بیایید ای کبوترهای دلخواه
سحرگاهان که این مرغ طلایی
بپرید از فراز بام و ناگاه
ببینمتان به قصد خودنمایی
بدن کافورگون پاها چو شنگرف
فشاند پر ز روی برج خاور
به گرد من فرود آیید چون برف
کشیده سر ز پشت شیشهٔ در
فرو خوانده سرود بی گناهی
کشیده عاشقانه بر زمین دم
به گوشم، با نسیم صبحگاهی
نوید عشق آید زان ترنم
سحرگه سرکنید آرام آرام
نواهای لطیف آسمانی
سوی عشاق بفرستید پیغام
دمادم با زبان بیزبانی
مهیا ای عروسان نو آیین
که بگشایم در آن آشیان من
خروش بالهاتان اندر آن حین
رود از خانه سوی کوی و برزن
شود گوبی در از خلد برین باز
چو من بر رویتان بگشایم اندر
کنید افرشتهوش یکباره پرواز
به گردون دوخته پر، یک به دیگر
شوند افرشتگان از چرخ نازل
به زعم مردمان باستانی
شما افرشتگان از سطح منزل
بگیرید اوج و گردید آسمانی
نیاید از شما در هیچ حالی
وگر مانید بس بی آب و دانه
نه فریادی و نه قیلی و قالی
بجز دلکش سرود عاشقانه
فرود آیید ای یاران از آن بام
کفاندرکفزنان و رقصرقصان
نشینید از بر این سطح آرام
که اینجا نیست جز من هیچ انسان
بیایید ای رفیقان وفادار
من اینجا بهرتان افشانم ارزن
که دیدار شما بهر من زار
به است از دیدن مردان برزن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر سحرگاه، همزمان با برآمدن خورشید، کبوترانش را صدا میزند تا از بام فرود آیند و گرد او بنشینند. او پاکی و بیآزاری و آواز عاشقانهٔ آنان را میستاید و پروازشان را به پرواز فرشتگان و گشودهشدن در بهشت مانند میکند. کبوتران را از آدمیان برتر میشمارد، چون حتی در گرسنگی هم داد و جنجال نمیکنند. در پایان برایشان ارزن میپاشد و میگوید دیدار این دوستان وفادار برای او از دیدار مردم کوی و برزن خوشتر است؛ این سخن دلزدگی او از مردم را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: ای کبوترانِ دوستداشتنی، بیایید. سحرگاه، هنگامی که این مرغ طلایی، یعنی خورشید، (در بیت بعد: از برج مشرق پر میگشاید).
هوش مصنوعی: ناگهان از بالای بام پرواز کنید. میخواهم شما را ببینم که برای خودنمایی آمدهاید (و در بیت سوم: از پشت شیشهٔ در سر بیرون آوردهاید).
هوش مصنوعی: شما که تنی سپید چون کافور و پاهایی سرخ چون شنگرف دارید. خورشید از برج مشرق پر میافشاند، یعنی طلوع میکند.
هوش مصنوعی: مانند برف، سپید و آرام، گرد من فرود آیید. من شما را میبینم که از پشت شیشهٔ در سر بیرون آوردهاید.
هوش مصنوعی: کبوتران سرود بیگناهی و معصومیت میخوانند و عاشقانه دم خود را بر زمین میکشند.
هوش مصنوعی: از آن نغمهخوانی، همراه نسیم صبح، مژدهٔ عشق به گوش من میرسد.
هوش مصنوعی: سحرگاه آرامآرام نغمههای لطیف و آسمانی خود را آغاز کنید.
هوش مصنوعی: با زبانِ بیزبانی پیوسته برای عاشقان پیام بفرستید.
هوش مصنوعی: ای کبوتران که چون عروسانی تازه و آراستهاید، آماده باشید که من در آن لانه را باز کنم.
هوش مصنوعی: در آن هنگام صدای به هم خوردن بالهایتان از خانه به کوچه و محله میرسد.
هوش مصنوعی: وقتی در را به رویتان باز میکنم، گویی دری از بهشت برین گشوده میشود.
هوش مصنوعی: مانند فرشتگان همه با هم پرواز کنید و بال در بال، رو به آسمان بالا بروید.
هوش مصنوعی: به گمان مردمان روزگار کهن، فرشتگان از آسمان به زمین فرود میآیند.
هوش مصنوعی: اما شما فرشتگان از بام خانه اوج میگیرید و آسمانی میشوید.
هوش مصنوعی: از شما در هیچ حالی، حتی اگر مدتی بیآب و دانه بمانید، (چیز ناخوشایندی) سر نمیزند.
هوش مصنوعی: نه فریاد میکنید و نه داد و جنجال؛ تنها سرود عاشقانه و دلنشین میخوانید.
هوش مصنوعی: ای یاران، از آن بام پایین بیایید، شادمانه و رقصکنان، چنانکه گویی دست میزنید.
هوش مصنوعی: بر این سطح آرام بنشینید، چون در اینجا جز من هیچ انسانی نیست که از او بترسید.
هوش مصنوعی: ای دوستان وفادار، بیایید؛ من اینجا برایتان ارزن میپاشم.
هوش مصنوعی: زیرا دیدار شما برای منِ رنجور بهتر از دیدن مردم کوی و محله است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.