رسید کان مروت به قعر گوهر جود
ز صاین الدین دریای مکرمت محمود
سخی کفی که سه بعد و چهار عنصر را
دو نیر است؟ یک انگشت او به معنی جود
برای ختم مروت پس از ولادت او
به مهر کرد طبیعت مشیمه های ولود
زهی ضمیر منیرت نجوم را مصعد
زهی مکان رفیعت سپهر را مسجود
خدای کرد به همنامی پیمبر خود
ستوده سیرت او در نهاد تو موجود
ز امر و نهی کتابی است نزد او مرقوم
ز حل و عقد سجلی است نزد تو مشهود
ترا محل عنایت به مجلس مخدوم
ورا مقام شفاعت به حضرت معبود
مرا سعود فلک ره نموده اند به تو
که باد طالع تو حاصل قران سعود
تو باد رحمتی و صدر پادشا دریاست
به سعی باد ز دریا وفا شود مقصود
به پای مختصران نیست پای دانش تو
دراز گوش چه داند رسیلی داود
به حسن عهد ز خواجه صلات من بستان
که حسن عهد خود از چون تویی بود معهود
مرا گرفته شمار از وجود راه عدم
اگر تو خلعت من ناری از عدم به وجود
همیشه تا که سجودی بود عقیب رکوع
در تو باد چو قبله نشانه گاه سجود
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر درباره مقام و ویژگیهای ارزشمند یک شخص خاص، که به احتمال زیاد به یکی از شخصیتهای بزرگ اسلامی اشاره دارد، نوشته شده است. شاعر به بیان صفات نیکو و کرامتهای او پرداخته و او را به عنوان نماد مروت و جود معرفی میکند. او همچنین به نامگذاری این شخص به نام پیامبری و ارتباط او با خداوند اشاره میکند.
شاعر از مقام بلند او در آسمان و نزد خداوند صحبت میکند و او را مرکزی برای شفاعت میداند. در ادامه، اهمیت دوستی و عهد را نیز در ارتباط با این شخصیت مطرح کرده و به واقعیتهای وجود او در کنار مسائلی چون علم و ایمان اشاره میکند. در پایان، شاعر به صورت نمادین از سجده و ارتباط عابدانه به این شخصیت سخن میگوید و او را به عنوان قبله سجود خود معرفی میکند.
هوش مصنوعی: به عمق دریا مانند مروت و انسانیت رسیدیم، جایی که بزرگی و generosity شایستهای مانند محمود، فرزند صاین الدین، قرار دارد.
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به ویژه از فضیلت بخشندگی و سخاوت اشاره میکند. او به شخصی سخاوتمند و دست و دلباز اشاره میکند که با وجود اینکه ممکن است در ظاهر چیز زیادی نداشته باشد، اما اندکی از او میتواند به معنای واقعی سخاوت و generosity باشد. این نشان میدهد که بخشندگی را نمیتوان فقط با داشتن ثروت سنجید، بلکه حس و نیت انسان در بخشش مهمتر است.
هوش مصنوعی: پس از آن که او به دنیا آمد و مروت به پایان رسید، طبیعت با مهربانی رحم های مادران را آماده کرد تا چنین کودکانی به دنیا بیایند.
هوش مصنوعی: چه خوب است وجود تو که ستارهها به واسطهات به عرش میرسند و چه جای بلندی داری که آسمان به تو سجده میکند.
هوش مصنوعی: خداوند به خاطر نام پیامبرش، چهرهٔ نیکو و خوبیهای او را در وجود تو قرار داده است.
هوش مصنوعی: در دل خود حاوی دستورات و ممنوعیتهایی است که به طور مشخص نوشته شده و در زمینههایی که مربوط به حلال و حرام است، به وضوح قابل مشاهده هستند.
هوش مصنوعی: تو در جایگاه توجه و محبت در جمع محبوب هستی و در موقعیتی قرار داری که میتوانی شفاعت و واسطهگری نزد خداوند را داشته باشی.
هوش مصنوعی: سرنوشت آسمان به من راهی نشان داده است که به سوی تو میرسد، چرا که خوشبختی و خوش شانسی تو به این تقدیر وابسته است.
هوش مصنوعی: تو رحمت و محبت هستی و برکت و خوبی تو مانند دریا است. اگر باد خوب و تلاشکنندهای در کار باشد، از دریا میتوان به هدف و مقصود دست یافت.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که افراد کمدانش توانایی درک عمیق مسائل را ندارند. در واقع، فردی که از دانش و آگاهی کافی برخوردار نیست، مانند الاغی است که نمیتواند کیفیت و ارزش هنر داوود (نقاش بزرگ) را درک کند. به عبارت دیگر، فقط کسانی که به اندازه کافی دانش دارند، میتوانند ارزش کارهای بزرگ را بفهمند.
هوش مصنوعی: برای زیباترین وعده، از من دعا و نیکی بپذیر، زیرا که وفای به عهدی که تو داری، به زیبایی خاصی برای من شناخته شده است.
هوش مصنوعی: من را از وجود خود خارج کردهای و به جایی رساندهای که به نظر میرسد در عدم هستم، اما اگر تو مرا به خود برسانی، مانند لباس گرمی از عدم به وجود میآیم.
هوش مصنوعی: تا زمانی که در سجده قرار داری، همواره یادآور آن باش که پس از رکوع به کجا میرسی؛ زیرا قبله، نشانهی جایی است که باید در آن سجده کنی.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اگر چه عذر بسی بود روزگار نبود
چنان که بود به ناچار خویشتن بخشود
خدای را بستودم، که کردگار من است
زبانم از غزل و مدح بندگانش نسود
همه به تنبل و بند است بازگشتن او
[...]
همی روی و من از رفتن تو ناخشنود
نگر به روی منا تا مرا کنی پدرود
مرو که گر بروی باز جان من برود
من از تو ناخشنود و خدای ناخشنود
مرا ز رفتن تو وز نهیب فرقت تو
[...]
از اهل ملک در این خیمهٔ کبود که بود
که ملک ازو نربود این بلند چرخ کبود؟
هر آنکه بر طلب مال، عمر مایه گرفت
چو روزگار بر آمد نه مایه ماند و نه سود
چو عمر سوده شد و، مایه عمر بود تو را
[...]
خزان ببرد ز بستان هر آن نگار که بود
هوا خشن شد و کهسار خشک و آب کبود
نگارهای نو آئین ز گلستان بسترد
پرندهای بهاری ز بوستان بربود
ز کله های بهاری نه بوی ماند و نه رنگ
[...]
ز بار نامه دولت بزرگی آمد سود
بدین بشارت فرخنده شاد باید بود
نمونه ای ز جلالت به دهر پیدا شد
ستاره ای ز سعادت به خلق روی نمود
به باغ دولت و اقبال شاخ شادی رست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.