جام امید نظرگاه خمار است اینجا
حلقهٔ دام تو خمیازه شکار است اینجا
عیشها غیر تماشای زیانکاری نیست
درخور باختن رنگ بهار است اینجا
عافیت میطلبی منتظر آفت باش
سر بالینطلبان تحفهٔ در است اینجا
فرصت برق و شرر با تو حسابی دارد
امتیازیکه نفس در چه شمار است اینجا
چه جگرهاکه به نومیدی حسرت بگداخت
فرصتی نیست وگرنه همهکار است اینجا
پردهٔ هستی موهوم نوایی دارد
که حبابیم و نفس آینهدار است اینجا
انجمن در بغل و ما همه بیرون دریم
بحر چندانکه زند موجکنار است اینجا
عجز طاقت همهدم شاهد معدومی ماست
نفس سوخته یک شمع مزار است اینجا
سجده هم ازعرق شرم رهی پیش نبرد
از قدم تا به جبین آبلهزار است اینجا
بیدل اجزی جهان پیکر بیتمثالیست
حیرت آینه با خوبش دچار است اینجا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بیاعتباری و ناپایداری هستی را وصف میکند. در این جهان امید به خماری، عیش به زیان و آسایشطلبی به بلا میانجامد. انسان مانند حبابی است که با نفس شکل میگیرد و فرصتش به کوتاهی برق است. شاعر حتی سجده را هم بیثمر میبیند و در پایان جهان را پیکری بینقش میخواند که جز حیرتِ آینه با خویش چیزی در آن نیست.
هوش مصنوعی: در این جهان جام امید فقط جایی است که خماری و حسرت از آن پیداست. حلقهٔ دام تو هم چیزی جز خمیازهٔ اشتیاق و تشنگی صید نمیکند؛ امید به کامیابی نمیرسد و تنها به حسرت میانجامد.
هوش مصنوعی: خوشیهای این دنیا چیزی جز تماشای زیان و باختن نیست. رنگ بهار هم در اینجا فقط برای پریدن و از دست رفتن پدید آمده است.
هوش مصنوعی: اگر آسایش میخواهی، چشمبهراه بلا باش. در اینجا سرِ کسانی که در پی بالین و آسودگیاند، هدیهای برای چوبهٔ دار است.
هوش مصنوعی: فرصت زندگی تو به کوتاهی درخشش برق و جرقه است و همین فرصت از تو حساب میکشد. پس نفس کشیدن در اینجا چه برتری و چه ارزشی دارد؟
هوش مصنوعی: چه بسیار دلها که در ناامیدی و حسرت آب شدند. در اینجا همهچیز شدنی است، اما فرصتی برای انجامش نیست.
هوش مصنوعی: پردهٔ این هستیِ خیالی نوایی دارد که میگوید ما حبابیم. نفس ما همان چیزی است که این حباب را میسازد و ناپایداری ما را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: بزم و مقصود در آغوش ماست و با این همه همگی بیرون در ماندهایم. مانند دریا که هرچه موج بزند، باز به کرانه میرسد و از خود فراتر نمیرود.
هوش مصنوعی: ناتوانی و بیطاقتی ما هر لحظه گواه نیستی ماست. نفس سوختهٔ ما در اینجا تنها شمعی است که بر مزار خودمان میسوزد.
هوش مصنوعی: سجده و بندگی هم از عرق شرم راه به جایی نبرد. این راه چنان دشوار است که از پا تا پیشانیِ سجدهکننده یکسره تاول زده است.
هوش مصنوعی: بیدل خود را خطاب میکند: همهٔ اجزای جهان پیکری بیصورت و بینقشاند. آینهٔ حیرت در اینجا فقط با خودش روبهرو میشود و جز حیرت چیزی در آن نقش نمیبندد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.