چوباز سپیده بزد پر باز
از او زاغ شب شد گریزنده باز
شه کابل آورد لشکر به جنگ
برابر دو صد برکشیدند تنگ
بپیوست رزمی گران کز سپهر
گریزنده شد ماه و گم گشت مهر
برآمد ده و دار و گیر و گریز
زهر سو سرافشان بُد و ترگ ریز
جهان جوش گردان سرکش گرفت
به دریا زتیغ آب آتش گرفت
همه دشت تابان ز الماس بود
همه کوه در بانگ سر پاس بود
فکنده سر نیزه ی جان ستان
یکی را نگون و یکی را ستان
زبس خون خسته زمی لاله زار
وز آن خستگان خاسته ناله زار
تن پیل پرخون و پرتیر و خشت
چو زآب بقم رسته بر کوه کشت
به تیغ وسنان و به گرز گران
بکشتند چندان ز یکدیگران
که شد مرگ از آن خوار برچشم خویش
سته گشت و نفرید بر خشم خویش
دل جنگیان شد ز کوشش ستوه
شکست اندر آمد به زاول گروه
ز پیش سپه نوشیار دلیر
درآمد بغرید چون تند شیر
کزین غرچگان چیست چندین گریغ
بکوشید هم پشت با گرز و تیغ
همان لشکرست این که در کارزار
گریزان شدند از شما چند بار
سپه را به یک بار پس باز برد
به نیزه فکند از یلان چند گرد
تنوره زد از گردش اندر سپاه
ز هر سو به زخمش گرفتند راه
بینداختندش به شمشیر دست
فکندند بی جانش بر خاک پست
پسرش از دلیری بیفشرد پای
ستد کینه زان جنگجویان بجای
نخست از یلان پنج بفکند تفت
پدر را ببست از بر زین و رفت
دلیران زاول همه ترگ و تیغ
فکندند و جستند راه گریغ
از ایشان همه دشت سر بود ودست
گرفتند بسیار و کشتند و خست
چوشب خیمه زد از پرند سیاه
درو فرش سیمین بگسترد ماه
شه کابل آنجا که پیروز گشت
بزد با سپه خیمه بر کوه و دشت
گریزندگان نزد اثرط به درد
رسیدند پرخون و پرخاک و گرد
بدادندش از هر چه بُد آگهی
بماند از هش و رای مغزش تهی
زدرد سپه وز غم نوشیار
به دل درش با زهر شد نوش یار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش نبرد سپاه شاه کابل با زابلیان را در یک روز وصف میکند. جنگ سخت و خونین است و زابلیان رو به شکست مینهند؛ نوشیار با سرزنش یاران آنان را بازمیگرداند، اما خود کشته میشود و پسرش پس از کشتن پنج پهلوان پیکر پدر را از میدان بیرون میبرد. سرانجام زابلیان میگریزند، شاه کابل در میدان پیروزی خیمه میزند و گریختگان خبر شکست و مرگ نوشیار را به اثرط میرسانند و او از اندوه از خود بیخود میشود.
هوش مصنوعی: هنگامی که باز سپید صبح دوباره بال گشود، زاغ سیاه شب از برابر او گریخت؛ یعنی صبح دمید و تاریکی شب رفت.
هوش مصنوعی: شاه کابل سپاهش را به جنگ آورد و دو سپاه تنگاتنگ و نزدیک به هم در برابر یکدیگر صف کشیدند.
هوش مصنوعی: جنگی سخت درگرفت، چنان که گویی ماه از آسمان گریخت و خورشید ناپدید شد؛ یعنی گرد و غبار آسمان را پوشاند.
هوش مصنوعی: فریاد «بزن» و «بگیر» و صدای گریز برخاست و از هر سو سرها بر زمین میافتاد و کلاهخودها فرو میریخت.
هوش مصنوعی: جهان از جوش و خروش پهلوانان سرکش پر شد و از درخشش و گرمی شمشیرها گویی آب دریا آتش گرفت.
هوش مصنوعی: سراسر دشت از برق شمشیرهای پولادین میدرخشید و کوه از بانگ نگهبانان پر از صدا بود.
هوش مصنوعی: نیزههای جانستان جنگجویان را بر زمین میانداخت؛ یکی را به رو و دیگری را به پشت.
هوش مصنوعی: از فراوانی خون زخمیان زمین مانند لالهزار سرخ شده بود و از آن زخمیان نالههای زار برمیخاست.
هوش مصنوعی: تن پیلان پر از خون و تیر و زوبین بود، مانند کشتزاری که بر کوه از آب بقّم (رنگ سرخ) روییده باشد.
هوش مصنوعی: با شمشیر و نیزه و گرز سنگین آنقدر از یکدیگر کشتند،
هوش مصنوعی: که مرگ خود در چشم خویش خوار شد و از کشتن خسته گشت و دیگر بر خشم خود آفرین نگفت.
هوش مصنوعی: دل جنگجویان از کوشش فراوان خسته شد و سرانجام سپاه زابل شکست خورد و رو به گریز نهاد.
هوش مصنوعی: نوشیار دلیر از پیشاپیش سپاه بیرون آمد و مانند شیری خشمگین غرید،
هوش مصنوعی: و گفت: اینهمه گریز از این فرومایگان برای چیست؟ پشت به پشت هم با گرز و شمشیر بجنگید.
هوش مصنوعی: این همان سپاهی است که چند بار در میدان نبرد از برابر شما گریخته است.
هوش مصنوعی: نوشیار سپاه را یکباره دوباره به میدان بازگرداند و چند پهلوان دشمن را با نیزه بر زمین انداخت.
هوش مصنوعی: چون گردباد در میان سپاه دشمن چرخید و از هر سو با ضربههایش راه باز کرد؛ اما دشمنان نیز از هر سو راه را بر او بستند.
هوش مصنوعی: با شمشیر دستش را انداختند و او را بیجان بر خاک افکندند.
هوش مصنوعی: پسر نوشیار از دلیری پایداری کرد و در همان جا انتقام پدر را از آن جنگجویان گرفت.
هوش مصنوعی: او نخست با شتاب پنج پهلوان را بر زمین انداخت، سپس پیکر پدر را بر پشت زین بست و از میدان رفت.
هوش مصنوعی: دلیران زابل همه کلاهخود و شمشیر را انداختند و راه گریز را در پیش گرفتند.
هوش مصنوعی: سراسر دشت از سر و دست کشتگان زابلی پر شد؛ کابلیان بسیاری را اسیر کردند و کشتند و زخمی ساختند.
هوش مصنوعی: هنگامی که شب خیمهای از حریر سیاه برپا کرد و ماه در آن فرشی سیمین گسترد؛ یعنی شب شد و ماه برآمد.
هوش مصنوعی: شاه کابل در همان جایی که پیروز شده بود، با سپاهش بر کوه و دشت خیمه زد.
هوش مصنوعی: گریختگان با درد و رنج، خونآلود و پر از خاک و گرد، نزد اثرط رسیدند.
هوش مصنوعی: از هر آنچه رخ داده بود به او خبر دادند و اثرط از شدت اندوه هوش و اندیشه از سرش رفت.
هوش مصنوعی: از درد شکست سپاه و غم مرگ نوشیار، شیرینی در دلش با زهر همراه شد؛ یعنی شادیاش به تلخی بدل گشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.