|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان عواطف و دردهای عمیق خود میپردازد. او از عدم پناهی در برابر درد و رنج سخن میگوید و به این نکته اشاره میکند که هنر نمیتواند دل شکستهای را نجات دهد. او اشاره میکند که حتی انتظار رسیدن به نعمتهای بزرگ و جاویدان، مانند «خضر» هم بینتیجه است. در پایان، شاعر بیان میکند که در دنیایی که بریدگی از عشق و دوری وجود دارد، هیچ کس نمیتواند از سختی عشق و دلتنگی او آگاهی داشته باشد.
هوش مصنوعی: عذاب و رنج او چنان بزرگ است که هیچ راه نجاتی برای جانش از این درد وجود ندارد، و حتی زحمت و تلاش کمی هم نمیتواند کمککننده باشد.
هوش مصنوعی: کار هنری نیست اگر دلی را که در شب تاریکی امیدی ندارد، به زخم و رنج دچار کنیم.
هوش مصنوعی: در زندگی خود، هرگز در مسیر زندگانی هیچ راهی را نخواهی دید که حتی پیامبر خضر نیز نتواند راهی برای عبور از آن بیابد.
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیبایی آن جشن و شادیها حسادت میکند، اما از تو انتظاری ندارد که به من نگاهی بیندازی.
هوش مصنوعی: هیچکس از تو خون یک اسیر را نخواهد، چون تنها شاهدی بر این موضوع نداریم که به زبان میآید.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.