هر کس از وضع خود گریزان گردد
شاید که بری ز نور ایمان گردد
باشد در دیده‌ها به عینه زنار
از دانه چو تار سبحه عریان گردد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
هر کس از وضع خود گریزان گردد
شاید که بری ز نور ایمان گردد
باشد در دیده‌ها به عینه زنار
از دانه چو تار سبحه عریان گردد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به مسألهٔ فرار از حقیقت و واقعیت زندگی اشاره می‌کند. او تأکید می‌کند که هر کس از وضعیت خود فرار کند، ممکن است که از نور ایمان دور شود. همچنین، تصویر زنجیری که به طور عینی در چشمان انسان دیده می‌شود، نشان‌دهندهٔ بندهایی است که افراد خود را به آنها مبتلا می‌کنند و در نهایت گرفتار می‌گردند. از این رو، زندگی به‌پیش‌کشیده‌شده و عریان، مانند دانه‌ای که در سبحه گم شده، به چالش کشیده می‌شود.
هوش مصنوعی: هر کسی که از وضعیت کنونی‌اش فرار کند، ممکن است به سبب این فرار، از نور ایمان نیز دور شود.
هوش مصنوعی: در چشمان مردم، زنار به روشنی نمایان خواهد شد، همانگونه که دانه‌های تسبیح وقتی جدا شوند، عریان و آشکار می‌گردند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از عکس لبت دیده بدخشان گردد
وز یاد رخت سینه گلستان گردد
بی روی توگر آب خورم چون گلبن
اندر دل من چو غنچه پیکان گردد
چون شاهد پوشیده خرامان گردد
بس رخت بخیل کاو گروگان گردد
هر پوشیده ز جامه عریان گردد
گر سنگ بود چو کان زرافشان گردد
هر سر که تو را بر خط فرمان گردد
از دولت تو سرور اقران گردد
آن عید هر آنکه با تو کژ بد چوگان
این عید به شمشیر تو قربان گردد
روی تو شود مهر چو تابان گردد
لعل تو شود صبح چو خندان گردد
جز روی تو در حمایت زلف که دید
خورشید که از سایه نشینان گردد
زان پیش که دی آفت بستان گردد
اوراق گل از خزان پریشان گردد
ساقی، تو که ابر رحمتی، رشحه ببار
تا بلبل طبع من غزل خوان گردد
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.