بخش ۸۸ - لابه کردن موش مر چغز را کی بهانه میندیش و در نسیه مینداز انجاح این حاجت مرا کی فی التاخیر آفات و الصوفی ابن الوقت و ابن دست از دامن پدر باز ندارد و اب مشفق صوفی کی وقتست او را بنگرش به فردا محتاج نگرداند چندانش مستغرق دارد در گلزار سریع الحسابی خویش نه چون عوام منتظر مستقبل نباشد نهری باشد نه دهری کی لا صباح عند الله و لا مساء ماضی و مستقبل و ازل و ابد آنجا نباشد آدم سابق و دجال مسبوق نباشد کی این رسوم در خطهٔ عقل جز وی است و روح حیوانی در عالم لا مکان و لا زمان این رسوم نباشد پس او ابن وقتیست کی لا یفهم منه الا نفی تفرقة الا زمنة چنانک از الله واحد فهم شود نفی دوی نی حقیقت واحدی
صوفیی را گفت خواجهٔ سیمپاش
ای قدمهای ترا جانم فراش
یک درم خواهی تو امروز ای شهم
یا که فردا چاشتگاهی سه درم
گفت دی نیم درم راضیترم
زانک امروز این و فردا صد درم
سیلی نقد از عطاء نسیه به
نک قفا پیشت کشیدم نقد ده
خاصه آن سیلی که از دست توست
که قفا و سیلیش مست توست
هین بیا ای جان جان و صد جهان
خوش غنیمت دار نقد این زمان
در مدزد آن روی مه از شب روان
سرمکش زین جوی ای آب روان
تا لب جو خندد از آب معین
لب لب جو سر برآرد یاسمین
چون ببینی بر لب جو سبزه مست
پس بدان از دور که آنجا آب هست
گفت سیماهم وجوه کردگار
که بود غماز باران سبزهزار
گر ببارد شب نبیند هیچ کس
که بود در خواب هر نفس و نفس
تازگی هر گلستان جمیل
هست بر باران پنهانی دلیل
ای اخی من خاکیم تو آبیی
لیک شاه رحمت و وهابیی
آنچنان کن از عطا و از قسم
که گه و بیگه به خدمت میرسم
بر لب جو من به جان میخوانمت
مینبینم از اجابت مرحمت
آمدن در آب بر من بسته شد
زانک ترکیبم ز خاکی رسته شد
یا رسولی یا نشانی کن مدد
تا ترا از بانگ من آگه کند
بحث کردند اندرین کار آن دو یار
آخر آن بحث آن آمد قرار
که به دست آرند یک رشتهٔ دراز
تا ز جذب رشته گردد کشف راز
یک سری بر پای این بندهٔ دوتو
بست باید دیگرش بر پای تو
تا به هم آییم زین فن ما دو تن
اندر آمیزیم چون جان با بدن
هست تن چون ریسمان بر پای جان
میکشاند بر زمینش ز آسمان
چغز جان در آب خواب بیهشی
رسته از موش تن آید در خوشی
موش تن زان ریسمان بازش کشد
چند تلخی زین کشش جان میچشد
گر نبودی جذب موش گندهمغز
عیشها کردی درون آب چغز
باقیش چون روز برخیزی ز خواب
بشنوی از نوربخش آفتاب
یک سر رشته گره بر پای من
زان سر دیگر تو پا بر عقده زن
تا توانم من درین خشکی کشید
مر ترا نک شد سر رشته پدید
تلخ آمد بر دل چغز این حدیث
که مرا در عقده آرد این خبیث
هر کراهت در دل مرد بهی
چون در آید از فنی نبود تهی
وصف حق دان آن فراست را نه وهم
نور دل از لوح کل کردست فهم
امتناع پیل از سیران ببیت
با جد آن پیلبان و بانگ هیت
جانب کعبه نرفتی پای پیل
با همه لت نه کثیر و نه قلیل
گفتیی خود خشک شد پاهای او
یا بمرد آن جان صولافزای او
چونک کردندی سرش سوی یمن
پیل نر صد اسپه گشتی گامزن
حس پیل از زخم غیب آگاه بود
چون بود حس ولی با ورود
نه که یعقوب نبی آن پاکخو
بهر یوسف با همه اخوان او
از پدر چون خواستندش دادران
تا برندش سوی صحرا یک زمان
جمله گفتندش میندیش از ضرر
یک دو روزش مهلتی ده ای پدر
تا به هم در مرجها بازی کنیم
ما درین دعوت امین و محسنیم
گفت این دانم که نقلش از برم
میفروزد در دلم درد و سقم
این دلم هرگز نمیگوید دروغ
که ز نور عرش دارد دل فروغ
آن دلیل قاطعی بد بر فساد
وز قضا آن را نکرد او اعتداد
در گذشت از وی نشانی آنچنان
که قضا در فلسفه بود آن زمان
این عجب نبود که کور افتد به چاه
بوالعجب افتادن بینای راه
این قضا را گونه گون تصریفهاست
چشمبندش یفعلالله ما یشاست
هم بداند هم نداند دل فنش
موم گردد بهر آن مهر آهنش
گوییی دل گویدی که میل او
چون درین شد هرچه افتد باش گو
خویش را زین هم مغفل میکند
در عقالش جان معقل میکند
گر شود مات اندرین آن بوالعلا
آن نباشد مات باشد ابتلا
یک بلا از صد بلااش وا خرد
یک هبوطش بر معارجها برد
خام شوخی که رهانیدش مدام
از خمار صد هزاران زشت خام
عاقبت او پخته و استاد شد
جست از رق جهان و آزاد شد
از شراب لایزالی گشت مست
شد ممیز از خلایق باز رست
ز اعتقاد سست پر تقلیدشان
وز خیال دیدهٔ بیدیدشان
ای عجب چه فن زند ادراکشان
پیش جزر و مد بحر بینشان
زان بیابان این عمارتها رسید
ملک و شاهی و وزارتها رسید
زان بیابان عدم مشتاق شوق
میرسند اندر شهادت جوق جوق
کاروان بر کاروان زین بادیه
میرسد در هر مسا و غادیه
آید و گیرد وثاق ما گرو
که رسیدم نوبت ما شد تو رو
چون پسر چشم خرد را بر گشاد
زود بابا رخت بر گردون نهاد
جادهٔ شاهست آن زین سو روان
وآن از آن سو صادران و واردان
نیک بنگر ما نشسته میرویم
مینبینی قاصد جای نویم
بهر حالی مینگیری راس مال
بلک از بهر غرضها در مَآل
پس مسافر این بود ای رهپرست
که مسیر و روش در مستقبلست
همچنانک از پردهٔ دل بیکلال
دم به دم در میرسد خیل خیال
گر نه تصویرات از یک مغرساند
در پی هم سوی دل چون میرسند
جوق جوق اسپاه تصویرات ما
سوی چشمهٔ دل شتابان از ظما
جرهها پر میکنند و میروند
دایما پیدا و پنهان میشوند
فکرها را اختران چرخ دان
دایر اندر چرخ دیگر آسمان
سعد دیدی شکر کن ایثار کن
نحس دیدی صدقه و استغفار کن
ما کییم این را بیا ای شاه من
طالعم مقبل کن و چرخی بزن
روح را تابان کن از انوار ماه
که ز آسیب ذنب جان شد سیاه
از خیال و وهم و ظن بازش رهان
از چه و جور رسن بازش رهان
تا ز دلداری خوب تو دلی
پر بر آرد بر پرد ز آب و گلی
ای عزیز مصر و در پیمان درست
یوسف مظلوم در زندان تست
در خلاص او یکی خوابی ببین
زود که الله یحب المحسنین
هفت گاو لاغری پر گزند
هفت گاو فربهش را میخورند
هفت خوشهٔ خشک زشت ناپسند
سنبلات تازهاش را میچرند
قحط از مصرش بر آمد ای عزیز
هین مباش ای شاه این را مستجیز
یوسفم در حبس تو ای شه نشان
هین ز دستان زنانم وا رهان
از سوی عرشی که بودم مربط او
شهوت مادر فکندم که اهبطوا
پس فتادم زان کمال مستتم
از فن زالی به زندان رحم
روح را از عرش آرد در حطیم
لاجرم کید زنان باشد عظیم
اول و آخر هبوط من ز زن
چونک بودم روح و چون گشتم بدن
بشنو این زاری یوسف در عثار
یا بر آن یعقوب بیدل رحم آر
ناله از اخوان کنم یا از زنان
که فکندندم چو آدم از جنان
زان مثال برگ دی پژمردهام
کز بهشت وصل گندم خوردهام
چون بدیدم لطف و اکرام ترا
وآن سلام سلم و پیغام ترا
من سپند از چشم بد کردم پدید
در سپندم نیز چشم بد رسید
دافع هر چشم بد از پیش و پس
چشمهای پر خمار تست و بس
چشم بد را چشم نیکویت شها
مات و مستاصل کند نعم الدوا
بل ز چشمت کیمیاها میرسد
چشم بد را چشم نیکو میکند
چشم شه بر چشم باز دل زدست
چشم بازش سخت با همت شدست
تا ز بس همت که یابید از نظر
مینگیرد باز شه جز شیر نر
شیر چه کان شاهباز معنوی
هم شکار تست و هم صیدش توی
شد صفیر باز جان در مرج دین
نعرههای لا احب الافلین
باز دل را که پی تو میپرید
از عطای بیحدت چشمی رسید
یافت بینی بوی و گوش از تو سماع
هر حسی را قسمتی آمد مشاع
هر حسی را چون دهی ره سوی غیب
نبود آن حس را فتور مرگ و شیب
مالک الملکی به حس چیزی دهی
تا که بر حسها کند آن حس شهی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، مولانا به بررسی مفهوم زمان و رابطه آن با انسان میپردازد. او به صوفی میگوید که باید به زمان حال توجه کند و از اندیشه به آینده دست بردارد، چرا که زمان در نزد خداوند گذشته و آینده ندارد و تنها مفهوم واحدی است. همچنین، او از تمثیلهایی استفاده میکند تا نشان دهد که چگونه میتوان از شرایط کنونی بهرهمدار بود و در عین حال به حقیقتی فراتر از زمان و مکان برسد. در نهایت، مولانا به اتحاد دو روح و اهمیت پیوستگی آنها اشاره میکند و بر لزوم دوستی و همکاری بین انسانها تأکید میورزد.
هوش مصنوعی: خواجهای بخشنده که سکه میپراکند به صوفیای گفت: ای کسی که جانم فرش زیر قدمهای توست.
هوش مصنوعی: ای سرور من، امروز یک درهم میخواهی یا فردا هنگام چاشت سه درهم؟
هوش مصنوعی: صوفی گفت: اگر دیروز نیم درهم داده بودی، از آن خشنودتر بودم تا یک درهم امروز یا صد درهم فردا؛ یعنی صوفی ابنالوقت است و نقد را بر وعده ترجیح میدهد.
هوش مصنوعی: سیلی نقد از بخشش نسیه بهتر است؛ اینک پس گردنم را پیش تو آوردهام، همین حالا نقد بده.
هوش مصنوعی: بهویژه سیلیای که از دست تو باشد، زیرا گردن من و سیلی تو هر دو شیفته و مست تو هستند.
هوش مصنوعی: موش به چغز میگوید: هان، بیا ای جانِ جان و ارزندهتر از صد جهان، این لحظهٔ نقد را خوب غنیمت بشمار.
هوش مصنوعی: روی ماهمانندت را از شبروان پنهان مکن و ای آب روان، از این جوی سر برمتاب.
هوش مصنوعی: تا لب جوی از آب روان و گوارا شاداب و خندان شود و در کنارهٔ جو یاسمن سر برآورد.
هوش مصنوعی: وقتی سبزه را بر لب جو شاداب و سرمست ببینی، از دور میفهمی که آنجا آب هست.
هوش مصنوعی: خداوند فرمود «نشانشان در چهرههایشان است»؛ همانگونه که سبزهزار خبر از باران میدهد و آن را آشکار میکند.
هوش مصنوعی: اگر باران شب ببارد کسی آن را نمیبیند، چون همهٔ جانها و نفسها در خواباند.
هوش مصنوعی: اما تازگی و طراوت هر گلستان زیبا دلیلی بر آن باران پنهان است؛ یعنی اثر لطف پنهان در ظاهر پیدا میشود.
هوش مصنوعی: ای برادر، من خاکیام و تو آبی هستی، ولی تو شاه رحمت و بسیار بخشندهای.
هوش مصنوعی: پس از بخشش و سهم خود چنان کاری کن که من گاه و بیگاه بتوانم به خدمتت برسم.
هوش مصنوعی: من بر لب جو با تمام جان تو را صدا میزنم، اما لطف پاسخی از تو نمیبینم.
هوش مصنوعی: رفتن به درون آب بر من بسته است، زیرا سرشت من از خاک برآمده است.
هوش مصنوعی: با فرستادهای یا نشانهای یاری کن تا تو را از فریاد و خواندن من باخبر کند.
هوش مصنوعی: آن دو دوست، موش و چغز، در این باره گفتوگو کردند و سرانجام به این تصمیم رسیدند،
هوش مصنوعی: که ریسمانی دراز فراهم کنند تا با کشیدن آن، حال و خواستهٔ یکی بر دیگری آشکار شود.
هوش مصنوعی: موش گفت: یک سر ریسمان را باید به پای این بندهٔ خمیده بست و سر دیگرش را به پای تو.
هوش مصنوعی: تا ما دو تن با این تدبیر به هم برسیم و مانند جان و تن با هم درآمیزیم.
هوش مصنوعی: تن مانند ریسمانی است بر پای جان که آن را از آسمان به سوی زمین میکشد.
هوش مصنوعی: چغزِ جان در آبِ خواب و بیخودی، از موشِ تن رها میشود و به خوشی میرسد.
هوش مصنوعی: اما موشِ تن با آن ریسمان دوباره جان را به سوی خود میکشد و جان از این کشش تلخیهای بسیار میچشد.
هوش مصنوعی: اگر کشش این موشِ نادانِ گندهمغز نبود، چغز در درون آب به خوشی زندگی میکرد.
هوش مصنوعی: باقیِ رازِ این تمثیل را وقتی از خوابِ غفلتِ این جهان بیدار شوی، از خورشیدِ روشنیبخشِ حقیقت خواهی شنید.
هوش مصنوعی: موش به قورباغه میگوید: یک سرِ ریسمان را به پای من گره بزن و سرِ دیگرش را تو به پای خودت ببند.
هوش مصنوعی: تا من بتوانم در این خشکی تو را به سوی خود بکشم؛ اکنون سرِ رشته و راهِ کار پیدا شد.
هوش مصنوعی: این سخن بر دلِ قورباغه تلخ آمد و با خود گفت این بدذات میخواهد مرا در بند و گره گرفتار کند.
هوش مصنوعی: هر ناخوشایندی و اکراهی که در دلِ انسانِ نیک پدید آید، بیدلیل نیست و از دانش و فراستی خالی نیست.
هوش مصنوعی: آن فراست را از صفاتِ حق بدان، نه خیال و وهم؛ نورِ دل آن را از لوحِ محفوظ دریافته است.
هوش مصنوعی: نمونهاش خودداریِ فیل از رفتن به سوی خانهٔ کعبه است، با همهٔ کوششِ فیلبان و بانگزدنهای او.
هوش مصنوعی: پای فیل با همهٔ کتکها، چه کم و چه زیاد، به سوی کعبه پیش نمیرفت.
هوش مصنوعی: گویی پاهایش خشک شده بود یا جانِ حملهگر و نیرومندش مرده بود.
هوش مصنوعی: اما چون سرش را به سوی یمن میگرداندند، آن فیلِ نر با شتابِ صد سوار گام برمیداشت.
هوش مصنوعی: حسِ فیل از ضربهٔ غیبی که در انتظارش بود آگاه بود؛ پس حسِ ولیِ خدا که الهام بر او وارد میشود، چه اندازه آگاهتر است.
هوش مصنوعی: مگر یعقوبِ پیامبرِ پاکسرشت دربارهٔ یوسف و همهٔ برادرانش چنین نبود؟
هوش مصنوعی: وقتی برادران یوسف را از پدر خواستند تا او را لحظهای به صحرا ببرند،
هوش مصنوعی: همگی به او گفتند: از آسیب نگران مباش، ای پدر، یکی دو روز به او مهلت بده.
هوش مصنوعی: تا با هم در چمنزارها بازی کنیم؛ ما در این دعوت امانتدار و نیکوکاریم.
هوش مصنوعی: یعقوب گفت: این را میدانم که دور شدنِ او از کنارم، درد و بیماری در دلم شعلهور میکند.
هوش مصنوعی: این دلِ من هرگز دروغ نمیگوید، زیرا روشنیاش از نورِ عرشِ الهی است.
هوش مصنوعی: آن احساس دلیلی قطعی بر وجودِ فتنه و تباهی بود، اما به حکمِ قضا یعقوب به آن اعتنا نکرد.
هوش مصنوعی: چنان نشانهٔ روشنی از او گذشت و نادیده ماند، زیرا قضا در آن زمان با چارهگری و حیلهسازی کار میکرد.
هوش مصنوعی: شگفت نیست که نابینا در چاه بیفتد؛ شگفت آن است که بینای راه در چاه بیفتد.
هوش مصنوعی: قضا تصرفهای گوناگون دارد و چشمبندِ آن این است که خدا هرچه بخواهد میکند.
هوش مصنوعی: دل هم از ترفندِ قضا آگاه است و هم ناآگاه، و در برابرِ مُهرِ آهنینِ قضا چون موم نرم و تسلیم میشود.
هوش مصنوعی: گویی دل میگوید: چون خواستِ او به این تعلق گرفته، هرچه پیش آید بگذار پیش آید.
هوش مصنوعی: دل خود را از این آگاهی هم غافل میسازد و جان در بندِ قضا گرفتار میشود.
هوش مصنوعی: اگر آن بزرگِ والامقام در این میان مغلوب شود، آن شکست نیست، بلکه آزمایشِ الهی است.
هوش مصنوعی: آن یک بلا که در راه عشق بر او میرسد، او را از صد بلای دیگر میرهاند و یک فرود آمدن و افتادنش، او را به پلکانهای بلند ترقی میرساند.
هوش مصنوعی: آن عاشقِ خام و گستاخ که شوخچشمیاش او را همواره از خماری صدها هزار کار زشت و ناپخته رهانده است.
هوش مصنوعی: سرانجام همان عاشق خام پخته و استاد شد و از بندگی جهان رست و آزاد گشت.
هوش مصنوعی: از شراب جاودانهٔ الهی مست شد، اهل تمیز و بصیرت گشت و از مردم عادی جدا شد و رهایی یافت.
هوش مصنوعی: از باورهای سست و تقلیدی مردم و از خیالپردازی چشمهایی که حقیقت را نمیبینند رهایی یافت.
هوش مصنوعی: شگفتا! دریافت و ادراک این مردم در برابر جزر و مد دریای بینشان حق چه کاری از پیش میبرد؟ یعنی عقل جزئی آنان در برابر آن دریا ناتوان است.
هوش مصنوعی: همهٔ این آبادانیها و ملک و پادشاهی و وزارتها از آن بیابان غیب و عدم پدید آمده است.
هوش مصنوعی: از آن بیابان عدم، موجوداتی سرشار از اشتیاق، گروه گروه به عالم شهادت و هستی میآیند.
هوش مصنوعی: هر شامگاه و بامداد کاروان پشت کاروان از این بیابان عدم به جهان میرسد.
هوش مصنوعی: هر نسل تازه میآید و خانهٔ ما را تصرف میکند و میگوید: من رسیدم، نوبت ما شد، تو برو.
هوش مصنوعی: همین که پسر چشم عقلش باز شد و به رشد رسید، پدر بهزودی بار سفر بست و از دنیا رفت.
هوش مصنوعی: این راه، شاهراهی است که گروهی از این سو روانهاند و گروهی از آن سو، رفتگان و آیندگان.
هوش مصنوعی: خوب بنگر که ما با اینکه نشستهایم در حرکتیم؛ مگر نمیبینی که پیوسته رو به جایی تازه داریم؟
هوش مصنوعی: تو سرمایه را برای حال نمیخواهی، بلکه برای هدفهایی در آینده و فرجام کار گرد میآوری.
هوش مصنوعی: پس ای رهرو، مسافر واقعی همین است که حرکت و سیرش رو به آینده است.
هوش مصنوعی: همانگونه که از پس پردهٔ دل، بیخستگی و پیوسته، سپاه خیالات پیاپی میرسد.
هوش مصنوعی: اگر این صورتهای ذهنی از یک سرچشمه و کشتزار غیبی نبودند، چگونه پشت سر هم به دل میرسیدند؟
هوش مصنوعی: سپاه صورتهای ذهنی ما گروه گروه، تشنهوار به سوی چشمهٔ دل میشتابند.
هوش مصنوعی: کوزههای خود را از چشمهٔ دل پر میکنند و میروند و همواره آشکار و پنهان میشوند.
هوش مصنوعی: اندیشهها را مانند ستارگان آسمان بدان که در آسمان دیگری، یعنی آسمان جان، در گردشاند.
هوش مصنوعی: اگر اندیشهٔ نیک و خجستهای دیدی، شکر کن و ببخش؛ اگر اندیشهٔ شوم و نحس دیدی، صدقه بده و آمرزش بخواه.
هوش مصنوعی: ما کیستیم که از عهدهٔ این کار برآییم؟ ای شاه من، تو بیا، بخت مرا نیک کن و آسمان سرنوشتم را به گردش درآور.
هوش مصنوعی: جان مرا با نور ماه حقیقت روشن کن، زیرا از آسیب ذنب (گرهٔ نحس در گرفتگی ماه) جانم سیاه شده است.
هوش مصنوعی: جان را از خیال و وهم و گمان رهایی بخش و از چاه و ستم ریسمان نجاتش ده.
هوش مصنوعی: تا از دلداری و مهربانی نیکوی تو، دلی بال و پر درآورد و از عالم آب و گل پرواز کند.
هوش مصنوعی: ای عزیز مصر که در پیمان استواری، یوسف ستمدیدهٔ جان در زندان تو گرفتار است؛ او را آزاد کن.
هوش مصنوعی: برای رهایی آن یوسف زندانی خوابی ببین و زود اقدام کن، زیرا خداوند نیکوکاران را دوست دارد.
هوش مصنوعی: اشاره به خواب پادشاه مصر در قصهٔ یوسف است: هفت گاو لاغر و زیانرسان، هفت گاو فربه را میخورند.
هوش مصنوعی: و هفت خوشهٔ خشک و زشت، خوشههای تازه و سبز را میخورند و از میان میبرند.
هوش مصنوعی: ای عزیز، قحطی از مصر تو سر برآورده است؛ آگاه باش ای شاه و به این وضع رضایت مده و آن را روا مدار.
هوش مصنوعی: ای شاهنشان، من یوسفی هستم که در زندان تو گرفتارم؛ مرا از مکر و نیرنگ زنان رها کن.
هوش مصنوعی: من در عرش جایگاه و آرامگاه داشتم، اما شهوت مادر (دنیا و تن) مرا به فرمان «فرود آیید» به پایین افکند.
هوش مصنوعی: پس از آن کمال کامل و تمام، با نیرنگ پیرزنی (دنیا یا مادر) به زندان رحم و تن افتادم.
هوش مصنوعی: این مکر زنانه روح را از عرش به این جهان شکسته و فرومایه میآورد؛ از این روست که گفتهاند نیرنگ زنان بزرگ است.
هوش مصنوعی: آغاز و انجام فرود آمدن من از زن بود؛ وقتی روح بودم و آنگاه که تن شدم، هر دو بار سبب آن زن بود.
هوش مصنوعی: زاری این یوسف را در حال لغزش و افتادگی بشنو، یا دستکم بر آن یعقوب دلباخته رحم کن.
هوش مصنوعی: نمیدانم از برادران بنالم یا از زنان، که مرا مانند آدم از بهشت بیرون افکندند.
هوش مصنوعی: مانند برگ پاییزی و زمستانی پژمرده شدهام، چون در بهشت وصال گندم خوردم و از آن رانده شدم.
هوش مصنوعی: وقتی مهربانی و بزرگواری تو و سلام آشتیجویانه و پیامت را دیدم،
هوش مصنوعی: برای دفع چشم بد اسپند دود کردم، اما چشم بد به همان اسپندم هم رسید.
هوش مصنوعی: آنچه هر چشم بدی را از هر سو دفع میکند، تنها چشمان خمارآلود و مست توست.
هوش مصنوعی: ای شاه، چشم نیک تو چشم بد را مغلوب و ریشهکن میکند؛ چه داروی خوبی است.
هوش مصنوعی: بلکه از نگاه تو کیمیاها میرسد که چشم بد را به چشم نیک بدل میکند.
هوش مصنوعی: نگاه شاه بر چشم باز دل افتاده و از آن نگاه، باز دل بسیار بلندهمت شده است.
هوش مصنوعی: به سبب همتی که از نگاه شاه یافته، باز شاه جز شیر نر را شکار نمیکند.
هوش مصنوعی: شیر که باشد؟ آن شاهباز معنوی هم شکار توست و هم شکار او خود تویی.
هوش مصنوعی: بانگ باز جان در چمنزار دین، فریاد «غروبکنندگان را دوست ندارم» شد؛ یعنی مانند ابراهیم جز حق پایدار را نمیخواهد.
هوش مصنوعی: باز دل که در پی تو پرواز میکرد، از بخشش بیپایان تو بینایی تازهای یافت.
هوش مصنوعی: بینی از تو بو یافت و گوش از تو شنیدن؛ هر حسی بهرهای مشترک از عطای تو برد.
هوش مصنوعی: هرگاه به حسی راهی به سوی عالم غیب بدهی، آن حس دیگر سستی و مرگ و پیری نمیپذیرد.
هوش مصنوعی: تو مالک همهٔ هستی هستی و به حسی چیزی میبخشی تا آن حس بر دیگر حسها پادشاهی کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۹ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.