|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
زهی فرماندهِ مطلق جهان را
مشرف کرده نامت هر زبان را
فلک بر تخت شاهی نانشانده
چو تو یک خسروِ خسرو نشان را
اثرهای بزرگت شاد کرده
روان طغرل الب ارسلان را
چو سایه بست بر فتراک چترت
سپهرِ پیر اقبال جوان را
به دست پایدار دولت تو
گرفته دامن آخر زمان را
به ایّام تو امید بزرگ است
مبارک دودهٔ سلجوقیان را
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ستایش فرمانروایی می‌پردازد که نامش در زبان‌ها جاری است و آثارش بر جهان تأثیرگذار است. او به عظمت و پایداری سلطنت این فرمانده اشاره می‌کند و بیان می‌کند که سایه‌اش بر سر ملت‌ها و زمان نهاده است. امیدها در دوران او به اوج خود رسیده و نسل سلجوقیان را مبارک می‌داند. این شعر در واقع تجلیل از عظمت و برجستگی ویژگی‌های رهبری و دولت اوست.
هوش مصنوعی: ای کاش نام تو بر هر زبانی برافراشته شده و فرمانروایی‌ات بر جهان حاکم باشد.
هوش مصنوعی: آسمان بر روی تخت سلطنت کسی را قرار نداده است که به بزرگی تو باشد، ای پادشاه بزرگ.
هوش مصنوعی: اثرهای بزرگ تو، روح طغرل الب ارسلان را شاد کرده است.
هوش مصنوعی: زمانی که چتر آسمان بر سر جوانی باز می‌شود، بخت و اقبال او جوان و پرانرژی می‌گردد.
هوش مصنوعی: به لطف و حمایت تو، آخرین لحظات زمان را در دست گرفته‌ام.
هوش مصنوعی: با یاد تو امید زیادی وجود دارد، به نسل سلجوقیان خوشامد می‌گویم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چو ایزد خواست کردن این جهان را
کزو کون و فسادست این و آن را
ز مرگ شاهزاده نصرة الدین
نه دل را ماند قوت ، نه زبان را
جهانی بود در انواع مردی
که داند مرثیت گفتن جهان را؟
چه طرز آرم که ارز آرد زبان را؟
چه برگیرم که در گیرد جهان را؟
غلام و مادر طفل آن جوان را
نه چندان زد که بتوان گفت آن را
بیا ای جان نو داده جهان را
ببر از کار عقل کاردان را
چو تیرم تا نپرانی نپرم
بیا بار دگر پر کن کمان را
ز عشقت باز تشت از بام افتاد
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.