بخش ۸۹ - حکایت شب دزدان کی سلطان محمود شب در میان ایشان افتاد کی من یکیام از شما و بر احوال ایشان مطلع شدن الی آخره
شب چو شه محمود برمیگشت فرد
با گروهی قوم دزدان باز خورد
پس بگفتندش کیی ای بوالوفا
گفت شه من هم یکیام از شما
آن یکی گفت ای گروه مکر کیش
تا بگوید هر یکی فرهنگ خویش
تا بگوید با حریفان در سمر
کو چه دارد در جبلت از هنر
آن یکی گفت ای گروه فنفروش
هست خاصیت مرا اندر دو گوش
که بدانم سگ چه میگوید به بانگ
قوم گفتندش ز دیناری دو دانگ
آن دگر گفت ای گروه زرپرست
جمله خاصیت مرا چشم اندرست
هر که را شب بینم اندر قیروان
روز بشناسم من او را بیگمان
گفت یک خاصیتم در بازو است
که زنم من نقبها با زور دست
گفت یک خاصیتم در بینی است
کار من در خاکها بوبینی است
سرالناس معادن داد دست
که رسول آن را پی چه گفته است
من ز خاک تن بدانم کاندر آن
چند نقدست و چه دارد او ز کان
در یکی کان زر بیاندازه درج
وان دگر دخلش بود کمتر ز خرج
همچو مجنون بو کنم من خاک را
خاک لیلی را بیابم بیخطا
بو کنم دانم ز هر پیراهنی
گر بود یوسف و گر آهرمنی
همچو احمد که برد بو از یمن
زان نصیبی یافت این بینی من
که کدامین خاک همسایهٔ زرست
یا کدامین خاک صفر و ابترست
گفت یک نک خاصیت در پنجهام
که کمندی افکنم طول علم
همچو احمد که کمند انداخت جانش
تا کمندش برد سوی آسمانش
گفت حقش ای کمندانداز بیت
آن ز من دان ما رمیت اذ رمیت
پس بپرسیدند زان شه کای سند
مر ترا خاصیت اندر چه بود
گفت در ریشم بود خاصیتم
که رهانم مجرمان را از نقم
مجرمان را چون به جلادان دهند
چون بجنبد ریش من زیشان رهند
چون بجنبانم به رحمت ریش را
طی کنند آن قتل و آن تشویش را
قوم گفتندش که قطب ما توی
که خلاص روز محنتمان شوی
چون سگی بانگی بزد از سوی راست
گفت میگوید که سلطان با شماست
خاک بو کرد آن دگر از ربوهای
گفت این هست از وثاق بیوهای
پس کمند انداخت استاد کمند
تا شدند آن سوی دیوار بلند
جای دیگر خاک را چون بوی کرد
گفت خاک مخزن شاهیست فرد
نقبزن زد نقب در مخزن رسید
هر یکی از مخزن اسبابی کشید
بس زر و زربفت و گوهرهای زفت
قوم بردند و نهان کردند تفت
شه معین دید منزلگاهشان
حلیه و نام و پناه و راهشان
خویش را دزدید ازیشان بازگشت
روز در دیوان بگفت آن سرگذشت
پس روان گشتند سرهنگان مست
تا که دزدان را گرفتند و ببست
دستبسته سوی دیوان آمدند
وز نهیب جان خود لرزان شدند
چونک استادند پیش تخت شاه
یار شبشان بود آن شاه چو ماه
آنکه چشمش شب بههرکه انداختی
روز دیدی بیشکش بشناختی
شاه را بر تخت دید و گفت این
بود با ما دوش شبگرد و قرین
آنکه چندین خاصیت در ریش اوست
این گرفت ما هم از تفتیش اوست
عارف شه بود چشمش لاجرم
بر گشاد از معرفت لب با حشم
گفت و هو معکم این شاه بود
فعل ما میدید و سرّمان میشنود
چشم من ره برد شب شه را شناخت
جمله شب با روی ماهش عشق باخت
امت خود را بخواهم من ازو
کاو نگرداند ز عارف هیچ رو
چشم عارف دان امان هر دو کون
که بدو یابید هر بهرام عون
زان محمد شافع هر داغ بوَد
که ز جز شه چشم او مازاغ بود
در شب دنیا که محجوب است شید
ناظر حق بوَد و زو بوَدش امید
از الم نشرح دو چشمش سرمه یافت
دید آنچه جبرئیل آن بر نتافت
مر یتیمی را که سرمه حق کشد
گردد او دُر یتیم با رشد
نور او بر ذرهها غالب شود
آنچنان مطلوب را طالب شود
در نظر بودش مقامات العباد
لاجرم نامش خدا شاهد نهاد
آلت شاهد زبان و چشم تیز
که ز شبخیزش ندارد سر گریز
گر هزاران مدعی سر بر زند
گوش قاضی جانب شاهد کند
قاضیان را در حکومت این فنست
شاهد ایشان را دو چشم روشنست
گفت شاهد زان به جای دیده است
کو بدیدهٔ بیغرض سر دیده است
مدعی دیدهست اما با غرض
پرده باشد دیدهٔ دل را غرض
حق همیخواهد که تو زاهد شوی
تا غرض بگذاری و شاهد شوی
کاین غرضها پردهٔ دیده بوَد
بر نظر چون پرده پیچیده بود
پس نبیند جمله را با طم و رم
حبک الاشیاء یعمی و یصم
در دلش خورشید چون نوری نشاند
پیشش اختر را مقادیری نماند
پس بدید او بیحجاب اسرار را
سیر روح مؤمن و کفار را
در زمین حق را و در چرخ سمی
نیست پنهانتر ز روح آدمی
باز کرد از رطب و یابس حق نورد
روح را من امر ربی مهر کرد
پس چو دید آن روح را چشم عزیز
پس برو پنهان نماند هیچ چیز
شاهد مطلق بود در هر نزاع
بشکند گفتش خمار هر صداع
نام حق عدل است و شاهد آنِ اوست
شاهد عدل است زین رو چشم دوست
منظر حق دل بوَد در دو سرا
که نظر در شاهد آید شاه را
عشق حق و سر شاهدبازیاش
بود مایهٔ جمله پردهسازیاش
پس از آن لولاک گفت اندر لقا
در شب معراج شاهدباز ما
این قضا بر نیک و بد حاکم بود
بر قضا شاهد نه حاکم میشود
شد اسیر آن قضا میر قضا
شاد باش ای چشمتیز مرتضی
عارف از معروف بس درخواست کرد
کای رقیب ما تو اندر گرم و سرد
ای مشیر ما تو اندر خیر و شر
از اشارتهات دلمان بیخبر
ای یرانا لانراه روز و شب
چشمبند ما شده دید سبب
چشم من از چشمها بگزیده شد
تا که در شب آفتابم دیده شد
لطف معروف تو بود آن ای بهی
پس کمال البر فی اتمامه
یا رب اتمم نورنا فی الساهره
وانجنا من مفضحات قاهره
یار شب را روز مهجوری مده
جان قربتدیده را دوری مده
بعد تو مرگیست با درد و نکال
خاصه بعدی که بود بعد الوصال
آنکه دیدهستت مکن نادیدهاش
آب زن بر سبزهٔ بالیدهاش
من نکردم لا ابالی در روش
تو مکن هم لاابالی در خلش
هین مران از روی خود او را بعید
آنکه او یکباره آن روی تو دید
دید روی جز تو شد غل گلو
کل شیء ما سوی الله باطل
باطلاند و مینمایندم رشد
زانکه باطل باطلان را میکشد
ذرهذره کاندرین ارض و سماست
جنس خود را هر یکی چون کهرباست
معده نان را میکشد تا مستقر
میکشد مر آب را تف جگر
چشمْ جذابِ بتان زین کویها
مغزجویان از گلستان بویها
زانکه حس چشم آمد رنگکش
مغز و بینی میکشد بوهای خوش
زین کششها ای خدای رازدان
تو به جذب لطف خودمان ده امان
غالبی بر جاذبان ای مشتری
شاید ار درماندگان را وا خری
رو به شه آورد چون تشنه به ابر
آنکه بود اندر شب قدر آن بدر
چون لسان وجان او بود آن او
آن او با او بود گستاخگو
گفت ما گشتیم چون جان بند طین
آفتاب جان توی در یوم دین
وقت آن شد ای شه مکتومسیر
کز کرم ریشی بجنبانی به خیر
هر یکی خاصیت خود را نمود
آن هنرها جمله بدبختی فزود
آن هنرها گردن ما را ببست
زان مناصب سرنگوساریم و پست
آن هنر فی جیدنا حبل مسد
روز مردن نیست زان فنها مدد
جز همان خاصیت آن خوشحواس
که به شب بُد چشم او سلطانشناس
آن هنرها جمله غول راه بود
غیر چشمی کو ز شه آگاه بود
شاه را شرم از وی آمد روز بار
که به شب بر روی شه بودش نظار
وان سگ آگاه از شاه وداد
خود سگ کهفش لقب باید نهاد
خاصیت در گوش هم نیکو بود
کو به بانگ سگ ز شیر آگه شود
سگ چو بیدارست شب چون پاسبان
بیخبر نبود ز شبخیز شهان
هین ز بدنامان نباید ننگ داشت
هوش بر اسرارشان باید گماشت
هر که او یکبار خود بدنام شد
خود نباید نام جست و خام شد
ای بسا زر که سیهتابش کنند
تا شود آمن ز تاراج و گزند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت، سلطان محمود به طور اتفاقی در میان گروهی از دزدان قرار میگیرد و خود را یکی از آنها معرفی میکند. دزدان هر کدام مهارتهای خاص خود را بیان میکنند و در این میان، سلطان نیز از ویژگیهای خود سخن میگوید. او با کمند زدن و دانشهایش از معادن و طلاها، توجه دزدان را جلب میکند و در نهایت موفق به کشف مخزن طلا میشوند. صبح روز بعد، وقتی محاکمه دزدان آغاز میشود، اعضای گروه متوجه میشوند که آن شب همراهشان سلطان بوده و از این ماجرا وحشتزده میشوند. در پایان، حکایت به اهمیت مشاهده و شناخت آدمها در شب و روز میپردازد و نشان میدهد که درک باطن افراد به دقت و بصیرت نیاز دارد.
هوش مصنوعی: سلطان محمود شبی تنها و ناشناس در شهر میگشت و به گروهی از دزدان برخورد.
هوش مصنوعی: دزدان از او پرسیدند: ای جوانمرد، تو کیستی؟ شاه گفت: من هم یکی از شما هستم.
هوش مصنوعی: یکی از دزدان گفت: ای یاران حیلهگر، بیایید هر کدام هنر و مهارت خود را بگوید.
هوش مصنوعی: تا هر کس در این شبنشینی برای همراهانش بازگوید که در سرشت خود چه هنری دارد.
یکی از آنها گفت: ای گروهی که مهارت دارید، خاصیت من در گوشهایم است.
که می فهمم سگ موقع پارس کردن چه میگوید، گروه گفتند سهم تو از هر دینار دو ششم خواهد بود.
آن شخص دیگر گفت: ای افرادی که به طلا و ثروت اهمیت میدهید، تمام ویژگی من در چشم من نهفته است.
هر کس را که در شب تاریک ببینم، در روز او را بدون شک میشناسم.
دیگری گفت که یک ویژگی خاصی من در بازوانم دارم که به کمک آن میتوانم با قدرت دستم کندن و حفاری کنم.
دیگری گفت که ویژگی من در بینی من است،از طریق بو، میتوانم تشخیص دهم در اعماق خاک چیست.
هوش مصنوعی: راز حدیث «مردم معدنهایند» برای من آشکار شده و فهمیدهام که پیامبر آن را برای چه گفته است.
هوش مصنوعی: من از خاکِ تن آدمیان میفهمم که در آن چه اندازه گوهر و نقد نهفته است و از کدام معدن است.
هوش مصنوعی: در یک معدن زر بیاندازه نهاده شده و معدن دیگر درآمدش از هزینهاش کمتر است؛ یعنی مردم در گوهر درونی متفاوتاند.
هوش مصنوعی: مانند مجنون که خاک کوی لیلی را با بو میشناخت، من هم خاک را میبویم و بیخطا خاک مطلوب را مییابم.
من میتوانم از بوی هر پیراهنی تشخیص دهم که چه کسی آن را پوشیده، چه یوسف باشد و چه اهریمن.
مانند احمد که بوی خوشی را از یمن آورد، بینی من نیز از آن بهرهمند شد.
هوش مصنوعی: تا بفهمم کدام خاک در همسایگی گنج زر است و کدام خاک تهی و بیحاصل است.
دیگری گفت ویژگی من در پنجهی من است، می توانم به اندازه چوب پرچم (مقداری زیاد)، کمند پرتاب کنم.
هوش مصنوعی: مانند پیامبر که جانش کمند انداخت و آن کمند او را به آسمان (معراج) برد.
حق به او گفت، ای کمند انداز خانه، آن را از من بدان، اگر تیر افکندی،بدان که خدا آن را افکنده (اشاره به آیه ۱۷ سوره انفال)
پس از آن از آن شاه پرسیدند که تو چه ویژگیای داری؟
گفت که ویژگی من در ریشم نهفته است و میتوانم مجرمان را آزاد کنم.
زمانی که مجرمان را به دست جلادان میسپارند، وقتی ریش من بچنبد، از آنها میگذرند و آزادشان می کنند.
وقتی که از روی مهربانی ریشم را بجنبانم، آن قتل و نگرانی را از بین میبرد.
هوش مصنوعی: دزدان گفتند: پس سرور و پشتیبان ما تویی که روز گرفتاری مایهٔ رهایی ما خواهی بود.
وقتی سگی از سمت راست صدا کرد، گفت میگوید که پادشاه در کنار شماست.
هوش مصنوعی: دزد دیگری که هنرش بوییدن خاک بود، از روی تپهای خاک را بو کرد و گفت این خاکِ خانهٔ زنی بیوه است (پس جای دزدی نیست).
هوش مصنوعی: آنگاه آنکه در کمند انداختن استاد بود کمند انداخت و همه از دیوار بلند بالا رفتند و به آن سو رسیدند.
هوش مصنوعی: در جای دیگری خاکشناس خاک را بویید و گفت این خاکِ خزانهٔ پادشاهی بیهمتاست.
نقبزن به شروع به کندن کرد ات به مخزن رسید، هر کس از آن مخزن چیزی را بیرون میآورد.
هوش مصنوعی: دزدان زر و پارچههای زربفت و گوهرهای درشت فراوان بردند و با شتاب پنهان کردند.
شاه ، مسیر خانه و حیله و نام و روششان را متوجه شد.
هوش مصنوعی: شاه پنهانی از میان آنان بیرون رفت و بازگشت و روز بعد در دیوان ماجرا را بازگفت.
هوش مصنوعی: پس سرداران و مأموران خشمگین و پرشور روانه شدند و دزدان را گرفتند و دستبسته کردند.
هوش مصنوعی: دزدان دستبسته به دیوان آورده شدند و از ترس جان خود میلرزیدند.
هوش مصنوعی: چون در برابر تخت شاه ایستادند، دیدند آن شاهِ ماهروی همان یار شبانهٔ آنان بوده است.
هوش مصنوعی: آن دزدی که هر کس را شب میدید، روز بیگمان او را میشناخت (و هنرش همین بود).
هوش مصنوعی: او شاه را بر تخت دید و گفت: این همان کسی است که دیشب با ما شبگردی میکرد و همراهمان بود.
هوش مصنوعی: گفت: همان کسی که میگفت هنرش در جنباندن ریش است، این گرفتاری ما نیز نتیجهٔ جستوجو و بازرسی اوست.
هوش مصنوعی: چشم آن دزد شاهشناس بود؛ ناچار از روی شناخت، در برابر ملازمان لب به سخن گشود.
هوش مصنوعی: گفت: «و هو معکم» (او با شماست) دربارهٔ همین شاه بود؛ او کار ما را میدید و راز ما را میشنید. اشاره به حضور همیشگی خدا با بندگان است.
هوش مصنوعی: چشم من در شب راه برد و شاه را شناخت و همهٔ شب به روی ماه او عشق ورزید.
هوش مصنوعی: اکنون رهایی یاران خود را از او میخواهم، زیرا او از عارفِ شناسندهٔ خود روی برنمیگرداند. مقصود شفاعت عارف برای همراهان است.
هوش مصنوعی: بدان که چشم عارف مایهٔ امان هر دو جهان است و هر دلاوری از او یاری مییابد.
هوش مصنوعی: از این روست که حضرت محمد شفیع هر گناهکارِ داغخورده است، چون چشم او جز به خدا ننگریست؛ اشاره به آیهٔ «مازاغ البصر».
هوش مصنوعی: در شب تاریک دنیا که خورشید حقیقت پوشیده است، او به حق مینگریست و امیدش تنها به او بود.
هوش مصنوعی: چشمانش از عنایت «الم نشرح» (گشایش سینه) سرمه یافت و چیزی را دید که جبرئیل تاب دیدنش را نداشت.
هوش مصنوعی: یتیمی که خداوند به چشمش سرمه بکشد، گوهری یگانه و رشدیافته میشود؛ اشاره به یتیمی پیامبر.
هوش مصنوعی: نور او بر همهٔ ذرات عالم چیره میشود و چنان مقامی مییابد که مطلوبِ دیگران، خود طالب او میشود.
هوش مصنوعی: احوال و مقامات بندگان پیش چشم او بود؛ ازاینرو خداوند او را «شاهد» نامید.
هوش مصنوعی: ابزار گواه، زبان گویا و چشم تیزبین است؛ چشمی که هیچ رازی از بیداری شبانهاش پنهان نمیماند.
هوش مصنوعی: اگر هزاران مدعی سر برآورند، قاضی تنها به سخن شاهد و گواه گوش میدهد.
هوش مصنوعی: روش قاضیان در داوری این است که به گواه تکیه میکنند؛ گواه برای آنان به منزلهٔ دو چشم روشن است.
هوش مصنوعی: گواه از آن رو جای چشم را میگیرد که ماجرا را با چشمی بیغرض دیده است.
هوش مصنوعی: مدعی هم ماجرا را دیده است، اما با غرض؛ و غرض پردهای است که بر چشم دل میافتد.
هوش مصنوعی: خداوند میخواهد تو اهل پرهیز و بیرغبتی به دنیا شوی تا غرض را کنار بگذاری و گواهی راستین و بیننده گردی.
هوش مصنوعی: زیرا این غرضها پردهٔ چشماند و مانند پردهای بر نگاه پیچیده شدهاند.
هوش مصنوعی: پس صاحب غرض همهٔ چیزها را بهتمامی نمیبیند؛ چنانکه در حدیث آمده: دوست داشتن چیزها آدمی را کور و کر میکند.
هوش مصنوعی: چون خداوند نوری مانند خورشید در دل او بنشاند، ستارگان (نورهای کوچک و دانشهای جزئی) در برابرش ارزشی ندارند.
هوش مصنوعی: در نتیجه او رازها را بیپرده دید و سیر و حال روح مؤمن و کافر را دریافت.
هوش مصنوعی: در زمین و آسمانِ بلند، از آفریدههای خدا هیچ چیزی پنهانتر از روح آدمی نیست.
هوش مصنوعی: خداوند طومار همهچیز، از تر و خشک، را گشود و آشکار کرد، اما روح را با مهر «بگو روح از امر پروردگار من است» پوشیده نگه داشت.
هوش مصنوعی: پس اگر چشم ارجمندی آن روح را ببیند، دیگر هیچ چیز بر او پنهان نمیماند.
هوش مصنوعی: چنین کسی در هر کشمکشی گواه مطلق است و سخنش مانند داروی خماری، سردردِ هر نزاعی را برطرف میکند.
هوش مصنوعی: یکی از نامهای خدا عدل است و گواه از آنِ اوست؛ از این رو چشم دوستِ حق گواهی عادل است.
هوش مصنوعی: در هر دو جهان، دل جایگاه نظر خداوند است، زیرا نگاه شاه همواره بر گواه (و نیز بر زیبارو، با ایهام شاهد) میافتد.
هوش مصنوعی: عشق خداوند و راز دلبستگی او به شاهد و زیبایی، مایهٔ همهٔ پردهآراییها و آفرینش او بود.
هوش مصنوعی: از همین رو بود که در شب معراج، در دیدار، سخن «لولاک» (اگر تو نبودی جهان را نمیآفریدم) به پیامبر گفته شد، آن عاشق و شاهدباز ما.
هوش مصنوعی: این قضا و داوری بر نیک و بد فرمان میراند، اما گواه بر قضا حاکم میشود، چون حکم بر گواهی او بنا میشود.
هوش مصنوعی: امیرِ داوری خود اسیر آن داوری (گواهی) شد؛ پس شاد باش ای چشمِ تیزبینِ برگزیده و پسندیده.
هوش مصنوعی: عارف از خداوندِ شناختهشده درخواست کرد و گفت: ای که در سختی و آسانی نگهبان مایی،
هوش مصنوعی: ای راهنمای ما در خیر و شر، که دل ما از اشارههای تو بیخبر است،
هوش مصنوعی: ای که شب و روز ما را میبینی و ما تو را نمیبینیم؛ دیدنِ اسباب، چشم ما را از دیدن تو بسته است.
هوش مصنوعی: چشم من از میان چشمها برگزیده شد تا در دل شب، خورشیدم را دید و شناخت.
هوش مصنوعی: ای نیکو، آن از لطف شناختهشدهٔ تو بود؛ و کمال نیکی در به پایان رساندن آن است.
هوش مصنوعی: پروردگارا، نور ما را در صحرای رستاخیز کامل کن و ما را از رسواییهای کوبنده رهایی ده.
هوش مصنوعی: به یار شب، روزِ دوری و هجران مده و جانی را که نزدیکی تو را دیده است دور مکن.
هوش مصنوعی: دوری از تو مرگی همراه با درد و عذاب است، بهویژه دوریای که پس از وصال پیش آید.
هوش مصنوعی: کسی را که تو را دیده است نادیده مگیر و به سبزهای که در وجودش روییده آب برسان.
هوش مصنوعی: گوینده به خدا میگوید: من در رفتار و راه خود بیپروایی و سهلانگاری نکردم؛ تو نیز در آزردن و دور کردن من بیاعتنایی مکن.
هوش مصنوعی: آگاه باش، کسی را که یک بار روی تو را دیده است از پیش روی خود دور مران.
هوش مصنوعی: دیدن روی هر کس جز تو مانند طوقی بر گردن شد و گرفتاری آورد؛ زیرا هر چیزی جز خدا باطل و نابودشدنی است.
هوش مصنوعی: این چیزها باطلاند ولی خود را به من راه درست و هدایت نشان میدهند، چون باطل، اهل باطل را به سوی خود میکشد.
هوش مصنوعی: هر ذرهای که در زمین و آسمان است، مانند کهربا که کاه را میرباید، همجنس خود را به سوی خود جذب میکند.
هوش مصنوعی: معده نان را به سوی خود میکشد تا در آن جای گیرد و حرارت و تشنگی جگر آب را میکشد.
هوش مصنوعی: چشم از این کویها زیبارویان را به خود میکشد و مغز و حس بویایی بوها را از گلستان میجویند.
هوش مصنوعی: زیرا حس بینایی کشندهٔ رنگهاست و مغز و بینی بوهای خوش را جذب میکنند.
هوش مصنوعی: ای خدای دانای رازها، با کشش لطف خود ما را از این کششهای گوناگون نفسانی در امان بدار.
هوش مصنوعی: ای خریدار، تو بر همهٔ این جذبکنندگان چیرهای؛ سزاوار است که درماندگان را از دست آنها بازخری.
هوش مصنوعی: آن دزدی که در آن شب، مانند شب قدر، روی شاه را دیده و شناخته بود، مانند تشنهای که به ابر رو کند، به سوی شاه رو آورد.
هوش مصنوعی: چون زبان و جان او از آنِ شاه بود و با او آشنا شده بود، با شاه بیپروا و گستاخانه سخن گفت.
هوش مصنوعی: گفت: ما مانند جانی که در بند گل و تن است گرفتار شدهایم و تو در این روز داوری، خورشید جان مایی.
هوش مصنوعی: ای شاهی که پنهانی رفتوآمد میکنی، وقت آن رسیده که از روی کرم ریش خود را به نشانهٔ بخشش بجنبانی و ما را رها کنی.
هوش مصنوعی: هر یک از ما هنر خاص خود را نشان داد، اما آن هنرها همه جز بدبختی ما را نیفزود.
هوش مصنوعی: آن هنرها گردن ما را بست و از آن مقامها و تواناییها سرنگون و خوار شدهایم.
هوش مصنوعی: آن هنرها مانند ریسمانی از لیف خرما بر گردن ماست و در روز مرگ از آن فنها هیچ یاری نمیرسد.
هوش مصنوعی: جز همان هنر آن دزد تیزحس که چشمش در شب سلطان را شناخت.
هوش مصنوعی: آن هنرها همه غول راه و مایهٔ گمراهی بودند، جز چشمی که شاه را شناخت و از او آگاه بود.
هوش مصنوعی: شاه در روز بارعام از آن کس شرم کرد، زیرا او شب روی شاه را دیده بود.
هوش مصنوعی: و آن سگی که از شاه محبت آگاه است، سزاوار است که او را سگ اصحاب کهف بنامند.
هوش مصنوعی: هنری که در گوش است نیز نیکوست، اگر با شنیدن بانگ سگ از آمدن شیر، یعنی شاه، آگاه شود.
هوش مصنوعی: سگ چون شب مانند نگهبان بیدار است، از شبروی شاهان بیخبر نمیماند.
هوش مصنوعی: هشدار که نباید از بدنامان ننگ داشت؛ باید هوش خود را به رازهای نهان آنان گماشت.
هوش مصنوعی: کسی که یک بار بدنام شد، نباید دوباره در پی نام و آوازه برود و خام شود.
هوش مصنوعی: چه بسا زری که آن را سیاهرنگ میکنند تا از غارت و آسیب در امان بماند؛ یعنی گاه گوهر نیک در پس ظاهر بدنام پنهان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۱۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.