از پسته تنگ خود آن یار شکر بوسه
دوشم بلب شیرین جان داد بهر بوسه
از بهر غذای جان ای زنده بآب و نان
بستد لب خشک من زآن شکر تر بوسه
ای کرده رخت پیدا بر روی قمر لاله
وی کرده لبت پنهان در تنگ شکر بوسه
مه نور همی خواهد از روی تو در پرده
جان را ز همی گوید با لعل تو در بوسه
نزد تو خریداران گر معدن سیم آرند
ای گنج گهر زآن لب مفروش بزر بوسه
ای قبله جان هر شب بر خاک درت عاشق
چون کعبه روان داده بر روی حجر بوسه
چون جوف صدف او را پر در دهنی باید
وآنگاه طلب کردن زآن درج گهر بوسه
خواهی که شکر بارد از چشم چو بادامت
رو آینه بین وز خود بستان بنظر بوسه
چون خاک سر کویت آهنگ هوا کرده
بر ذره بمهر دل داده مه و خور بوسه
هرجا که تو برخیزی از پای تو بستاند
زنجیر سر زلفت چون حلقه ز در بوسه
لطفت که چو اندیشه حد نیست کنارش را
از روی تو انعامی دیدیم مگر بوسه
سیف ار ز تو میخواهد بوسه تو برو میخند
کز لعل تو خوش باشد گر خنده و گر بوسه
گر پای رقیبانت بوسند محبانت
ترسا ز پی عیسی زد بر سم خر بوسه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه سراسر بر محور «بوسه» میگردد و بوسهٔ معشوق را غذای جان و گوهری گرانبهاتر از زر و سیم میداند. شاعر بوسه زدن عاشق بر خاک در معشوق را به بوسیدن حجرالاسود و بوسیدن ماه و خورشید بر خاک کوی او مانند میکند. در پایان، سیف خود را به نام میآورد و خنده یا بوسهٔ معشوق را خوش میداند و بوسیدن پای رقیبان را به بوسهٔ ترسا بر سم خر عیسی تشبیه میکند.
هوش مصنوعی: دیشب آن یار شیرینبوسه از دهان تنگ و پستهمانند خود، با لب شیرینش بوسه داد و گویی برای هر بوسه جانی تازه به من بخشید.
هوش مصنوعی: ای کسی که زندگیات به آب و نان بسته است، بدان که لب خشک من برای خوراک جان از آن لب چون شکر تازه بوسه گرفت؛ یعنی غذای جان عاشق بوسهٔ معشوق است نه آب و نان.
هوش مصنوعی: ای کسی که رخسارت بر چهرهٔ ماهمانندت لالهٔ سرخ پدید آورده و لبت بوسه را در دهان تنگ شکرینش پنهان کرده است.
هوش مصنوعی: ماه پنهانی از روی تو نور میطلبد، و جان در هنگام بوسه رازهای خود را با لب لعلگون تو در میان میگذارد.
هوش مصنوعی: ای گنج گوهر، اگر خریداران حتی معدنی از نقره نزد تو بیاورند، بوسهٔ آن لب را به زر و سیم مفروش؛ زیرا بهای آن بیش از اینهاست.
هوش مصنوعی: ای قبلهٔ جان، عاشق هر شب بر خاک درگاه تو بوسه میزند، همانگونه که حاجیان در کعبه به حجرالاسود بوسه میدهند.
هوش مصنوعی: عاشق باید دهانی پر از مروارید داشته باشد، مانند درون صدف، تا شایستهٔ آن باشد که از آن صندوقچهٔ گوهر یعنی دهان معشوق بوسه بخواهد.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از چشم بادامیات شکر ببارد، برو در آینه بنگر و با نگاه از خودت بوسه بگیر؛ یعنی جز خودت کسی همشأن بوسهٔ تو نیست.
هوش مصنوعی: خاک کوی تو چنان ارجمند است که چون به هوا برخیزد، ماه و خورشید از سر مهر بر ذرههای آن بوسه میزنند.
هوش مصنوعی: هر جا که برخیزی و راه بروی، زنجیرِ گیسوی بلندت که تا پایت میرسد، مانند حلقهٔ در که بر در میخورد، از پایت بوسه میگیرد.
هوش مصنوعی: لطف تو مانند اندیشه بیکرانه است، اما گویا از روی تو هیچ بخششی جز بوسه ندیدهایم؛ یعنی بوسه بزرگترین بخشش توست.
هوش مصنوعی: اگر سیف از تو بوسه میخواهد، تو به او بخند؛ زیرا از لب لعل تو چه خنده و چه بوسه، هر دو خوش و دلپذیر است.
هوش مصنوعی: اگر دوستداران تو پای نگهبانان و رقیبانت را میبوسند شگفت نیست؛ ترسا نیز به خاطر عیسی بر سم خر او بوسه زد، یعنی به خاطر محبوب، وابستگانش را هم گرامی میدارند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.