حور بهشتی ز یاد آن بت کشمیر برد
بیم صراط از نهاد آن دم شمشیر برد
شبروی غمزه ای صبر و دل و دین ربود
جان که ازو بازماند شحنه تقدیر برد
ناله در ایوار شوق توشه راهی نداشت
بست به غارت کمر فرصت شبگیر برد
شوق بلندی گرای پایه منصور جست
حوصله نارسا پی به سر تیر برد
زد نگهت بر دلم مخزن اسرار دید
خواست کلیدش برد طاقت تقریر برد
جنبش ابرو نبود از پی قتلم ضرور
غمزه ز بی طاقتی دست به شمشیر برد
روشنیی داشت عشق چاشنیی داشت مهر
آن خس از آتش گرفت این شکر از شیر برد
خانه زنبور شد کلبه ام از دست چرخ
بس که ز آب و گلم رغبت تعمیر برد
سردی مهر کسی آب رخ شعله ریخت
گرمی نبض دلم عرض تباشیر برد
عشق ز خاک درت سرمه بینش گرفت
یاوه درآمد هوس نسخه اکسیر برد
با خودش افتاده کار باک ز غالب مدار
ذوق فغانش ز دل ورزش تأثیر برد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در سبک هندی، با تصویرهای پیچیده از ستم و دلربایی معشوق کشمیری سخن میگوید. غمزه و نگاه او صبر و دین و زبان عاشق را میربایند و او را بینیاز از اشارهٔ ابرو میکشند. در میانه، شاعر از ناتوانی خود در رسیدن به مقام منصور، ویرانی خانه و تب عشق میگوید و عشق راستین را در برابر هوس سودجو میگذارد. در پایان به معشوق اطمینان میدهد که نالهاش از سر لذت است و قصد اثر گذاشتن بر او را ندارد.
هوش مصنوعی: یاد آن معشوق زیباروی کشمیری، حوریان بهشت را از خاطر برد. تیزی شمشیر او نیز ترس از پل صراط را از دل بیرون کرد، چون در برابر آن تیغ، صراطِ باریک و تیز چیزی به حساب نمیآید.
هوش مصنوعی: غمزهٔ معشوق مانند دزدی شبرو، صبر و دل و دین مرا ربود. جانی هم که از دستبرد او باقی مانده بود، داروغهٔ تقدیر با خود برد.
هوش مصنوعی: نالهٔ من در شامگاهِ سفر شوق، توشهای برای راه نداشت. پس کمر به غارت بست و فرصت سحرگاه را ربود؛ یعنی ناله تا سحر ادامه یافت.
هوش مصنوعی: شوقِ بلندپرواز من مقام منصور حلاج، یعنی بر دار رفتن، را میجست. اما توان ناقص من تنها تا سرِ چوبهٔ دار راه یافت و به آن مقام نرسید.
هوش مصنوعی: نگاه تو به دلم افتاد و آن را گنجینهٔ رازها دید. خواست کلید این گنجینه را ببرد و توانِ سخن گفتن را از من گرفت، زیرا کلید راز دل، زبان است.
هوش مصنوعی: برای کشتن من نیازی به حرکت ابرو نبود. غمزهٔ معشوق از بیتابی خود، پیش از اشارهٔ ابرو، دست به شمشیر برد.
هوش مصنوعی: عشق روشنیای داشت و مهر شیرینیای. عشق روشنیاش را چنان گرفت که خس از آتش میگیرد، و مهر شیرینیاش را چنان که شکر در شیر شیرینی میپراکند.
هوش مصنوعی: خانهٔ محقرم از ستم روزگار پر از سوراخ شد، مانند لانهٔ زنبور. چون میل به ساختن و تعمیر، آنقدر از آب و گِلم برداشت که چیزی از آن نماند.
هوش مصنوعی: سردیِ مهر یک نفر، آبروی شعلهٔ آتش را برد. گرمای نبض دل من هم اعتبار تباشیر را، که دارویی خنککننده برای تب است، از میان برد.
هوش مصنوعی: عشق از خاک درگاه تو سرمهٔ بینش گرفت و دیدهاش روشن شد. اما هوس بیهوده سر رسید و همان خاک را نسخهٔ کیمیا پنداشت و برای سودجویی با خود برد.
هوش مصنوعی: غالب تنها با خودش سر و کار دارد؛ از او نگران مباش. لذتی که از ناله و فغان میبرد، اثر گذاشتن را از یاد دلش برده است؛ یعنی برای لذت ناله میکند، نه برای اثر کردن بر تو.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.