تا چه معنیست در آن روی جهان آرایش
که دلم برد بدان صورت جان افزایش
چون جهان سربسر آرایش از آن رو دارد
بچه آراسته شد روی جهان آرایش
بر خود این جامه چو دراعه غنچه بدرم
از تن چون گل و پیراهن گل پیمایش
آن بت پسته دهن را لب همچون یاقوت
شکرینست و منم طوطی شکر خایش
چون بوصلش طمع خام تو ناپخته بماند
ای دل سوخته تا چند پزی سودایش
لاله را در چمن و غنچه گل را در باغ
مشک در جیب کند طره عنبر زایش
چون کسی را نبود دیده معنی روشن
ای تن تو همه جان صورت خود منمایش
بنده از دست جفای تو بجایی نرود
که سر کوی تو بندیست گران برپایش
ذره یی را که رخ روشن تو بر وی تافت
آفتابی نتواند که بگیرد جایش
یک کف از خاک سر کوی تو وز عاشق جان
زر بمزدور ده و کار همی فرمایش
سیف فرغانی از تست چو جام از باده
که بکلی همه رنگ تو گرفت اجزایش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانهـعرفانی در وصف چهرهٔ معشوق است که همهٔ زیبایی جهان از آن سرچشمه میگیرد. شاعر از دلبستگی خود، شیرینی لب و خوشبویی زلف یار و ناکامی در وصال سخن میگوید و از ماندگاری خود در کوی او با وجود جفا یاد میکند. در پایان، خود را چون جامی میداند که سراسر از بادهٔ معشوق رنگ گرفته است.
هوش مصنوعی: شاعر در شگفت است که در آن چهرهٔ آرایندهٔ جهانِ معشوق چه رازی نهفته است که با آن صورتِ جانبخش دلش را ربوده است.
هوش مصنوعی: اکنون که همهٔ زیبایی جهان از آن چهره است، خودِ آن چهرهٔ آرایندهٔ جهان با چه چیزی آراسته شده است؟ یعنی زیبایی او از جایی بیرون از جهان است.
هوش مصنوعی: از شوقِ تنِ گلمانند او و پیراهنش که با گل برابری میکند، جامه را بر تن خود میدرم، همانگونه که غنچه پوشش خود را میشکافد و باز میشود.
هوش مصنوعی: آن زیباروی پستهدهان لبی یاقوتی و شیرین چون شکر دارد و من طوطیای هستم که شکر او را میخورم.
هوش مصنوعی: ای دل سوخته، اکنون که آرزوی خامت برای وصال او به نتیجه نرسید، تا کی سودای عشق او را در سر میپزی؟
هوش مصنوعی: زلف خوشبوی او چنان عطرافشان است که در گریبان لالهٔ چمن و غنچهٔ گلِ باغ مشک میریزد؛ یعنی بوی خوش گلها از زلف اوست.
هوش مصنوعی: ای کسی که سراسر جانی، چون هیچکس چشم معنابین روشن ندارد، صورت خود را به مردم نشان مده.
هوش مصنوعی: این بنده از ستم تو به جای دیگری نمیرود، زیرا کوی تو مانند بندی سنگین بر پای اوست و او را نگه میدارد.
هوش مصنوعی: ذرهای که چهرهٔ روشن تو بر آن تابیده باشد چنان ارزشی مییابد که هیچ خورشیدی نمیتواند جای آن را بگیرد.
هوش مصنوعی: گویا میگوید: مشتی از خاک کوی تو و جانِ عاشق را مایه کن، به کارگر مزد زر بده و او را به ساختن فرمان بده؛ یعنی از خاک کوی تو و جان عاشق چیزی گرانبها ساخته میشود.
هوش مصنوعی: سیف فرغانی از تو چنان پر شده است که جام از باده پر میشود؛ همهٔ وجودش یکسره رنگ تو را گرفته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میکند غارت صبر و دل و دین سودایش
آنکه او هیچ ندارد، چه غم از یغمایش؟
گر دل و جان من دلشده بودی بر جای
کردمی در دل و جان جای چو بودی رایش
رقم هستی من عاقبت از لوح وجود
[...]
سرو دیوانه شدست از هوس بالایش
میرود آب که زنجیر نهد بر پایش
داشت از آب چو گل آینه در پیش جمال
آب شد آبنه از شرم رخ زیبایش
پیش من قصهٔ عاشقکشی او مکنید
[...]
گر شبی سوی من خسته دل افتد رایش
چه تفاوت کند از رای جهان آرایش
گر عنانی ز عنایت سوی ما گرداند
جان فشانیم به جای سرو زر در پایش
گر خرامد قد چون سرو روانت در باغ
[...]
گر کند در نظرم جلوه قد رعنایش
سر نهد مردمک دیده ی من در پایش
سرو پیش قد او لاف زد از رعنایی
باد آمد بچمن تا به کند از جایش
سنبل آشفته شده در چمن از طره ی او
[...]
سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایش
قمری ازشهپر خود اره نهد برپایش
جرعه اولش ازخون مسیحا باشد
چون کشد تیغ ستم غمزه بی پروایش
علم صبح قیامت به زمین خوابیده است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.