شود آیا که ز ما حرف وفا گوش کنی
مهربان باشی و بیداد فراموش کنی
پرتو روی تو بگرفت جهان، پرده بهل
مگر این آتش پر مشعله خاموش کنی
بی خود از باده دوش استی و ما هشیاران
مست سهل است، که دیوانه و مدهوش کنی
هرچه دل بود، ربودی و کشیدی در زلف
این گران سلسله را بهر چه بر دوش کنی
هوسم زندگی دیگر، و عمر دگر است
شود این هر دو گرم دست در آغوش کنی
باده زآن شیشه که با غیر خوری شرمت باد
خون حسرت زدگان است چرا نوش کنی
بنده طلعت او، خواهی اگر بود، افسر
شرطش آن است که از خویش فراموش کنی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوق میخواهد که وفای او را بپذیرد و از ستمگری دست بکشد. سپس از زیبایی سوزانندهٔ چهرهٔ او، زلفی که دلها را به بند کشیده و همنشینیاش با دیگران شکایت میکند. آرزوی او این است که با در آغوش گرفتن معشوق جانی تازه بیابد. در بیت پایانی به خود یادآوری میکند که شرط بندگی معشوق، از یاد بردن خویشتن است.
هوش مصنوعی: آیا ممکن است روزی سخن وفاداری ما را بشنوی، با ما مهربان شوی و ستمگری را کنار بگذاری؟
هوش مصنوعی: روشنی چهرهٔ تو همهٔ جهان را فرا گرفته است. پرده را بر رویت بینداز، شاید این آتش پرشعلهای که در جهان افتاده خاموش شود.
هوش مصنوعی: تو از بادهٔ دیشب هنوز بیخود و مستی و ما هشیاریم. مست کردن ما برای تو کار سادهای است؛ تو ما را دیوانه و بیهوش میکنی.
هوش مصنوعی: هر دلی که بود ربودی و در حلقههای زلفت به بند کشیدی. این زنجیر سنگین زلف را که دلها در آن گرفتارند، برای چه بر دوش میاندازی؟
هوش مصنوعی: آرزوی من زندگی و عمری دوباره است. اگر دست در آغوش من بیندازی، هر دو آرزویم برآورده میشود.
هوش مصنوعی: شرمت باد از بادهای که از آن شیشه با دیگران مینوشی. آن باده خون دل حسرتکشیدگان است؛ چرا آن را مینوشی؟
هوش مصنوعی: ای افسر، اگر میخواهی بندهٔ چهرهٔ او باشی، شرطش این است که خودت را از یاد ببری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
پسرا بو که مرا باز فراموش کنی
وین دل تنگ چو آتشکده پر جوش کنی
بازی روبه از آن چشم چو آهو چه دهی
تا مرا خفته و بیدار چو خرگوش کنی
حلقه حلقه است سر زلف تو آخر چه شود
[...]
یاری آن است که زهر از قبلش نوش کنی
نه چو رنجی رسدت یار فراموش کنی
هاون از یار جفا بیند و تسلیم شود
تو چه یاری که چو دیگ از غم دل جوش کنی
علم از دوش بنه ور عسلی فرماید
[...]
شادکی گردم اگر درد دلم گوش کنی
نشنوی به که کنی گوش و فراموش کنی
مژه بر هم مزن ای دیده که نتوانم دید
که تو با عکس رخش دست در آغوش کنی
وقت آنست که پاکوبی و می نوش کنی
شادی آری و غم رفته فراموش کنی
جامه عاریت سلطنت از تن بنهی
کسوتِ فقر ، اگر زیبِ بر و دوش کنی
صوفی آسا بسماع آئی چون اشتر مست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.