بس که یاد آن لب و دندان چون دُر میکنم
دامن از اشک چو مروارید تر پُر میکنم
سالها سودای ابروی تو در سر داشتم
بار دیگر آن خیال کج تصور میکنم
از وجودم تا عدم مویی نماند در میان
در میانه چون به باریکی تفکُّر میکنم
باد را مگذار بر زلفت وزیدن زانکه گر
در سر زلف تو پیچد من تغیُّر میکنم
گر دهی فخرم به مقدار سگان کوی خویش
من بدین مقدار بسیاری تفاخُر میکنم
تا شود پروانه شمع رخت ابن حسام
روی سوی روشنایی چون سمندُر میکنم
جبرئیل از منتهای سدره آمین میکند
چون دعای شاه عادل بایسنقر میکنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل عاشق از یاد لب و دندان، ابرو، کمر و زلف یار سخن میگوید. او از اشکریختن، لاغری تا مرز نیستی، رشک بردن بر باد و آرزوی همپایه شدن با سگان کوی یار یاد میکند. در بیت تخلص، خود را پروانه و سمندری میخواند که به سوی آتش روی یار میرود. غزل با دعا برای شاه بایسنقر و آمین گفتن جبرئیل بر این دعا به پایان میرسد.
هوش مصنوعی: از بس لب و دندان مرواریدگونِ یار را به یاد میآورم، دامنم را از اشکهایی که مانند مروارید است پر و خیس میکنم.
هوش مصنوعی: سالها عشق و آرزوی ابروی تو در سرم بود و اکنون دوباره آن خیالِ کج را در ذهن میپرورانم. «کج» هم به خمیدگی ابرو اشاره دارد و هم به خیالی که شاید نادرست و بیحاصل باشد.
هوش مصنوعی: وقتی به باریکی کمر تو فکر میکنم، خودم چنان لاغر و ناتوان میشوم که میان هستی و نیستیام بیش از یک مو فاصله نمیماند. «میان» هم به معنای فاصله است و هم به معنای کمر.
هوش مصنوعی: نگذار باد بر زلفت بوزد، زیرا اگر باد در زلف تو بپیچد، از رشک و غیرت برآشفته میشوم.
هوش مصنوعی: اگر به من همانقدر ارج بدهی که به سگان کوی خود میدهی، به همین اندازه بسیار به خود میبالم. این سخن از سر فروتنی عاشق است.
هوش مصنوعی: من، ابن حسام، برای آنکه پروانهٔ شمع چهرهٔ تو شوم، مانند سمندر که در آتش زنده میماند، رو به سوی روشنایی و آتش میکنم و از سوختن نمیهراسم.
هوش مصنوعی: هنگامی که برای شاه دادگر، بایسنقر، دعا میکنم، جبرئیل از بالاترین جایگاه، یعنی سدرةالمنتهی، بر دعای من آمین میگوید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بس که شبها دور ازان گل خاک بر سر میکنم
همچو سبزه صبحدم از خاک سر بر میکنم
در چمن میافتم از شوق رخش در پای گل
دامن گل را ز خوناب جگر تر میکنم
چون نمیبینم قدش را در چمن بر یاد او
[...]
چون دف تر ناله از بیداد کمتر میکنم
میکشم جور و تغافل در برابر میکنم
سرنوشتم گر شهادت نیست در کویت چرا
بوی خون میآید از خاکی که بر سر میکنم
بس که هردم میرسد فوج بلایی بر سرم
[...]
در ریاضِ آفرینش صد دل بیبرگ را
با تهیدستی رعایت چون صنوبر میکنم
بر دل من کلفتی از درد و داغ عشق نیست
بستر و بالین ز آتش چون سمندر میکنم
خوار میگردند دنیا دوستان در چشم من
[...]
در وفا، انکار آن شوخ ستمگر می کنم
آنچه از بی رحمی اش گویند، باور می کنم
چرخ می خندد ز روی شادمانی تا سحر
شام غم چون گریه از بیداد اختر می کنم
دل تسلی نیست در ماتمسرای فوت وقت
[...]
شمعسان چشمی کز اشک آتشین تر میکنم
گردن مینا به دستم می به ساغر میکنم
شعلهها را سیر خاکستر عروجی دیگر است
جمله پروازم اگر سر در ته پر میکنم
گر بخوانم قصهٔ عیش تهی از خود شدن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.