|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و سرنوشت دردناک انسانها میپردازد. تپش دل و محنت سرشت ماست، یعنی ما همیشه در دنیای پر از درد و رنج زندگی میکنیم. برای شاعر، آتش و برافروختگی درون ما به آب نمیانجامد و مثل لاله، نشانی از سوختن و درد در وجود ماست. با این حال، ما به دلگرمی و روابط مثبت با دیگران قناعت میکنیم، حتی اگر دنیای اطراف ما سرد و بیرحم باشد. در نهایت، شاعر خود را تشبیه به تخمکار دشت ریای میکند که به دنبال حقیقت و رویش در دنیای فریب و نیرنگ است، و تسبیح سبز دانهها نمادی از کشت و کار امید در زندگیاش است.
هوش مصنوعی: تپشهای قلب ما نشاندهنده رنجها و دشواریهای زندگیمان است و این تپشها بهنوعی آغاز داستان تلخی است که سرنوشت ما را رقم میزند.
هوش مصنوعی: آتش چگونه میتواند از سر ما با آب خاموش شود، چونکه زخم سوختگی جزئی از وجود ماست.
هوش مصنوعی: ما خوشحالیم که حتی اگر دوزخ هم به ما نزدیک شود، اگر نسبت به ما سردی نکند، برای ما مانند بهشت خواهد بود.
هوش مصنوعی: ما در دشت ریا، مانند افرادی که به ظاهر خود را زاهد نشان میدهند، تنها تعداد کمی از دانستهها و تجربیات خود را نمایان میکنیم.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.