در سلسله زمان موخر

بر هندسه جهان مقدم

آن کیست که بی تو ساعتی خوشدل بود.

بیا ای مفرح کربت و مونس غربت

فرمان ترا که باد نافذ

بر جان رهی کشد به پیشت

رنگ گلت از دلم سرشتند

چونانکه ز عشق تو گل من

دستی که ترا نخواهد آن دست بب

زر اگر مایل خران نشدی

حلقه فرج استران نشدی

چون کارد به جان رسید بگشادم راز

باری نشوم به خون خویشم انباز