اهل بایستی که جان افشاندمی
دامن از اهل جهان افشاندمی
گر مرا یک اهل ماندی بر زمین
آستین بر آسمان افشاندمی
شاهدان را گر وفائی دیدمی
زرّ و سر در پایشان افشاندمی
گر وفا از رخ برافکندی نقاب
بس نثارا کان زمان افشاندمی
گر مرا دشمن ز من دادی خلاص
بر سر دشمن روان افشاندمی
بر سرم شمشیر اگر خون گریَدی
در سرشک خنده جان افشاندمی
گر مقام نیست هستان دانمی
هستی خود در میان افشاندمی
جرعهٔ جان از زکات هر صبوح
بر سرِ سُبّوح‌خوان افشاندمی
لعل تاج خسروان بربودمی
بر سفال خُمستان افشاندمی
دل ندارم ورنه بر صید آمدی
هر خدنگی کز کمان افشاندمی
گر نه خاقانی مرا بند آمدی
دست بر خاقان و خان افشاندمی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر دربارهٔ عشق و فدای جان برای محبوب سخن می‌گوید. او به بیان احساساتش می‌پردازد و می‌گوید اگر محبوبی برای او می‌ماند، جانش را فدای او می‌کرد. همچنین، شاعر خود را در موقعیت‌هایی می‌بیند که اگر دشمنش او را می‌راند، در مقابل او ایستادگی می‌کرد و جان می‌باخت. او از نشانه‌های وفا و نیکی سخن می‌گوید و آرزو دارد که اگر حتی مقام و منزلت ندارد، می‌تواند عشقش را تقدیم کند. در نهایت، او به خاقانی خود اشاره‌ای دارد و نشان می‌دهد که عشق و فداکاری برایش در اولویت قرار دارد.
هوش مصنوعی: انسانی که باید جان خود را فدای اهل معرفت و حقیقت کند، باید دامن خود را از دنیای مادی و اهل آن کنار بکشد.
هوش مصنوعی: اگر فقط یک نفر از اهل دنیا (خود را) بر روی زمین باقی بگذارد، دستم را به سوی آسمان بلند می‌کنم و آن را در پیش می‌ریزم.
هوش مصنوعی: اگر شاهدان را وفایی می‌دیدم، طلا و نقره را در پایشان می‌ریختم.
هوش مصنوعی: اگر تو نقاب وفا را از چهره‌ات کنار بزنی، طلا و جواهرات بسیار در آن زمان برای تو نثار می‌کنم.
هوش مصنوعی: اگر دشمن من را از این زندگی آزاد کند، من به روی او جانم را فدای او می‌کنم.
هوش مصنوعی: اگر بر سر من شمشیر بکشی و خون من بریزی، من با لبخند و شادی، جانم را در این لحظه فدای او می‌کنم.
هوش مصنوعی: اگر مقام و جایگاه نیست و چیزی ندارم، با این حال وجود خود را در این میان به نمایش می‌گذارم.
هوش مصنوعی: من در ازای هر جرعه‌ای که از شراب می‌نوشم، جانم را به احترام و به عنوان یک نذر بر سفره‌ی بزرگ و مقدس افشاندم.
هوش مصنوعی: من انگشتر سرخ رنگی را که برای پادشاهان باارزش است، از دست بربودم و بر روی سفال‌های خمستان (محل شراب‌خواری) پاشیدم.
دلم نمی‌آید، وگرنه هر تیر که از کمان رها میکردم، بر شکار می‌نشست.
اگر خاقانی جلودارم نبود، خاقان و خان را ترک میکردم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.