گنجور

غزل شمارهٔ ۹۴ - غزال و غزل

 
شهریار
شهریار » گزیدهٔ غزلیات
 

امشب از دولت می دفع ملالی کردیم

این هم از عمر شبی بود که حالی کردیم

ما کجا و شب میخانه خدایا چه عجب

کز گرفتاری ایام مجالی کردیم

تیر از غمزه ساقی سپر از جام شراب

با کماندار فلک جنگ وجدالی کردیم

غم به روئین تنی جام می انداخت سپر

غم مگو عربده با رستم زالی کردیم

باری از تلخی ایام به شور و مستی

شکوه از شاهد شیرین خط و خالی کردیم

روزه هجر شکستیم و هلال ابروئی

منظر افروز شب عید وصالی کردیم

بر گل عارض از آن زلف طلایی فامش

یاد پروانه زرین پر و بالی کردیم

مکتب عشق بماناد و سیه حجره غم

که در او بود اگر کسب کمالی کردیم

چشم بودیم چو مه شب همه شب تا چون صبح

سینه آئینه خورشید جمالی کردیم

عشق اگر عمر نه پیوست به زلف ساقی

غالب آنست که خوابی و خیالی کردیم

شهریارا غزلم خوانده غزالی وحشی

بد نشد با غزلی صید غزالی کردیم

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

شعر دوست نوشته:

من فکر میکنم غزل شماره ۹۴ (غزل و غزال)علافه بر اشتباهات در اشعار نوشته شده ،تعدادی از ابیات نیز از قلم افتاده است که از آن جمله می توان بیت زیر را ذکر کرد:

نیمی از رخ بنمود و خمی از ابروئی
وسط ماه تماشای هلالی (حلالی) کردیم.
و بیت زیر نیز به اشتباه آورده شده است:
شهریار غزلم خواند غزالی وحشی
بد نشد با غزلی صید غزالی کردیم

ابراهیم نوشته:

شان نزول این شعر :
استاد در رستورانی شیفته دخنری که با صورتی سفید و موهایی که نصف صورتش را چون هلال ماه گرفته است و مشغول پذیرایی بودند می شوند و این غزل را می سرایند . بیت آخر هم در جواب همان دختر که گفتند : شهریار ، تو واقعا سلطان غزل هستی ، سروده شده است

کوشا نوشته:

ظاهرا فی البداهه استاد در مجلسی این اشعار را می سراید دختری به پیش استاد می اید و میگوید واقعا این ابیات را الان سروده اید یا در خانه اماده کرده بودید که استاد میگوید اسمت چیست دخر پاسخ میدهد غزال و استاد بیت اخر را می سراید

ناصر هاشمی نوشته:

قطعا بیت آخر اشتباه نوشته شده است و از نظر معنی باید چنین باشد :
شهریار غزلم خواند (خوانده) غزالی وحشی (رعنا)
بد نشد با غزلی صید غزالی کردیم

کلمه ندای “شهریارا” که در اینجا تخلص شاعر هم هست باید به “شهریار” تبدیل شود تا عبارت “شهریار غزلم” با معنی درست در مصرع اول در جای خود قرار گیرد.

سیدمحمد امیرمیران نوشته:

با سلام و عرض ارادت : پیشنهاد میکنم که سر گروه محترم گنجور به چاپ های قدیمی توجه داشته باشند که یکی از دوستان بخوبی توضبیح دادند که یک بیت در اینجا آورده نشده همان ( نمیم از رخ بنمود ، الی آخر ) و نیز بیت آخر نیز شهریار صحیح می باشد .

کانال رسمی گنجور در تلگرام