رضانیا نوشته:

در بعضى ار نسخه ها به جاى “ارغوان” . “کلرنک” امده است
—
پاسخ: در نسخه‌ی تصحیح شده توسط محمدعلی فروغی و قاسم غنی «گلرنگ» آمده، با تشکر از تذکر شما، به اعتبار آن نسخه در مصرع دوم بیت اول این رباعی «ارغوان» با «گلرنگ» جایگزین شد.

محمد فرهی نوشته:

ابر آمد و “زار” بر سر سبزه گریست
بی باده‌ی گلرنگ “نمی شاید” زیست
این سبزه که امروز تماشاگه ماست
تا سبزه‌ی خاک ما تماشاگه کیست

با تشکر از تمامی تلاشهای شما
—
پاسخ: روایت جاری با تصحیح قزوینی/غنی از رباعیات خیام تطابق دارد، روایت مورد نظر شما به نظر شخصی من زیباتر است و گویا همان است که استاد شجریان در اجرای این شعر می‌خوانند. به عنوان نسخه‌ی بدل در حاشیه باقی گذاشتیم.

فریاد نوشته:

با سپاس فراوان از پدید اورندگان این سایت ارزشمند در باره این رباعی به نظرم رسید که به جای کلمه باز اگر از کلمه زار استفاده کنیم(مانند روایت شاملو)با توجه به عبارت زار گریستن زیباتر و گویاتر و تصویری تر می شود این گونه:ابر امد و زار بر سر سبزه گریست:یعنی ابر زار گریه کرد.
زار بجای باز

هومن نوشته:

کلام از بیان زیبایی و عمق این ابیات قاصر است. همان به که خود ابیات نشانگر زیبایی و معنای خود باشند

محمد عیسی نوشته:

به نظر من نباید هیچ گونه تغیری بوجود بیاید. بگزارید هزار سال بعد بدانند که عمر خیام چی سروده است.

داوود نوشته:

فقط ناپایداری هستی

علی نهیل نوشته:

صنعت تشخیص در مصرع اول میان گریستن و ابر.
باده ئ گلرنگ اضافه ئ کنایی منظور همان شراب سرخ رنگ است.
سبزه ئ خاک استعاره از قبر ما پس از مرگ.
واج آرایی سین در ابیات مشهود است.
اصولا خاصیت رباعی در این است که مصراع پایانی ضرب ناگهانی و یک دفعه ای را به شعر وارد می کند. اگر به سایر ابیات حضرت خیام نیز نگاه شود، می بینیم که مصراع پایانی حالتی مثل (شوک) را در خواننده مطرح می کند که مفهوم رباعی نیز از همان مصراع استفاده می شود.

م.ح نوشته:

منظور کلی شعر این است که وقتی گذرمان به قبرستان می افتد باید به حال خود در این جهان بگرییم و عبرت گیریم مرگ برای ما هم خواهد بود پس هر کس بدون نوشیدن شراب عشق این دار فانی را سپری کند خسران دیده است.