بهکنج نیستی عمریست جای خویش میجویم
سراغ خود ز نقش بوریای خویش میجویم
هدایت آرزویم میکشم دستی به هر گنجی
درین ویرانه چون اعمی عصای خویش میجویم
جنون میآورد زین کاروان دنباله فهمیدن
جز آتش نیست گردی کز قفای خویش میجویم
ز بس حسرتکمین جنس مطلبهای نایابم
ز هرکس هر چهگم شد من برای خویش میجویم
جهانی آرزوها پخت و رفت از خود به ناکامی
دو روزی من هم اینجا خونبهای خویش میجویم
خیالی کو که نتوان یافت نقش پردهٔ خاکش
سراغ هر چه خواهم زیر پای خویش میجویم
محیط از وضع موج آغوش پروازی نمیخواهد
من این بیگانگی از آشنای خویش میجویم
چه مقدار از دماغ نارسایی ناز میبالد
که آنگل پیرهن را در قبای خویش میجویم
به خاکستر نفس دزدیدهام چون شعله معذورم
بقایی کردهام گم در فنای خویش میجویم
نیستانی به ذوق ناله انشا کردهام بیدل
ز چندین آستین دست دعای خویش میجویم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر خود را جویندهای سرگردان میبیند که در نیستی و خاک و فنا نشانِ خود و گمشدهاش را میجوید. او مانند نابینایی در ویرانه است و هر گمشدهای را از آنِ خود میپندارد. سرانجام درمییابد که بقا را باید در فنا یافت و حتی دستِ دعای خود را در انبوه نالهها گم کرده است.
هوش مصنوعی: عمری است که در گوشهٔ نیستی و فنا جای خود را میجویم و نشانِ خودم را از نقشی که بوریای فقر بر تنم گذاشته پیدا میکنم. یعنی هستیِ من جز همین ردّ ناچیز نشانی ندارد.
هوش مصنوعی: آرزوی راهنمایی دارم و به هر گنجی دست میکشم. در این جهانِ ویران مانند نابینایی هستم که عصای خود را جستوجو میکند.
هوش مصنوعی: اندیشیدن به دنبالهٔ این کاروانِ هستی آدم را دیوانه میکند. گردی که در پشت سر خود میجویم چیزی جز آتش و سوختن نیست.
هوش مصنوعی: چنان در کمینِ حسرتِ خواستههای نایاب نشستهام که هرچه از هر کسی گم شود، گمان میکنم گمشدهٔ من است و آن را برای خود میجویم.
هوش مصنوعی: مردمان بسیاری آرزوها پختند و ناکام از این جهان رفتند. من هم چند روزی اینجا در پی خونبهای خودم هستم، یعنی تاوانِ عمرِ تباهشده را میطلبم.
هوش مصنوعی: هیچ خیالی نیست که نقشِ آن را در پردهٔ خاک نتوان یافت. از این رو هرچه بخواهم، نشانش را زیر پای خود و در خاک میجویم.
هوش مصنوعی: دریا با آنکه موج آغوش میگشاید، نمیخواهد موج از او جدا شود و پرواز کند. من اما این بیگانگی و جدایی را از آشنای خود، یعنی معشوق، طلب میکنم.
هوش مصنوعی: نارسایی و ناتوانیِ من چه اندازه به خود مینازد که آن معشوقِ گلپیراهن را در قبای تنگ خودم جستوجو میکنم. این طلب، خیالی خام و از سر غرور است.
هوش مصنوعی: مانند شعله نفس خود را در خاکستر پنهان کردهام و از این رو معذورم. بقایی را که گم کردهام در فنای خود میجویم.
هوش مصنوعی: بیدل، از شوق ناله نیستانی پدید آوردهام. حالا در میان این همه آستین، دستِ دعای خودم را میجویم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شررواری ز فرصت رو نمای خویش میجویم
نگاه واپسینم خونبهای خویش میجویم
به غیر از خانمانسوزی مقامی نیست عاشق را
چو آتش گوشهٔ داغی برای خویش میجویم
خرابیهای دل بیدام امیدی نمیباشد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.