باز با طرزتکلف آشنا میبینمت
جام در دست از عرقهای حیا میبینمت
سرمه درکار زبانکردی ز مژگان شرم دار
چند روزی شدکه من پر بیصدا میبینمت
اینقدر دام تأمل خاکساریهای کیست
بیشتر میل نگه درپیش پا میبینمت
خون مشتاقان قدحپیمای نومیدی مباد
گردشی در ساغررنگ حنا میبینمت
همچو مژگانطور نازت یکقلم برگشتهاست
بیبلایی نیستی هرچند وامیبینمت
اشکها را بر سر مژگان چهفرصت چیدناست
یک نفس بنشین دمی دیگرکجا میبینمت
شمع را بیشعله سامان نظر پیداست چیست
کور میگردم دمیکز خود جدا میبینمت
رفتهام از خویش و حسرت دیدهبان بیخودیست
هرکجا باشم همان رو بر قفا میبینمت
بیدل اشغال خطا را مایهٔ دانش مگیر
صرف لغزش چون قلم سرتا بهپا میبینمت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر معشوق را خطاب میکند که این روزها با تکلف و شرم، خاموش و سربهزیر شده و نگاهش را بر پیش پا دوخته است، و با این همه از ناز و آزار دست برنداشته. سپس از کوتاهی فرصت دیدار و کوری خود در جدایی و بیخودی و حسرتش میگوید. در بیت پایانی روی سخن را به خود میکند و هشدار میدهد که سرگرمی به خطا را دانش نپندارد، زیرا مانند قلم سراپا در لغزش است.
هوش مصنوعی: دوباره تو را با شیوهٔ تکلف و ناز و ادبنمایی آشنا میبینم؛ گویی از عرق شرم و حیا جامی در دست داری.
هوش مصنوعی: سرمه را بر زبان نهادی و خاموش شدی، دست کم از مژگانت شرم کن که خاموشی از او آموختهای؛ چند روزی است که تو را بسیار بیصدا و کمسخن میبینم.
هوش مصنوعی: این همه فروتنی و خاکساری که دام درنگ و تأمل شده، از برای کیست؟ میبینم که بیشتر نگاهت را به پیش پای خود دوختهای.
هوش مصنوعی: خدا نکند که خون عاشقان مشتاق جام نومیدی بنوشد و به هدر رود؛ زیرا تو را میبینم که در ساغری به رنگ حنا میگردی، یعنی دست حنابستهات رنگ خون عاشقان را دارد.
هوش مصنوعی: شیوهٔ ناز تو مانند مژگان یکسره برگشته و دگرگون شده است؛ هرچند دوباره تو را مینگرم، بیبلا و آزار نیستی.
هوش مصنوعی: فرصت آن نیست که اشکها را بر سر مژگان بچینم؛ یک لحظه بنشین، زیرا لحظهای دیگر معلوم نیست کجا تو را ببینم.
هوش مصنوعی: آشکار است که شمع بیشعله چه بینایی و روشنی دارد، یعنی هیچ؛ من نیز همان دم که تو را از خود جدا میبینم کور میشوم.
هوش مصنوعی: از خود رفتهام و حسرت نگهبان این بیخودی است؛ هرجا باشم تو را میبینم که روی به پشت سر کردهای و از من روی گرداندهای.
هوش مصنوعی: ای بیدل، سرگرم شدن به خطا را سرمایهٔ دانش مپندار؛ تو را مانند قلم سراپا صرف لغزش میبینم، چنانکه قلم با لغزیدن مینویسد و نوشتهاش را دانش میپندارند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.