ساقی بده آن باده که ما مستانیم
در باغ فرح بلبل خوش دستانیم
ما را بجهان اگر بیک جو نخرند
ما ملک جهانرا بجوی نستانیم
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ساقی بده آن باده که ما مستانیم
در باغ فرح بلبل خوش دستانیم
ما را بجهان اگر بیک جو نخرند
ما ملک جهانرا بجوی نستانیم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از ساقی می‌خواهد که باده‌ای به او بدهد زیرا او و یارانش در حال عشق و خوشی هستند. آنها در باغی شاداب مانند بلبلان خوش‌نوا به سر می‌برند و احساس می‌کنند که اگر جهان حتی یک جرعه از آنها نخواهد، خودشان قادرند تمام جهانیان را به شوق و شادی بکشند. این شعر حال‌وهوای شاد و عاشقانه‌ای را به تصویر می‌کشد که در آن مستان از لذت زندگی و عشق سخن می‌گویند.
هوش مصنوعی: ای ساقی، باده‌ای به ما بده که ما در حال و هوای شاد و مستانه‌ایم و در این باغ مانند بلبلان خوش‌صدا و خوشحالم.
هوش مصنوعی: اگر در این دنیا به اندازه‌ای که حق ماست، ارزش قائل نشوند، ما هم حق نداریم که از دنیا توقع داشته باشیم که به ما چیزی بدهد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.