چنان به وصل تو میلیست خاطر ما را
که دل به صحبت یوسف کشد زلیخا را
بیا بیا که به شب چون چراغ درخوردست
به روز شمع جمال تو مجلس ما را
ترا به صحبت ما هیچ رغبتی باشد
اگر بود به نمک احتیاج حلوا را
ز خاک درگهت ابرام دور میدارم
که آب درنفزاید ز سیل دریا را
به وصف حسنت اگر دم نمیزنم شاید
که نیست حاجت مشاطه روی زیبا را
جفا و ناز به یکبارگی مکن امروز
ذخیره کن قدری زین متاع فردا را
ز لعل خود شکری، من گشاده میگویم،
بده وگرنه میان بستهایم یغما را
مرا ز لعل تو یک بوسه آرزو کردن
سزد که عرصه فراخ است مر تمنا را
ز جام عشق تو مستم چنان که بر رویت
به وقت بوسه فراموش میکنم جا را
به وصل خویشم دی وعده کردهای وامروز
چنین غزل ز رهی بس بود تقاضا را
ز بهر تاج وصال تو سیف فرغانی
(شب فراق نخواهد دواج دیبا را)



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل اشتیاق خود به وصال معشوق را به شوق زلیخا به یوسف مانند میکند و بینیازی معشوق از خود و از وصف را میپذیرد. سپس با لحنی شوخ و بیپروا از او میخواهد نازش را برای فردا نگه دارد و بوسهای ببخشد، وگرنه آن را به یغما خواهد برد. در پایان، وعدهٔ دیروز وصال را یادآوری میکند و همین غزل را درخواستی برای وفای به آن میداند.
هوش مصنوعی: دل ما چنان به وصال تو میل دارد که دل زلیخا به همنشینی با یوسف کشیده میشد.
هوش مصنوعی: بیا، بیا؛ همانگونه که چراغ برای شب شایسته است، شمع زیبایی تو در روز برای مجلس ما شایسته است.
هوش مصنوعی: تو تنها وقتی به همنشینی با ما رغبت پیدا میکنی که حلوا به نمک نیاز داشته باشد؛ یعنی تو هرگز به ما نیازی نداری.
هوش مصنوعی: اصرار و پافشاری را از خاک درگاه تو دور نگه میدارم، زیرا سیل هم بر آب دریا چیزی نمیافزاید؛ یعنی اصرار من چیزی بر بزرگی تو نمیافزاید.
هوش مصنوعی: اگر در وصف زیبایی تو سخنی نمیگویم رواست، چون چهرهٔ زیبا به آرایشگر نیازی ندارد.
هوش مصنوعی: امروز همهٔ جفا و نازت را یکباره خرج نکن؛ مقداری از این کالا را برای فردا نگه دار.
هوش مصنوعی: آشکارا میگویم: از لب لعلگونت شکری به من بده، وگرنه کمر به تاراج آن بستهام.
هوش مصنوعی: شایسته است که از لب تو یک بوسه آرزو کنم، چون میدان آرزو گسترده است.
هوش مصنوعی: چنان از جام عشق تو مستم که هنگام بوسیدن، جای بوسه را بر چهرهات گم میکنم و از یاد میبرم.
هوش مصنوعی: دیروز به من وعدهٔ وصال دادی و امروز همین غزل از سوی این بنده برای یادآوری و درخواست آن وعده کافی است.
هوش مصنوعی: سیف فرغانی بهخاطر رسیدن به تاج وصال تو، در شب جدایی، لحاف ابریشمین و آسایش نمیخواهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شب فراق نخواهم دَواج دیبا را
که شب، دراز بُوَد خوابگاه تنها را
همین شعر » بیت ۱۱
ز بهر تاج وصال تو سیف فرغانی
(شب فراق نخواهد دواج دیبا را)
دو زلف تو صنما عنبر و تو عطاری
به عنبر تو همی حاجب اوفتد ما را
مرا فراق تو دیوانه کرد و سرگردان
ز بهر ایزد دریاب مر مرا یارا
بمان بر تن من زلف عنبرینت که هست
[...]
اسیر شیشه کن آن جنیان دانا را
بریز خون دل آن خونیان صهبا را
ربودهاند کلاه هزار خسرو را
قبای لعل ببخشیده چهره ما را
به گاه جلوه چو طاووس عقلها برده
[...]
اگر تو فارغی از حال دوستان یارا
فراغت از تو میسّر نمیشود ما را
تو را در آینه دیدن جمالِ طَلعتِ خویش
بیان کند که چه بودهست ناشکیبا را
بیا که وقت بهار است تا من و تو به هم
[...]
به سرنمی شود از روی شاهدان ما را
نشاط و خوش دلی و عشرت و تماشا را
غلام سیم برانم که وقت دل بردن
به لطف در سخن آرند سنگ خارا را
به راستی که قبا بستن و خرامیدن
[...]
زمانه حله نو بست روی صحرا را
کشید دل به چمن لعبتان رعنا را
هوای گل ز خوشی یاد می دهد، لیکن
چه سود چون تو فرامش نمی شوی ما را
ز سرو بستان چندین چه می پرد بلبل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.