گنجور

 
ابوالحسن فراهانی

از صبوری لاف زد خون دل ناشاد ریز

خار در آرامگاه صبر بی بنیاد ریز

من نخواهم رفت ازین در آتشم در زن بسوز

وز برای امتحان خاکسترم بر باد ریز

مرد دوری نیستی ای دل چو من بسمل شوم

خویشتن را خون کن و در دامن صیاد ریز

مست عشقم لطف را از قهر نتوانم شناخت

خواه جرمم بخش و خواهی ناوک بیداد ریز

ای صبا گر می‌توانی پای خسرو نازک است

خار راه عشق را در دیده فرهاد ریز

 
 
 
جشنوارهٔ رزم‌آوا: نقالی و روایتگری شاهنامه
محتشم کاشانی

بزم کین آرا و در ساغر می بیداد ریز

کامران بنشین و در کام من ناشاد ریز

گر ز من دارد دلت گردی پس از قتلم بسوز

بعد از آن خاکسترم در ره گذار باد ریز

جرعه‌ای زان می که شیرین بهر خسرو کرده صاف

[...]

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه