رفتم بعراق بر در جانانه
چون باد برون دوید یار از خانه
گفتا پی دل میا بدین نوش آباد
گفتم کاشان گفت که قم کاشانه
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
رفتم بعراق بر در جانانه
چون باد برون دوید یار از خانه
گفتا پی دل میا بدین نوش آباد
گفتم کاشان گفت که قم کاشانه
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در سفر به عراقی به دنبال معشوقش می‌رود، اما معشوق به سرعت از خانه خارج می‌شود. معشوق به او می‌گوید که به دل نرود و از این مکان خوش آب‌وهوا دوری کند. شاعر در پاسخ، اشاره به کاشان و قم می‌کند، که هر دو جایگاه‌های معنوی و زیبایی برای او محسوب می‌شوند. این دیالوگ نشان‌دهنده‌ی دوستی و تعلق خاطر شاعر به مکان‌هایی ویژه است.
هوش مصنوعی: به عراق رفتم و به درگاه محبوبم رسیدم، مانند باد که به سرعت و ناگهانی از خانه خارج می‌شود، یار هم به سرعت از خانه بیرون آمد.
هوش مصنوعی: او گفت: "به دلی که به دنبال خودت می‌کشانی، به این شهر خوش آب و هوا نرو." من پاسخ دادم: "کاشان را می‌شناسم." او گفت: "قم هم می‌تواند خانه‌ی دل باشد."
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
در هجو من ای قوامی فرزانه
گر ماز شدی تا به سر خمخانه
من سوزنیم گنگ و نر و دیوانه
بندم و تیر هر دو از یکنانه
در راه فرید کاتب فرزانه
بگشاد شبی در تناسل خانه
آورده به صحرای جهان مردانه
خوارزمیکی باره و دندانه
مستش دیدم، گرفته راه خانه
خلقی با او، ز خویش و از بیگانه
خود را به ستم برو زدم مستانه
ز آنگونه که با شمع کند پروانه
این بادیهٔ تو را سری پیدا نه
پختن طمعِ وصل تو جز سودا نه
جان عاشقِ تو، ولیک جان اینجا نه
تو در دلِ ما ولیک دل با ما نه
ای در طلب تو عاقلان دیوانه
در راه غم تو آشنا بیگانه
چون می نتوان با تو شدن هم خانه
در نور خودم بسوز چون پروانه
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.