کو فنا تا همه آلایش پندار برد
از صور جلوه و از آینه زنگار برد
شب ز خود رفتم و بر شعله گشودم آغوش
کو بدآموز که پیغاره به دلدار برد
گفته باشی که به هر حیله در آتش فگنش
غیر می خواست مرا بی تو به گلزار برد
باز چسبیده لب از جوش حلاوت با هم
مرگ مشکل که ز ما لذت گفتار برد
عشوه مرحمت چرخ مخر کاین عیار
یوسف از چاه برآرد که به بازار برد
شوق گستاخ و تو سرمست بدان رسوایی
هان ادایی که دل و دست من از کار برد
خونچکانست نسیم از اثر ناله من
کیست کز سعی نظر پی به در یار برد
تو نیایی به لب بام و به کوی تو مدام
دیده ذوق نگه از روزن دیوار برد
ناز را آینه ماییم بفرما تا شوق
به تو از جانب ما مژده دیدار برد
مژه ات سفت دل و رفت نگاه تو فرو
کز ضمیرم گله سرزنش خار برد
خاکی از رهگذر دوست به فرقم ریزید
تا ز دل حسرت آرایش دستار برد
می زند دم ز فنا غالب و تسکینش نیست
بو که توفیق ز گفتار به کردار برد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با آرزوی فنا آغاز میشود؛ فنایی که زنگارِ پندار را از آینهٔ جان بزداید. سپس حالات عاشق را وصف میکند: آغوشگشودن بر شعله، فریبخوردن از مهربانی فریبکارانهٔ آسمان، دیدنِ یار از روزن دیوار و زخمیشدن از مژهٔ او. در پایان غالب به خود خرده میگیرد که فقط سخن از فنا میگوید و آرزو میکند این سخن به عمل برسد.
هوش مصنوعی: کجاست نیستی و فنا تا همهٔ آلودگیِ خودبینی و پندار را بزداید؟ چنانکه جلوه را از صورتها و زنگ را از آینه پاک کند و حقیقت بیپرده آشکار شود.
هوش مصنوعی: دیشب بیخود شدم و شعله را در آغوش گرفتم. کجاست بدخواهِ سخنچینی که این را بهطعنه به گوش معشوق برساند؟ یعنی میخواهم یار از این جانبازیِ من خبردار شود.
هوش مصنوعی: گویا تو گفته بودی که به هر نیرنگی او را در آتش بینداز. رقیب نیز میخواست مرا بی تو به گلزار ببرد؛ اما بی تو گلزار برای من همان آتش است، پس هر دو یک نتیجه داشت.
هوش مصنوعی: لبهایم از شدت شیرینیِ سخن باز به هم چسبیده است. بعید است مرگ بتواند لذت گفتار را از ما بگیرد.
هوش مصنوعی: فریبِ مهربانیِ آسمان را نخور، زیرا این حیلهگر یوسف را از چاه بیرون میآورد تا او را در بازار بفروشد. نجاتدادنش مقدمهٔ گرفتاریِ تازه است.
هوش مصنوعی: اشتیاقِ من بیپرواست و تو هم سرمستی و به آن رسوایی نمیاندیشی. هان، این ناز و ادای توست که دل و دستم را از کار انداخت.
هوش مصنوعی: از اثر نالهٔ من نسیم خونچکان شده است. کیست که با کوشش نگاه بتواند راه به درِ خانهٔ یار ببرد؟
هوش مصنوعی: تو بر لب بام نمیآیی، و در کوی تو چشمِ عاشق همیشه لذتِ نگاه را فقط از روزنِ دیوار به دست میآورد.
هوش مصنوعی: ما آینهٔ ناز توییم. اجازه بده تا شوقِ ما از سوی ما مژدهٔ دیدار را به تو برساند؛ یعنی جلوهٔ ناز تو در ما دیده میشود.
هوش مصنوعی: مژهات دلم را سوراخ کرد و نگاهت در آن فرو رفت. همین کار گلهٔ زخمِ خار را از ضمیرم پاک کرد، زیرا زخم مژهٔ تو هر رنج دیگری را از یادم برد.
هوش مصنوعی: اندکی خاک از گذرگاه دوست بر سرم بریزید تا حسرتِ آراستنِ دستار و شکوهِ ظاهری را از دلم بیرون کند.
هوش مصنوعی: غالب دم از فنا میزند اما آرام نمیگیرد. امید است که توفیق یابد و فنا را از گفتار به کردار برساند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عشقت اقرار به دل آرد و انکار برد
همچو صیقل که صفا بخشد و زنگار برد
بیخودی لازمه عشق بود، ورنه چرا
هرکه را بر سر کار آورد، از کار برد؟
که به غربت فکند تنگدلان را زوطن؟
[...]
قاصدی کو که پیامی، بر دلدار برد؟
سوی گلشن، خبر مرغ گرفتار برد؟
یوسفی کو که به گلبانگ خریداری خویش
سینه چاکم، چو گل از خانه به بازار برد؟
قوّتی داده به فرهاد و به مجنون ضعفی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.