جهان می دان
از عاشق حق توبه وز باد هوا انبان
گر توبه شود دریا یک قطره نیابم من
ور خاک درآیم من آن خاک شود سوزان
در خاک تنم بنگر کز جان هواپیشه
هر ذره در این سودا گشته‌ست چو دل گردان
خاصیت من این است هر جا که روم اینم
چه دوزد پالان گر هر جا که رود پالان
گویند که هر کی هست در گور اسیر آید
در حقه تنگ آن مشک نگذارد مشک افشان
در سینه تاریکت دل را چه بود شادی
زندان نبود سینه میدان بود آن میدان
اندر رحم مادر چون طفل طرب یابد
آن خون به از این باده وان جا به از این بستان
گر شرح کنم این را ترسم که مقلد را
آید به خیال اندر اندیشه سرگردان
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تأمل درباره عشق حقیقی و پیوند آن با وجود انسانی می‌پردازد. او می‌گوید که هیچ چیز در این دنیا و آخرت بهتر از عشق به حق نیست و توبه از عشق و وابستگی به دنیا بی‌فایده است. سوی دیگر، او به ذات خود اشاره میکند که در هر جایی که برود، در اصل همان عشق را با خود دارد. همچنین، او از تاریکی درون و محدودیت‌های آن می‌گوید و بر این باور است که زندگی و شادابی حقیقی در آغوش عشق و سادگی اولیه به دست می‌آید. در نهایت، شاعر از ترس خود از گمراهی و سرگردانی مقلدان می‌گوید و بر اهمیت درک حقیقی این مفاهیم تأکید میکند.
هوش مصنوعی: عاشق حقی که به خدا عشق دارد، در هیچ‌یک از این دو جهان توبه‌ای نمی‌کند، نه از آنچه که به خدا مربوط میشود و نه از عشق‌های دنیوی و بی‌ارزش.
هوش مصنوعی: اگر توبه به اندازهٔ دریا باشد، من حتی یک قطره از آن را نخواهم یافت و اگر من از خاک بیرون بیایم، آن خاک آتشین خواهد شد.
هوش مصنوعی: در بدن من نگاه کن که چگونه روح و جان به خاطر عشق و احساس، هر ذره از آن مانند دل‌های بی‌قرار و عاشق میگردد و درگیر این عشق شده است.
هوش مصنوعی: من هر جا که می‌روم، این ویژگی را دارم که به دزدی می‌زنم، حتی اگر فردی دزد هم نباشد و تنها بخواهد بار و پالان خود را جابه‌جا کند.
هوش مصنوعی: می‌گویند هر کسی که در گور گرفتار میشود، در تنگی حقه‌ی آن گور به شکل مشک (کیسه) نخواهد ماند و نمی‌تواند ببیند.
هوش مصنوعی: در سینهٔ تاریک تو جایی برای شادی نیست، زیرا زندان نمی‌تواند خوشحالی بیاورد؛ بلکه سینه‌ات مانند یک میدان است، جایی برای رقابت و نبرد.
هوش مصنوعی: وقتی که نوزاد در رحم مادر شاداب و خوشحال است، آن خون که او را تغذیه میکند، بهتر از این شراب است و آن مکان نیز از این باغ زیباتر است.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم این موضوع را توضیح دهم، می‌ترسم که کسی که فقط تقلید میکند، به خواب و خیال برود و در افکارش سردرگم شود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای دو رخ تو پروین وی دو لب تو مرجان
پروینت بلای دل مرجانت بلای جان
پشتم شده چون گردون اندر پی آن پروین
چشمم شده چون دریا اندر غم آن مرجان
دودی است مگر خطت‌گلبرگ در آن پیدا
[...]
جانان نکند هرگز، هرگز نکند جانان
شادان دل ما یکدم، یکدم دل ما شادان
هجرش چو کشد ما را، ما را چو کشد هجرش
صد جان بدهد وصلش، وصلش بدهد صد جان
دردم چو بود از پی، از پی چو بود دردم
[...]
هان! ای دلِ عبرت‌بین! از دیده عِبَر کن! هان!
ایوانِ مدائن را آیینهٔ عبرت دان!
یک‌ره ز لبِ دجله منزل به مدائن کن
وز دیده دُوُم دجله بر خاکِ مدائن ران
خود دجله چنان گرید صد دجلهٔ خون گویی
[...]
چند از پی نان برپا در پیش کسان چون خوان
خاینده هردونی چون گوشت برای نان
ای روبه پرحیلت، تا کی چو سگان جویی
از بهر یکی من نان، دوری زیکی منان
تا چند کمیت می افتاده ترا در سر
[...]
ای دل به غمش ده جان یعنی بنمی ارزد؟!
بی سر شو و بی‌سامان یعنی بنمی ارزد؟!
چون لعل لبش دیدی یک بوسه بدزدیدی
برخیز ز لعل و کان یعنی بنمی ارزد؟!
در عشق چنان چوگان می‌باش به سر گردان
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.