بخش ۱۴۳ - حکایت امیر و غلامش کی نماز باره بود وانس عظیم داشت در نماز و مناجات با حق
میر شد محتاج گرمابه سحر
بانگ زد سنقر هلا بردار سر
طاس و مندیل و گل از التون بگیر
تا به گرمابه رویم ای ناگزیر
سنقر آن دم طاس و مندیلی نکو
برگرفت و رفت با او دو بدو
مسجدی بر ره بد و بانگ صلا
آمد اندر گوش سنقر در ملا
بود سنقر سخت مولع در نماز
گفت ای میر من ای بنده‌نواز
تو برین دکان زمانی صبر کن
تا گزارم فرض و خوانم لم یکن
چون امام و قوم بیرون آمدند
از نماز و وردها فارغ شدند
سنقر آنجا ماند تا نزدیک چاشت
میر سنقر را زمانی چشم داشت
گفت ای سنقر چرا نایی برون
گفت می‌نگذاردم این ذو فنون
صبر کن نک آمدم ای روشنی
نیستم غافل که در گوش منی
هفت نوبت صبر کرد و بانگ کرد
تاکه عاجز گشت از تیباش مرد
پاسخش این بود می‌نگذاردم
تا برون آیم هنوز ای محترم
گفت آخر مسجد اندر کس نماند
کیت وا می‌دارد آنجا کت نشاند
گفت آنک بسته‌استت از برون
بسته است او هم مرا در اندرون
آنک نگذارد ترا کایی درون
می‌بنگذارد مرا کایم برون
آنک نگذارد کزین سو پا نهی
او بدین سو بست پای این رهی
ماهیان را بحر نگذارد برون
خاکیان را بحر نگذارد درون
اصل ماهی آب و حیوان از گلست
حیله و تدبیر اینجا باطلست
قفل زفتست و گشاینده خدا
دست در تسلیم زن واندر رضا
ذره ذره گر شود مفتاحها
این گشایش نیست جز از کبریا
چون فراموشت شود تدبیر خویش
یابی آن بخت جوان از پیر خویش
چون فراموش خودی یادت کنند
بنده گشتی آنگه آزادت کنند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت، امیر و غلامش سنقر به سمت گرمابه می‌روند، اما سنقر به دلیل عشق به نماز و مناجات دست از رفتن نمی‌کشد. او از امیر می‌خواهد که کمی صبر کند تا نماز را به پایان برساند. سنقر در مسجد باقی می‌ماند و امیر نگران خروج اوست. سنقر به امیر توضیح می‌دهد که نمیتواند خروج کند زیرا در حال مناجات است و نمی‌خواهد از آن غافل شود. در پایان، سنقر به امیر می‌آموزد که راه آزادی و گشایش، تسلیم شدن به اراده خداوند و فراموشی تدبیرهای شخصی است.
هوش مصنوعی: امیر (میر) به شدت به گرمابه نیاز داشت و در آستانه صبح با صدای سنقر (پرنده‌ای سمبل آزادی و شادی) فریاد زد که کسی بیاید و سر او را بردارد و به گرمابه برساند.
هوش مصنوعی: دوستش به او می‌گوید که برای رفتن به گرمابه، ظرف (طاس) و دستمال (مندیل) و گل را از التون (محل یا کسی که ممکن است گل بدهد) بگیر، چون تو ناچار باید به گرمابه بروی.
هوش مصنوعی: سنقر در آن لحظه، طاس و دستمالی زیبا را برداشت و به همراه او (امیر) دو به دو به سمت جایی رفتند.
هوش مصنوعی: سنقر در مسیر خود به مسجدی رسید و صدای اذان به گوشش رسید.
هوش مصنوعی: سنقر، به شدت شیفته و passionate در نماز بود و به امیر خود، که او را به خوبی می‌پرستد، گفت: «ای آقا و سرور من، ای کسی که بندگان را با مهربانی خود نوازش می‌کنی».
هوش مصنوعی: صبر کن تا من نماز را به جا بیاورم و سپس می‌توانی به کار خود ادامه دهی.
هوش مصنوعی: وقتی امام و مردم از نماز خارج شدند و به ذکر و دعاهای خود پایان دادند،
هوش مصنوعی: سنقر تا نزدیک صبح آنجا ماند و به انتظار رسیدن امیر بود و به او توجه داشت.
هوش مصنوعی: سنقر (پرنده‌ای بزرگ) می‌گوید: چرا بیرون نمی‌روی؟ و او پاسخ می‌دهد که نمی‌توانم بروم زیرا به خاطر آموختن این همه مهارت و فن، مانع می‌شوم.
هوش مصنوعی: بگو صبر کن، من هنوز نرسیده‌ام، ای نور و روشنایی؛ من غافل نیستم، تو در قلب و ذهن من هستی.
هوش مصنوعی: او هفت بار صبر کرد و صدا زد، اما به دلیل ناتوانی‌اش از تأثیرگذاری بر او، مرد ناامید شد.
هوش مصنوعی: او در پاسخ گفت که نمی‌گذارم از مسجد بیرون بیایی تا وقتی که هنوز این کار (نماز) را انجام نداده‌ای، ای محترم.
هوش مصنوعی: او می‌گوید که در مسجد هیچ‌کس باقی نمانده است، پس چرا کسی در آنجا گردهم می‌آید و چه کسی آنجا را پر می‌کند؟
هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر بیرون ماندن از نماز و عبادت، از مسجد خارج شود، در واقع خود را از رحمت و محبت حق نیز محروم کرده است.
هوش مصنوعی: آن که اجازه نمی‌دهد تو در درون خودت، به راحتی و آزادی زندگی کنی، به من این فرصت را می‌دهد که در بیرون از خودم، به خوبی زندگی کنم.
هوش مصنوعی: کسی که نمی‌گذارد که تو از این سو پا در میان بگذاری، او همچنین پای تو را به این سو بسته است تا نتوانی در این راه پیش بروی.
هوش مصنوعی: ماهی‌ها نمیتوانند از دریا خارج شوند و انسان‌ها نیز نمیتوانند به دریا وارد شوند. این کنایه از محدودیت‌ها و حریم‌های طبیعی موجود در زندگی است.
هوش مصنوعی: ماهی در اصل از آب و مخلوقات دیگر از خاک شکل گرفته‌اند، بنابراین در اینجا با ترفند و تدبیر چیزی رسیدن به حقیقت ممکن نیست.
هوش مصنوعی: قفل بزرگ و محکمی وجود دارد که تنها خدا می‌تواند آن را باز کند. باید در تسلیم شدن به اراده الهی تلاش کرد و راضی بودن را در پیش گرفت.
هوش مصنوعی: اگر ذره ذره و به تدریج کلیدهایی به دست آید، این گشایش تنها از جانب خداوند بزرگ است و نه از تلاش‌های فردی.
هوش مصنوعی: زمانی که تدبیر و فکر خود را فراموش کنی، به ناگهان بخت جوان و نیک‌سرشتت را از تجربه و علم پیر و بزرگ‌سال به دست خواهی آورد.
هوش مصنوعی: زمانی که خودت را فراموش کنی و دیگران به یاد تو بیفتند، به مقام بندگی می‌رسی و در این حالت به تو آزادی می‌دهند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.