دلا با عشق کن پیمان و می رو
قدم در نه درین میدان و می رو
درین کو خفتگان ره نوردند
درآ در زمزه ایشان و می رو
دل اندر بند جان جانان نیابی
زجان برگیر دل ای جان و می رو
ترا آن دوست می خواند بر خود
تو نیز آن دوست را می خوان و می رو
بدل هشیار باش و اندرین راه
مکن اندیشه چون مستان و می رو
چو در راه آمدی از هستی خود
سری در هر قدم می مان و می رو
اگر چه نفس تو اسبیست سرکش
درین ره چون خرش می ران و می رو
برو گر دست یابی برنشینش
ولی پایی همی جنبان و می رو
وگر در ره بزادت حاجت افتد
از آب روی خود کن نان ومی رو
بره تنها رود ره گم کند مرد
درآ در خیل درویشان و می رو
تو همچون قطره ای، خاکت خوهد خورد
مبر از صحبت یاران و می رو
اگر در ره بجیحونی رسیدی
درو پیوند چون باران و می رو
چو جیحونت به دریایی رسانید
قدم بر آب نه آسان و می رو
از آن پس گر خوهی چون ابر دربار
همی کش بر هوا دامان و می رو
بفر سایه خود همچو خورشید
گهر می پرور اندر کان و می رو
هم از خود می شنو علمی که می گفت
خضر با موسی عمران و می رو
مدان این راه (را) پایان و می پوی
مجوی این درد را درمان و می رو
جهان ای سیف فرغانی خرابست
منه رخت اندرین ویران و می رو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل خطاب به دل، دستورنامهای برای سلوک عاشقانه است که هر بیتش با فرمان «و می رو» به ادامهٔ راه پایان مییابد. شاعر سالک را به پیمان با عشق، دل کندن از جان، رام کردن نفس، حفظ آبرو و همراهی با درویشان فرا میخواند. سپس با تصویر قطرهای که به رود و دریا میپیوندد و ابر و خورشید میشود، مراحل فنا و فیضبخشی را نشان میدهد و از علم باطنی خضر یاد میکند. در پایان به خود میگوید که این راه پایانی ندارد و نباید در جهان ویران دل بست.
هوش مصنوعی: ای دل، با عشق عهد ببند و پیوسته راه برو؛ در این میدان عشق قدم بگذار و پیش برو.
هوش مصنوعی: در این کوی، کسانی که خفته و از خود بیخبر مینمایند در حقیقت رهرو و مسافرند؛ به جمع آنان درآی و همراهشان برو.
هوش مصنوعی: تا دلت در بند جان و زندگی خود است، به محبوب جانها نمیرسی؛ ای عزیز، دل از جان برکن و راه را ادامه بده.
هوش مصنوعی: آن دوست تو را به سوی خود فرا میخواند؛ تو هم او را بخوان و یادش کن و به سویش روان شو.
هوش مصنوعی: در دل هشیار و بیدار باش، و در این راه مانند مستان بیپروا باش و اندیشه و نگرانی به خود راه مده و برو.
هوش مصنوعی: اکنون که از هستی خود بیرون آمده و به این راه پا گذاشتهای، در هر قدم سری فدا کن و بر جای بگذار و پیش برو.
هوش مصنوعی: هرچند نفس تو مانند اسبی سرکش است، در این راه آن را مانند خر خوار و رام بران و پیش برو.
هوش مصنوعی: اگر توانستی بر آن مرکب نفس سوار شو، ولی خودت هم پایی بجنبان و تلاش کن و راه برو.
هوش مصنوعی: اگر در راه به توشه نیاز پیدا کردی، آبروی خود را نان و توشهٔ خود کن، یعنی آبرو و عزت نفس خود را حفظ کن و دست نیاز دراز مکن و برو.
هوش مصنوعی: کسی که تنها راه برود راه را گم میکند؛ پس به گروه درویشان بپیوند و همراه آنان برو.
هوش مصنوعی: تو مانند قطرهای هستی که اگر تنها بمانی خاک تو را فرو میبرد؛ پس از همنشینی یاران جدا مشو و با آنان برو.
هوش مصنوعی: اگر در راه به رودی بزرگ چون جیحون رسیدی، مانند باران به آن بپیوند و با آن روان شو.
هوش مصنوعی: وقتی آن رود تو را به دریا رساند، آسوده بر آب قدم بگذار و پیش برو؛ یعنی در دریای حقیقت فانی و آزاد شو.
هوش مصنوعی: پس از آن، اگر خواستی، مانند ابری پرباران دامن بر هوا بکش و بگذر و بر دیگران فیض ببار.
هوش مصنوعی: مانند خورشید که با پرتو خود در دل کان گوهر میپرورد، تو نیز با فرّ و اثر وجودت گوهر بپرور و به راهت ادامه بده.
هوش مصنوعی: آن دانش باطنی را که خضر به موسی پسر عمران میآموخت، از درون خود بشنو و راهت را ادامه بده.
هوش مصنوعی: این راه را پایانپذیر مدان و پیوسته بکوش؛ و برای این درد عشق درمان مجو و برو.
هوش مصنوعی: ای سیف فرغانی، جهان ویرانه است؛ بار و بنهٔ خود را در این ویرانه مگذار و از آن بگذر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تو جام عشق را بستان و میرو
همان معشوق را میدان و میرو
شرابی باش بیخاشاک صورت
لطیف و صاف همچون جان و میرو
یکی دیدار او صد جان به ارزد
[...]
دلا از خویش شو پنهان و میرو
درون دیده چون انسان و میرو
برآور سر ز خاک جمله ذرات
چو خورشید فلک تابان و میرو
چو آن یار سبک روح مجرد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.