مرا کام دل گر ز یاری برآید
خوشم، گر پس روزگاری برآید
زهم گر بر آید دو عالم چه پروا
مبادا که یاری ز یاری برآید
بما چند کاوش، حذر کن ز آهی
که از سینه دلفگاری برآید
فکندیم کشتی ببحری و مشکل
کزو پاره ای از کناری برآید
زصحرای عشقت گلست آنچه روید
محالست ازین دشت خاری برآید
طبیب و غم عشق او جای رحمست
چه از صرصری با غباری برآید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از وفاداری در عشق میگوید. برای او فروپاشی هر دو جهان مهم نیست، مهم این است که یار از یار جدا نشود. او معشوق را از آه عاشق دلخسته برحذر میدارد و خود را کشتیای در دریای بیکرانهٔ عشق میبیند. با این همه، هرچه از عشق میرسد برایش گل است، و در پایان خود را در برابر غم عشق چون گَردی در برابر تندباد ناتوان میخواند.
هوش مصنوعی: اگر آرزوی دلم به دست یاری برآورده شود، خشنودم، حتی اگر پس از روزگاری دراز چنین شود.
هوش مصنوعی: اگر هر دو جهان از هم بپاشد، باکی نیست. تنها مباد که یاری از یار خود جدا شود و پیوندشان بگسلد.
هوش مصنوعی: تا کی ما را میآزاری و دلمان را میکاوی؟ از آهی که از سینهٔ عاشقی دلخسته برمیخیزد بترس.
هوش مصنوعی: کشتی خود را به دریایی افکندهایم که بعید است حتی تکهای از آن به ساحلی برسد. یعنی در دریای عشق افتادهایم و امید رهایی نیست.
هوش مصنوعی: هرچه از صحرای عشق تو بروید گل است و محال است از این دشت خاری بروید. یعنی همهٔ رنجهای عشق تو نیز خوش و زیباست.
هوش مصنوعی: حال طبیب در برابر غم عشق او جای دلسوزی است، زیرا گَردی ناچیز در برابر تندبادی سخت چه کاری از دستش برمیآید؟ شاعر خود را در برابر غم عشق ناتوان میداند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.