|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توبه و برگشت از گناه اشاره میکند. او میگوید که هر کسی که توبه کند، نمیداند آیا خداوند توبهاش را قبول میکند یا نه. او به این نکته اشاره میکند که توبه از لذتهای دنیا بهخودیخود کافی نیست و باید همچنان از شراب و زیباییها لذت برد. در نهایت، شاعر میگوید که او از تمام لذتها دور شده، مگر از لذت نوشیدن شراب و تماشای چهره زیبا.
هوش مصنوعی: هر کسی که از گناه خود پشیمان شده و به سوی نیکی بازمیگردد، نباید نگران باشد که آیا گناهانش بخشیده میشود یا نه؛ زیرا خداوند بخشاینده و رحیم است و توبهکننده را میپذیرد.
هوش مصنوعی: توبه کردن از دوری دلانگیز گل به خاطر طبیعت خوب نیست. ای ساقی، باده بیاور، هرچند که من نمیخواهم توبه کنم.
هوش مصنوعی: من از تمام لذتها و خوشیها دست برداشتهام، جز از نوشیدن می خالص و زیبایی یار.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
توبه کند کسی که به وقت گل از شراب
کی توبه اش قبول کند غافرالذنوب
قطع تعلق از همه لذات کردهایم
الا ز جام باده گلگون و روی خوب
یکی بین گل که در بردن قلوب
چو سرمست شاهدیست که بد ننگرد زخوب
ایاغ وی از طلوع پر از باده تا غروب
گه از رقص در شمال گه از وجد در جنوب
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.