سپهدار چون هفتهای سور کرد
از آن پس شد آهنگ فغفور کرد
همه راه خاقان بپرداخته
به هر جای نزل و علف ساخته
سه منزل بدش با سپه رهنمای
ورا کرد بدرود و شد بازجای
همی شد شتابان سپهدار گو
نریمان و زاول گره پیشرو
به مرز بیابانی آمد فراز
که گفتی جهانیست گسترده باز
زمینش همه داغ پای پری
زمانه گم اندر وی از رهبری
نه گردون سپرده درازای او
نه خورشید پیموده پهنای او
به هر سوش دیوی دژ آگاه بود
به هر گوشه صد غول گمراه بود
همان مار پرنده هزمان ز گرد
چو تیر آمدی در نشستی به مرد
بکشتند از آن غول بسیار و مار
به ده روز کردند از آنجا گذار
رسیدند جایی چراگاه گور
درو شیرگون چشمه آب شور
چو نخچیر از تشنگی در گداز
به نزدیک آن چشمه رفتی فراز
شدی نرم نرم آب آن چشمه زیر
پس آشفته گشتی چو غرنده شیر
بجستی و نخچیر را بیدرنگ
همان گه بیوباشتی چون نهنگ
پس از یک زمان استخوانهاش پاک
بدی گرد آن چشمه بر تیره خاک
نه بشناخت آن آب را کس ز شیر
نه دانست کز چیست نخچیرگیر
دگر سنگ دیدند کوچک بسی
که چون زآن دو بر هم بسودی کسی
همان گاه بادی شگرف آمدی
پس از باد باران و برف آمدی
ولیکن چو زآن جا به بومی دگر
ببردی نبودی ورا آن هنر
دگر سنگ بد نیز کز بیم نم
چو ابر آمدی برزدندی به هم
سبک زآن هوا ابر بگریختی
نه زو برف و ژاله نه نم ریختی
ز مرز بیابان چو برتر کشید
سپه را سوی شهر ساجر کشید
بزد خیمه با لشکر از گرد شهر
برون شد که گیرد ز نخچیر بهر
در و دشت و که دید زاندازه بیش
رم گور و آهو و غژغا و میش
همان روز بفکند بسیار گور
به خون غرقه هر سو همی تاخت بور
درختی بر چشمهساری بدید
عنان ره انجام از آن سو کشید
چو نزدیک شد خاست یک بانگ سخت
زنی دید ناگه که جست از درخت
یکی شیرخواره گرفته به بر
همی تاخت ز آهو به تک تیزتر
بپرسید کاین زن براینگونه چیست
یکی گفت کاین هم چو ما آدمیست
درین بیشه ها گرد این دشت و کوه
بدینسان بیاندازه بینی گروه
چو آهو به تک همچو مردم به روی
چو دیوان به ناخن چو میشان به موی
ز بن هیچ با ما نگردند رام
بمیرند زود آنچه گیری به دام
از ایشان چو بیمار گردد یکی
برندش براین تیغ کوه اندکی
به شیونگری گردش اندر خروش
برآرند و زی ابر دارند گوش
گرش ابر تیره ز دیده به اشک
بشوید درستی گرد بی پزشک
وگر هیچ باران نبارد ز میغ
بمیرد به زیر افکنندش ز تیغ
نریمان یکی از درختی ربود
بر پهلوان برد و او را نمود
به ره در همه بازویش خسته کرد
همی بود تا مرد و چیزی نخورد
ز نخچیر چون شد سپهدار باز
بیآمد کس شاه ساجر فراز
فرستاده با هدیه بسیار چیز
به پوزش پیامی نکو داده نیز
که دانم کز ایران به کین آمدی
به پیکار فغفور چین آمدی
من او را یکی بنده کهترم
نگهبان یک مرز ازین کشورم
سه ماهه ز ما تا بدو هست راه
نخستین ازو هر چه باید بخواه
هرآن گه کز او کام تو گشت راست
همه بندگانیم و فرمان تراست
به هر شهر ازین مرز دیگر بپوی
ز هر شاه باژی که باید بجوی
سپهبد سخنهاش بر جای دید
پسندید و آن کرد کاو رای دید
ز زاول گره هر که بودند گرد
همان گه به فرخ نریمان سپرد
به هر شهر فرمود تا با سپاه
بگردد ز شاهان بود باژخواه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گرشاسب، سپهدار ایران، تصمیم به جنگ با فغفور چین میگیرد و همراه با نریمان و زاول به راه میافتد. در مسیر، آنها به یک بیابان بزرگ میرسند که پر از وحوش و دیوهاست و پس از نبرد با آنها، به چشمه آبی میرسند که تشنگی را فرو مینشاند. در آنجا، با زنی برخورد میکنند که شیرخوارهای در دامن دارد و از او میپرسند که آیا این مردم به دام میآیند یا نه. پس از مواجهه با ماجراهایی، گرشاسب به نزد شاه ساجر فرستاده میشود، که به او پیشنهاد صلح و همکاری میدهد و از او میخواهد تا باجی از دیگر شاهان بگیرد. گرشاسب توافق میکند و به همراه سپاهش به مقصد خود ادامه میدهد.
هوش مصنوعی: سپهسالار (گرشاسب) پس از آنکه یک هفته جشن گرفت، آهنگ رفتن به سوی فغفور چین کرد.
هوش مصنوعی: خاقان سراسر راه را آماده و هموار کرده بود و در هر منزل خوراک مهمان و علوفهٔ چارپایان فراهم ساخته بود.
هوش مصنوعی: خاقان سه منزل همراه سپاه رفت و راهنمایی کرد، سپس با گرشاسب بدرود گفت و به جای خود بازگشت.
هوش مصنوعی: سپهدار دلاور شتابان پیش میرفت و نریمان با گروه زابلی پیشاپیش سپاه بودند.
هوش مصنوعی: به مرز بیابانی رسیدند که چنان پهناور بود که گویی جهانی گسترده و جداگانه است.
هوش مصنوعی: زمین آن سراسر جای پای پریان بود و حتی زمانه نیز در آن راه را گم میکرد و راهنمایی نمیتوانست.
هوش مصنوعی: نه آسمان درازای آن را پیموده بود و نه خورشید پهنای آن را؛ یعنی بیاندازه بزرگ بود.
هوش مصنوعی: در هر سوی آن دیوی بدنهاد و آگاه به فریب بود و در هر گوشه صد غول گمراهکننده.
هوش مصنوعی: همچنین مارهای پرنده هر لحظه از میان گرد و غبار مانند تیر میآمدند و بر مردان فرود میآمدند و مینشستند.
هوش مصنوعی: سپاهیان بسیاری از آن غولها و مارها را کشتند و در ده روز از آن بیابان گذشتند.
هوش مصنوعی: به جایی رسیدند که چراگاه گورخران بود و در آن چشمهای شور بود که آبش مانند شیر درنده بود.
هوش مصنوعی: هرگاه جانوری از تشنگی بیتاب میشد و به نزدیک آن چشمه میرفت،
هوش مصنوعی: آب چشمه آرامآرام فرو میرفت و سپس مانند شیر غرّان برمیآشفت.
هوش مصنوعی: آنگاه میجهید و بیدرنگ جانور را مانند نهنگ یکباره فرومیبلعید.
هوش مصنوعی: پس از اندکی، استخوانهای پاکشدهٔ آن جانور گرداگرد چشمه بر خاک تیره میافتاد.
هوش مصنوعی: هیچکس نمیتوانست آن آب را از شیر درنده بازشناسد و کسی ندانست که این شکارگر از چه چیز است.
هوش مصنوعی: شگفتی دیگر سنگهای کوچک بسیاری بود که هرگاه کسی دو تا از آنها را به هم میسایید،
هوش مصنوعی: همان دم باد شگفتانگیزی برمیخاست و پس از باد باران و برف میبارید.
هوش مصنوعی: اما اگر آن سنگ را از آنجا به سرزمین دیگری میبردند، دیگر این خاصیت را نداشت.
هوش مصنوعی: نوع دیگری از سنگ نیز بود که هرگاه از ترس باران، چون ابر میآمد، آنها را به هم میزدند،
هوش مصنوعی: ابر بهسرعت از آن آسمان میگریخت و نه برف و ژاله از آن میبارید و نه نمی.
هوش مصنوعی: چون گرشاسب از مرز بیابان بیرون آمد و پیشتر رفت، سپاه را به سوی شهر ساجر برد.
هوش مصنوعی: با لشکر گرداگرد شهر خیمه زد و خود برای بهرهگیری از شکار بیرون رفت.
هوش مصنوعی: در دره و دشت و کوه، گلههای بیشمار گورخر و آهو و غژگاو و میش وحشی دید.
هوش مصنوعی: گرشاسب همان روز گورخرهای بسیاری را شکار کرد و اسب سرخرنگش غرق در خون به هر سو میتاخت.
هوش مصنوعی: درختی را کنار چشمهساری دید و در پایان راه، لگام اسب را به آن سو برگرداند.
هوش مصنوعی: چون نزدیک شد، فریاد سختی برخاست و ناگهان زنی را دید که از درخت بیرون پرید.
هوش مصنوعی: آن زن کودکی شیرخوار را در آغوش گرفته بود و تندتر از آهو میدوید.
هوش مصنوعی: گرشاسب پرسید این زن که چنین است چه موجودی است؟ یکی پاسخ داد که او هم مانند ما آدمی است.
هوش مصنوعی: در این بیشهها و در گرداگرد این دشت و کوه، گروههای بیشماری از این گونه را میبینی.
هوش مصنوعی: در دویدن مانند آهو هستند، چهرهشان مانند آدمی است، ناخنهایشان مانند دیوان و مویشان مانند پشم میش است.
هوش مصنوعی: هرگز با ما رام و آشنا نمیشوند و هر کدام را که با دام بگیری، زود میمیرد.
هوش مصنوعی: هرگاه یکی از آنان بیمار شود، او را کمی بالا، بر ستیغ این کوه میبرند.
هوش مصنوعی: در گرداگرد او شیون و فریاد سر میدهند و چشم و گوش به ابر میدوزند.
هوش مصنوعی: اگر ابر تیره با اشک خود، یعنی باران، او را بشوید، بیآنکه پزشکی لازم باشد تندرست میشود.
هوش مصنوعی: و اگر هیچ بارانی از ابر نبارد، بیمار میمیرد و او را از بالای کوه به پایین میاندازند.
هوش مصنوعی: نریمان یکی از آنان را از روی درختی گرفت و نزد پهلوان، گرشاسب، برد و نشانش داد.
هوش مصنوعی: آن موجود در راه بازوی خود را زخمی کرد و هیچ نخورد تا سرانجام مرد.
هوش مصنوعی: هنگامی که سپهسالار از شکار بازگشت، فرستادهٔ شاه ساجر نزد او آمد.
هوش مصنوعی: فرستاده هدیههای بسیار آورده بود و پیامی نیکو و پوزشخواهانه نیز رساند.
هوش مصنوعی: پیام این بود: میدانم که برای کینخواهی از ایران آمدهای و به جنگ فغفور چین میروی.
هوش مصنوعی: من یکی از بندگان کوچک او هستم و نگهبان یکی از مرزهای این سرزمینم.
هوش مصنوعی: از ما تا پایتخت او سه ماه راه است؛ نخست هر چه میخواهی از خود او بخواه.
هوش مصنوعی: هرگاه کار تو با او به کام تو رسید، ما همه بندهٔ توییم و فرمان از آن توست.
هوش مصنوعی: به شهرهای دیگر این سرزمین برو و از هر شاهی باجی را که باید، طلب کن.
هوش مصنوعی: سپهبد سخنان او را بجا و درست دانست، پسندید و همان کرد که صلاح میدید.
هوش مصنوعی: همهٔ گروه دلیران زابلی را که همراهش بودند، همان دم به نریمان خجسته سپرد.
هوش مصنوعی: به او فرمان داد که با سپاه به یکایک شهرها برود و از شاهان باج بخواهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.