شرر تمهید سازد مطلب ما داستانها را
دهد پرواز بسمل مدعای ما بیانها را
به جرم ما و من دوریم از سرمنزل مقصد
جرس اینجا بیابان مرگ دارد کاروانها را
کدورت چیدهای جدی نما تا بینفس گردی
صفای دیگرست از فیض برچیدن دکانها را
ندانم جوش توفان خیال کیست این گلشن
که اشک چشم مرغان کرد گردابآشیانها را
به لعل او خط از ما بیشتر دلبستگی دارد
طمع افزونتر از دزدست اینجا پاسبانها را
نفس سرمایهٔ بیتابیست، افسردگی تا کی
مکن شمع مزار زندگانی استخوانها را
به جز کشتی شکستن ساحل امنی نمیباشد
ز بس وسعت فروبردهست این دریا کرانها را
به سعی اشک، کام از دهر حاصل میکنی روزی
که آهت پرّه گردد آسیای سمانها را
به افسون مدارا از کجاندیشان مشو ایمن
تواضع در کمین تیر میدارد کمانها را
جهانی آرزوها پخت و سیر آمد ز ناکامی
تنور سرد این مطبخ به خامی سوخت نانها را
من آن عاجز سجودم کز پی طرف جبین من
به دوش باد میآرند خاک آستانها را
تو هم خاموش شو بیدل که من از یاد دیداری
به دوش حیرت آیینه میبندم فغانها را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی دربارهٔ ناتوانی بیان و دوری از مقصد به سبب خودبینی است. شاعر به پاک شدن از تعلقات، بیقراری به جای افسردگی و فنا شدن در دریای بیکران فرا میخواند. در میانه از فریب مدارای کجاندیشان و خامی آرزوهای دنیوی سخن میگوید و غزل با خاموشی و حیرت در یاد دیدار یار پایان مییابد.
هوش مصنوعی: مقصود ما مانند جرقهای کوتاه است که آغاز و زمینهٔ داستانهای بلند میشود، و خواستهٔ ما مانند پرپر زدن پرندهٔ سربریده است که بیسخن، گویاتر از هر بیانی است.
هوش مصنوعی: به گناه خودبینی و «من و ما» گفتن از منزل مقصود دور ماندهایم. در این راه، بانگ جرس کاروانها را به مرگ در بیابان میکشاند، نه به مقصد.
هوش مصنوعی: تو تیرگی و آلودگی بسیار گرد آوردهای. کوششی جدی کن تا از نفس و خودی خالی شوی، زیرا جمع کردن و بستن دکان تعلقات صفای دیگری دارد.
هوش مصنوعی: نمیدانم این گلشن جوشش طوفان خیال چه کسی است که اشک چشم پرندگان در آن، آشیانهها را به گرداب بدل کرده است.
هوش مصنوعی: خط سبزی که گرد لب سرخ یار رسته، از ما عاشقان دلبستهتر به آن لب است. اینجا پاسبان از دزد حریصتر است.
هوش مصنوعی: نفس سرمایهٔ بیقراری و شور است، پس تا کی افسرده میمانی؟ زندگی را مانند شمعی که بر گور استخوانها میسوزد، بیجان و مردهوار مگذران.
هوش مصنوعی: این دریا چنان پهناور است که همهٔ کرانهها را فروبرده است، پس هیچ ساحل امنی جز شکستن کشتی و فنا شدن در آن وجود ندارد.
هوش مصنوعی: روزی با کوشش اشک به کام خود از روزگار میرسی که آه تو مانند پرهٔ آسیا، آسیاب آسمانها را به گردش درآورد.
هوش مصنوعی: به نرمی و مدارای کجاندیشان اطمینان مکن. کمان هم وقتی خم میشود و فروتنی نشان میدهد، در کمین رها کردن تیر است.
هوش مصنوعی: مردم جهان آرزوهای بسیار پختند و از ناکامی سیر و بیزار شدند. تنور سرد این مطبخ دنیا نانها را خام سوزاند و هیچ آرزویی به کمال نرسید.
هوش مصنوعی: من آن سجدهکنندهٔ ناتوانم که باد، خاک آستانهها را بر دوش خود برای پیشانی من میآورد، چون خودم توان رفتن به آستان را ندارم.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای بیدل، تو هم خاموش باش. من به یاد دیدار یار، فریادهایم را بر دوش حیرت آیینه میبندم و در سکوت حیرت پنهان میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
نسیم صبح از تاراج گلزار که میآید؟
که مرغان کاسهٔ دریوزه کردند آشیانها را
درین وادی چسان آرام باشد کاروانها را
که همدوشیست با ریگ روان سنگ نشانها را
چه دل بندد دل آگاه بر معمورهٔ امکان
که فرصت گردش چشمیست دور آسمانها را
ز موج بحر کمسامانی عالم تماشا کن
[...]
زهی از خار خارت شعله در جان، گلستانها را
ز لعلت، مهر خاموشی به لب، سوسن زبانها را
بهار عارضت هر گوشه، صد بیخانمان دارد
زدند آتش ز شوقت، عندلیبان آشیانها را
نه در کنعان نه در بازار مصرت میتوان دیدن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.