گفت عفریتی که تختش را به فن
حاضر آرم تا تو زین مجلس شدن
گفت آصف من به اسم اعظمش
حاضر آرم پیش تو در یک دمش
گرچه عفریت اوستاد سحر بود
لیک آن از نفخ آصف رو نمود
حاضر آمد تخت بلقیس آن زمان
لیک ز آصف نه از فن عفریتیان
گفت حمدالله برین و صد چنین
که بدیدستم ز رب العالمین
پس نظر کرد آن سلیمان سوی تخت
گفت آری گولگیری ای درخت
پیش چوب و پیش سنگ نقشکَند
ای بسا گولان که سرها مینهند
ساجد و مسجود از جان بیخبر
دیده از جان جنبشی واندک اثر
دیده در وقتی که شد حیران و دنگ
که سخن گفت و اشارت کرد سنگ
نرد خدمت چون به ناموضع بباخت
شیر سنگین را شقی شیری شناخت
از کرم شیر حقیقی کرد جود
استخوانی سوی سگ انداخت زود
گفت گرچه نیست آن سگ بر قوام
لیک ما را استخوان لطفیست عام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این بخش عفریت و آصف هر یک برای آوردن تخت بلقیس پیشنهاد میدهند و تخت با نیروی اسم اعظمِ آصف در یک دم حاضر میشود، نه با جادوی عفریت. سلیمان خدا را سپاس میگوید و تخت را خطاب میکند که چوب و سنگ نادانان را به سجده وامیدارد. مولانا سپس به بتپرستان میپردازد که شیر سنگی را شیر حقیقی میپندارند، و نتیجه میگیرد که با این همه، خداوند از لطف عام خود به آنان نیز بهرهای اندک میبخشد.
هوش مصنوعی: دیوی نیرومند (عفریت) گفت: من با چاره و هنر خود تخت بلقیس را پیش از آنکه تو از این مجلس برخیزی، حاضر میکنم.
هوش مصنوعی: آصف (وزیر سلیمان) گفت: من به نیروی اسم اعظم خداوند، آن تخت را در یک لحظه پیش تو میآورم.
هوش مصنوعی: هرچند عفریت استاد جادو بود، آوردن تخت از دمِ آصف و نیروی اسم اعظم پدید آمد، نه از جادوی او.
هوش مصنوعی: تخت بلقیس در همان دم حاضر شد، اما به کار آصف بود، نه به هنر و حیلهٔ عفریتان.
هوش مصنوعی: سلیمان گفت: خدا را بر این نعمت و صدها مانند آن که از پروردگار جهانیان دیدهام، سپاس میگویم.
هوش مصنوعی: آنگاه سلیمان به تخت نگریست و گفت: آری، ای چوبِ درخت، تو ابلهان را فریب میدهی و در دام میاندازی.
هوش مصنوعی: چه بسیار نادانانی که در برابر چوب و سنگِ تراشیده و نقشدار سر به سجده میگذارند.
هوش مصنوعی: هم سجدهکننده و هم آنچه سجده میشود از جان و حقیقت بیخبرند؛ بتپرست تنها جنبشی و اثر اندکی از جان در آن دیده است.
هوش مصنوعی: او هنگامی که حیران و گیج شده، پنداشته که سنگ سخن گفته و اشاره کرده است؛ یعنی خیال و حیرت او را به توهم انداخته است.
هوش مصنوعی: آن بدبخت چون بازی بندگی را در جای نادرست باخت و خدمت را به غیرِ سزاوار کرد، شیرِ سنگی را شیر واقعی پنداشت.
هوش مصنوعی: شیرِ حقیقی، یعنی خداوند، از روی کرم بخششی کرد و به آن بتپرستِ سگصفت زود استخوانی، یعنی بهرهای اندک، انداخت.
هوش مصنوعی: خداوند گفت: هرچند آن سگ بر راه راست و استوار نیست، بخشیدن استخوان از ما لطفی همگانی است که به همه میرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.