مهدی مشتاقی نوشته:

آدم که این غزل رو می خونه، دوست داره عاشق شه!!!
از خیلی ها ( از عاشق شکست خورده گرفته تا بچه مدرسه ای ۱۲ ساله ) شنیدم که این غزل شدیداً به دلشون نشسته و باعث شده که دنبال غزلیات شهریار باشن!!!
من اینکاره نیستم! ولی با خوندن این غزل یاد غزلیات جناب حافظ می افتم!!!
یا علی …

حسین نوشته:

از شما متشکرم که آثار شهریار را هم به مجموعه خود اضافه کردید

وحید نوشته:

فقط می تونم بگم زیباست همین

هیرود سلطانیان نوشته:

درد عشقش را به لعل شعر خود آمیخته است
شهریار عاشقان این ترک مشتاقان چرا

کاشکی آدم همه حافظ و مولنا بدی
شهریاران را چه شد ایران زمین ویران چرا

محمد آصف مهری نوشته:

در بیت اخیر بی جیب نوشته شده است که درست آن چنین است:

“بی حبیب”

همچنان این شعر شهریار را بخوانید “برو ای ترک که ترک تو ستمگر کردم”

—

پاسخ: با تشکر، تصحیح شد.

سعید چلیپا نوشته:

پیشنهاد می کنم غزل زیبای ” ماه مهمان نواز” را هم از آثار استاد شهریار به مجموعه اضافه کنید:
در پناه سایه رفتم سرو ناز خویش را
میهمان بودم مه مهمان نواز خویش را

فرشته شعبانی نوشته:

من عاشق اشعار استاد شهر یار هستم.و این غزل شاهکار غزلیات ایشان است.انقدر زیبا و ÷ر معناست که با خواندن ان بی اختیار اشک از چشمان انسان جاری میشود.رحمت خداوند بر بزرگ مردی چون شهر یار.

الهام نوشته:

من دانشجوی فوق لیسانس ادبیاتم.تا حالا ازخواندن هیچ شعری اندازه این شعر لذت نبردم.ادم عشقو تو این شعر میبینه

نجاتی نوشته:

می دانید چرا در این دوره عشق دیده نمی شود؟چون آخرین عشق با شهریار زاده شد و با شهریار رفت ولی با اشعارش خود و عشق را جاودانه کرد.