شررواری ز فرصت رو نمای خویش میجویم
نگاه واپسینم خونبهای خویش میجویم
به غیر از خانمانسوزی مقامی نیست عاشق را
چو آتش گوشهٔ داغی برای خویش میجویم
خرابیهای دل بیدام امیدی نمیباشد
شکست طرهٔ او از بنای خویش میجویم
چو شمع کشته سامان تلاشم کم نمیگردد
سرگم کرده اکنون زیر پای خویش میجویم
توان در صافی آیینه عرض نقشها دیدن
جهانی از دل بیمدعای خویش میجویم
به گردون گر رسم زان آستان سر برنمیدارم
به هرجایم همان خود را به جای خویش میجویم
بهارستان بیرنگ محبت رنگها دارد
به داغت بسکه ممنونم رضای خویش میجویم
ضعیفی تاکجاها بست خم بر دوش عریانی
که من از اطلس گردون ردای خویش میجویم
طلب عجز و تمنا یاس و من از سادهلوحیها
ز دامان تو دست نارسای خویش میجویم
از افسون جرسها محملی پیدا نشد بیدل
کنون آواز پایش در صدای خویش میجویم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی با ردیف «میجویم» جستوجوی عاشق را در ناتوانی و فنا نشان میدهد. عاشق جای خود را در سوختن، ویرانی دل، خاک آستان یار و داغ عشق مییابد. همچنین دل بیمدعا را آینهٔ جهان میداند. در پایان شاعر میگوید جستوجوی بیرونی و پیروی از بانگ کاروان به محمل یار نرسید و اکنون نشان او را در صدای خود میجوید.
هوش مصنوعی: مانند شراره که فرصتش لحظهای بیش نیست، در همین مهلت کوتاه در پی نمایاندن خویشم. نگاه آخرینم را که با آن جان میدهم، خونبهای خود میدانم و همان را میجویم.
هوش مصنوعی: عاشق جایگاهی جز سوختن خانه و هستی خود ندارد. من هم مانند آتش، گوشهٔ داغی را برای منزل خود میجویم.
هوش مصنوعی: ویرانی دل بی دام امید نیست و دل به امید گرفتار شدن خراب میشود. شکستگی و پیچ زلف یار را در ویرانی بنای وجود خود میجویم.
هوش مصنوعی: مانند شمع خاموششده که سرش (شعلهاش) رفته است، تلاش و جستوجویم کم نمیشود. اکنون سر گمکردهام را زیر پای خود میجویم؛ یعنی سرم را در پای فروتنی و خاک افتادگی باید یافت.
هوش مصنوعی: در آینهٔ صاف میتوان همهٔ نقشها را دید. من نیز جهانی را در دل بیخواهش و بیادعای خود میجویم.
هوش مصنوعی: اگر به آسمان هم برسم، سر از آستان یار برنمیدارم. هر جا که باشم، خود را همانجا در جای اصلیام، یعنی بر آن آستان، میجویم.
هوش مصنوعی: بهار بیرنگ عشق رنگهای گوناگون دارد. چون از داغی که تو بر دلم نهادهای بسیار سپاسگزارم، خشنودی خود را در همان داغ میجویم.
هوش مصنوعی: ناتوانی چنان پشت برهنگیام را خم کرده است که من از اطلس آسمان برای خود ردا میجویم؛ یعنی قامت خمیدهام همانند آسمان شده و جامهای جز آن نمییابم.
هوش مصنوعی: طلب کردن جز درماندگی و آرزو داشتن جز ناامیدی نیست. با این همه از سادهدلی، دست کوتاه و نارسای خود را در دامان تو میجویم.
هوش مصنوعی: بیدل، با افسون بانگ زنگهای کاروان، محملی پیدا نشد. اکنون صدای پای یار را در صدای خود میجویم؛ یعنی نشان او را در درون خود باید یافت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بهکنج نیستی عمریست جای خویش میجویم
سراغ خود ز نقش بوریای خویش میجویم
هدایت آرزویم میکشم دستی به هر گنجی
درین ویرانه چون اعما عصای خویش میجویم
جنون میآورد زین کاروان دنباله فهمیدن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.