از آن شکر که تو در پسته دهان داری
سزد که راتبه جان من روان داری
به بوسه تربیتم کن که من برین درگه
نه آن سگم که تو تیمار من بنان داری
نظر در آینه کن تا تو را شود روشن
چو دیگران که چه رخسار دلستان داری
اگر کسی ندهد دل به چون تو دلداری
تو خویشتن بستانی که دست آن داری
جماعتی که در اوصاف تو همیگویند
که قد سرو و رخ همچو گلستان داری
نظر در آن گل رو میکنند، بیخبرند
ز غنچها که بر اطراف بوستان داری
پیام داد به من عاشقی که ای مسکین
که همچو من به سخن رسم عاشقان داری
به روی گل دگران خرمند چون بلبل
تو از محبت او تا به کی فغان داری؟
چو عاشقان همه احوال خویش عرض کنند
تو نیز قصه خود باز گو، زبان داری!
به بوسهای چو رسیدی از آن دهان زنهار
ممیر کز لب لعلش غذای جان داری
چو دوست گفت سخن گفت سیف فرغانی
حدیث یا شکرست آنکه در دهان داری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوق میخواهد که از شکرِ لب و دهانش به جان او روزی برساند و او را با بوسه بپرورد، نه چون سگِ درگاه با نان. سپس زیبایی رخسار و قامت معشوق را میستاید و میگوید وصفکنندگان از زیباییهای پنهان او بیخبرند. در ادامه پیام عاشقی دیگر را نقل میکند که او را به گفتن قصهٔ خود و بهرهگیری از لب معشوق فرامیخواند، و غزل با شگفتی از شیرینی سخن معشوق پایان مییابد.
هوش مصنوعی: از آن شکری که در دهان کوچک و پستهمانندت داری، شایسته است که روزی و جیرهٔ جان مرا پیوسته برسانی. یعنی از شیرینی لب و سخنت جان مرا بهرهمند کن.
هوش مصنوعی: مرا با بوسه بپرور، زیرا من بر این درگاه آن سگی نیستم که تو با نان از او نگهداری کنی. یعنی خوراک من نان نیست، بوسهٔ توست.
هوش مصنوعی: در آینه بنگر تا تو هم مانند دیگران دریابی که چه چهرهٔ دلربایی داری.
هوش مصنوعی: اگر کسی به دلبری چون تو دل نسپارد، تو خودت دلش را میگیری، چون چنین توانی داری.
هوش مصنوعی: گروهی که تو را وصف میکنند، میگویند قامتی چون سرو و چهرهای چون گلستان داری.
هوش مصنوعی: آنان فقط به گل چهرهات مینگرند و از غنچههایی که در کنارههای این بوستان (رخسار) داری بیخبرند؛ شاید مراد از غنچه، لب و دهان کوچک یا زیباییهای پنهان دیگر معشوق باشد.
هوش مصنوعی: عاشقی به من پیام داد که ای بیچاره، تو که مانند من در سخن گفتن شیوهٔ عاشقان را داری،
هوش مصنوعی: دیگران مانند بلبل از دیدن روی گل شادماناند، تو تا کی از عشق او ناله و فریاد سر میدهی؟
هوش مصنوعی: وقتی همهٔ عاشقان حال خود را بیان میکنند، تو هم قصهٔ خود را بگو، تو هم زبان داری.
هوش مصنوعی: هرگاه از آن دهان به بوسهای رسیدی، زنهار از شوق جان مده، زیرا از لب سرخ چون لعل او غذای جان میگیری.
هوش مصنوعی: چون دوست سخن گفت، سیف فرغانی به او گفت: آنچه در دهان داری سخن است یا شکر؟ یعنی سخن معشوق چنان شیرین است که از شکر بازشناخته نمیشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به حق آنک تو جان و جهان جانداری
مرا چنانک بپروردهای چنان داری
به حق حلقه عزت که دام حلق منست
مرا به حلقه مستان و سرخوشان داری
به حق جان عظیمی که جان نتیجه اوست
[...]
ترا سزد که کنی دعوی جهانداری
که در جهان دلم ملک جاودان داری
جهان دل به تو بخشم کنون که نوبت تست
بزن بزن صنما نوبت جهان داری
اگر تو غاشیه بر دوش مه نهی بکشد
[...]
حدیث یا شکر است آن که در دهان داری
دوم به لطف نگویم که در جهان داری
گناه عاشق بیچاره نیست در پی تو
گناه توست که رخسار دلستان داری
جمال عارض خورشید و حسن قامت سرو
[...]
تویی که عارض رخسار دلستان داری
دلم به غمزه ربودیّ و قصد جان داری
تو بوستان جمالیّ و ناشکفته هنوز
هزار غنچه بر اطراف بوستان داری
بدین رخ چو مه و قامت چو سرو روان
[...]
دلم ببردی و دانم که قصد جان داری
سر بریدن پیوند دوستان داری
نه شرط صحبت و آیین دوستان دانی
نه رسم و عادت یاران مهربان داری
به خاطرت نگذشت ای طبیب مشتاقان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.